Καλή Μεγάλη Εβδομάδα, όπως την ποθείτε κι όπως την πιστεύετε!

Σε λίγες ώρες, φίλες και φίλοι, στη γραμμή του ορίζοντα,

θ’ αρχίσει να ξετυλίγεται βαρύς

ο μίτος μιας ακόμη Μεγάλης Εβδομάδας…

Μιας εβδομάδας αλλιώτικης.

 Της Εβδομάδας των Παθών.

 Την εβδομάδα των Παθών,

διαδέχεται η χαρά της Ανάστασης. 

Εύχομαι τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας

ν’ αναστηθούν όπως Εκείνος!  

Σ' ευχαριστώ, Τατιάνα!

Στ’ αλήθεια πόσο σ' ευχαριστώ, Ρεγγίνα μου, δε φαντάζεσαι…

Δεν έχω λόγια…

Θα το κρατήσω για πάντα μαζί μου.

«Έχεις σκεφτεί τι είναι αυτό που μας συμβαίνει»;

Σ’ ένα γύρισμα της ζωής

«Έχεις σκεφτεί, έχεις αναλύσει τι είναι αυτό που μας συμβαίνει; Γιατί νιώθουμε τόσο έντονα την ανάγκη ο ένας του άλλου;»

«Έχεις προσέξει ποτέ ένα ζευγάρι γλάρων, όταν πετούν ανέμελα στον ουρανό; Πετούν αργά-αργά, πλησιάζει ο ένας στη φτερούγα του άλλου, αγγίζονται, κάνουν λίγο να απομακρυνθούν και πάλι ο ένας ξανάρχεται πλάι στον άλλον και ακουμπάν τις φτερούγες τους. Πετούν ανέμελα... Νωχελικά... Σίγουρα... Σα να 'ναι δικός τους ο ουρανός. Και είναι δικός τους ο ουρανός. Αμφιβάλλεις; Κι εμάς είναι δικός μας ο ουρανός...»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διέξοδος η σιωπή…

και η αβάσταχτη υπομονή της…

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα για αυτά που είπα…

Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα… Ποτέ!

Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο…

«Βάλε φραγή μου είπες, στους ανεπιθύμητους εισβολείς,

Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…

Στη σκέψη μου Εσύ

Στην καρδιά μου η Απουσία (Σου)

Με τις σιωπές της φωνής σου

Γεμίζω τις σιωπές της καρδιάς μου…

Μου λείπει αυτή η φλυαρία της σιωπής… Μου λείπει.

«Κράτα, τουλάχιστον, όσο μπορείς, τον ήχο της…»

Οι ματιές μας σμίγουν στο αντιφέγγισμα της σιωπής…

Όμως μ’ αυτό το κόκκινο

έχεις χάσει εκείνο το γνώριμο σχήμα…

 «Μέσα στη δική σου κόλαση, ανιχνεύω τις στιγμές της ευτυχίας μου»…

όμως κρατάνε τόσο λίγο…