Ανάγκη, αντίδοτο στο ελάχιστο...

Είναι που το χρειάζομαι. Νιώθω την ανάγκη –ανώνυμος προσκυνητής στα μονοπάτια των περιπάτων μου– να βρω ένα, καταργημένο, έρημο ξεχασμένο ξωκκλήσι, ακροβολισμένο καταμεσής στο πουθενά. Λιτό κι απέριττο.  Μοναχικό προσκυνητάρι. Καταφύγιο ψυχής και βάλσαμο πόνου. Αποκούμπι των προσδοκιών και των ελπίδων. Ολότελα γυμνό. Δίχως ψαλτικά, στασίδια και πολυελαίους, με φευγάτους όλους τους αγίους. Μονάχα έναν σταυρό, ένα καντήλι κι ένα ξεθωριασμένο εικόνισμα. Τίποτα άλλο. Καταδεκτικό στην προσευχή, στη θεϊκή και ανθρώπινη συνεύρεση, κι εν μέσω σιωπής, να εξωτερικεύσω τα ευλαβικά μου συναισθήματα και να μιλήσω κατ’ ευθείαν μ’ Εκείνον.

Πόσο, αλήθεια, πασχίζει ο άνθρωπος, από ανέκαθεν, να βρει «ένα κάτι» να πιαστεί. Αυτό το σωτήριο «ένα κάτι» που συμπυκνώνει μυστικές ελπίδες και ανομολόγητα «ίσως», αντίδοτο στο ελάχιστο…

«Κανείς δεν είναι προφήτης στον τόπο του»

Μια φράση που σημαίνει ότι είναι δύσκολο να σε εκτιμήσουν, να σε αναγνωρίσουν ή να σε θαυμάσουν οι συμπατριώτες σου στον τόπο καταγωγής σου. Συχνά, η αξία ή το ταλέντο αναγνωρίζονται μακριά απ’ αυτόν.

Να όμως που έχω μπροστά μου ένα παράδειγμα σπάνιο. Ένα βιβλίο. 

«Το ανήσυχο και ελεύθερο πνεύμα ενός Κεφαλλονίτη», ένα βιβλίο 318 σελίδων με όλο το συγγραφικό έργο του φίλου Γαβριήλ Παναγιωσούλη, φόρο τιμής των συμπατριωτών του που θαύμασαν και εκτίμησαν όλο αυτόν τον πνευματικό πλούτο με αποτέλεσμα να εκδώσουν εκείνοι αυτό το βιβλίο στην Κεφαλονιά. 

Άξιο θαυμασμού και αναγνώρισης, λοιπόν, γιατί ο φίλος μου o Γάβο, όπως τον αποκαλώ εγώ, αξίζει αυτή την τιμή των συμπατριωτών του.