Πώς ν’ αντισταθείς σε τούτη τη λάγνα γοητεία της στιγμής;

Πρώτη μέρα του χρόνου. Πρωτοχρονιά με λιακάδα. Ο καιρός επιμένει σε παρατεταμένη άνοιξη. Αίθριος, ανέφελος, γαλήνιος, διαυγής. Πρωινό, λίγο πριν το μεσημέρι, μια βόλτα προς τη θάλασσα που την αγαπώ πολύ, όπως τις αμαρτίες μου. Οικειότητα που με στρέφει εκεί. Νησιώτης είμαι, πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς; Τα άλμπουρα των ιστιοφόρων που φαίνονταν πάνω από τα χαμηλά σπίτια ήταν το έναυσμα. Πήρα τη διαδρομή προς τη μαρίνα. Και να ο αιφνιδιασμός του μη αναμενόμενου. Απίστευτο, αλλά αληθινό, πόσο τυχερός αισθάνθηκα μ’ αυτό που αντίκρισα: Το γαλάζιο, θάλασσας και ουρανού να αντικατοπτρίζεται στης φύσης τον καθρέφτη. Όλα μαζί, ουρανός, βουνό, αραγμένα ιστιοφόρα, ανακατεμένα στην παλέτα της φύσης και του καιρού. Η φύση βάφεται με τα δικά της γαλάζια χρώματα και δεν ρωτάει κανέναν γι’ αυτό. Η ομορφιά ενδυναμώνεται στη βεβαιότητα του πρόσκαιρου, στην αιωνιότητα της στιγμής. Πόσο θα ’θελα να σταματήσω την ώρα, να μην κυλάει. Είναι γιατί κάτι τέτοιες μοναδικές στιγμές, ίσως να μην επαναληφθούν. Το κινητό μου η λύση και οι παρακάτω φωτογραφίες μάρτυρες…

Χρόνια Πολλά - Καλή Χρονιά!

 

Εύχομαι σε όλους Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά με υγεία, αγάπη, ευτυχία και αισιοδοξία για όλα εκείνα που δίνουν νόημα

και ομορφαίνουν τη ζωή μας

έστω και μέσα από τα μικρά που άλλοτε μας φάνταζαν αδιάφορα!

Όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. 

Είθε ο καινούργιος χρόνος να μας φέρει κοντά στον άνθρωπο, 

το σεβασμό στον συνάνθρωπο και την ανθρώπινη υπόσταση.

Και… να θυμάστε:

Μπορεί να μη συμβούν όλα όσα ονειρεύεστε αλλά…

άλλα πολύ καλύτερα.

Στράτος Δουκάκης

Δανεισμένα τραγούδια... Άσε, πού να σου εξηγώ…

 

Ένα μότο που αναγράφεται σε πολλές γλώσσες του κόσμου είναι τούτο: «Όπου ακούς τραγούδι, κάνε μια στάση. Οι κακοί της Γης δεν έχουνε τραγούδια». 

Πόσες στάσεις έχω κάνει για ν’ ακούσω τραγούδια… Αμέτρητες.

Ό,τι μένει στη ζωή μας, ό,τι έχει δύναμη να σωθεί, και μας συντροφεύει είτε στη χαρά είτε σε λύπη, είναι εκείνα τα μικρά ρεφρέν που θυμόμαστε συχνά και, πότε πότε, σιγοτραγουδάμε... Κάποιες φορές, τις περισσότερες, μας βγαίνει σαν ψίθυρος που μένει για να μας θυμίζει στιγμές όπου χάνουμε τον εαυτό μας στης μοναξιάς και στης νοσταλγίας το χάρτη. Κι όλες αυτές οι στιγμές, απλά γίνονται τοπία της ζωής μας. Τις κρατάς μέσα σου και συνεχίζεις παρακάτω.

Άσε, πού να σου εξηγώ… Ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει…

Εγκάρδιες Χριστουγεννιάτικες ευχές

Όσο κοντεύουν οι άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, όσο οι ανάμικτοι ύμνοι με τα «ωσαννά» των ουρανών –όλο και περισσότερο– θα ηχούν στ’ αυτιά μας, η ουσία τού «Χριστός γεννάται» θα φουντώνει τα κλαριά στα «δέντρα των ευχών». 

Κι εμείς, θεατές σε χαρές ανέξοδες και προσωπικά βιωμένες, προλαβαίνουμε ακόμη να βρούμε αυτό «το αυθεντικό κάτι» που ψάχνουμε. Να αναθεωρήσουμε, να αισθανθούμε και να κατανοήσουμε. Να δώσουμε αγάπη και στήριξη, να αναζητήσουμε ξεχασμένες άξιες και να πιστέψουμε ότι η ανθρωπιά δεν είναι ξεπερασμένη μήτε η ανάγκη να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Το σημαντικό, βέβαια, δεν θα το βρούμε τυλιγμένο σε γυαλιστερό χαρτί δώρου. Θα το βρούμε στο μοίρασμα συναισθημάτων και αγάπης, σε μια αγκαλιά, στο μαζί, σ' ένα απλό χαμόγελο, σε μια καλή κουβέντα, σε μια και μόνο ματιά... σ' ένα φιλί!

Ας είναι και ψευδαισθήσεις… χρειάζονται κι αυτές. Οι άγιες ημέρες των Χριστουγέννων μας τις προσφέρουν.

Ας έχουμε υγεία, ψυχική δύναμη και αισιοδοξία για να πορευτούμε σ’ ένα καλύτερο αύριο. Και ν' αγαπάμε όσους αξίζουν την αγάπη μας!