«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

22 Φεβ 2014

Από μέρα σε μέρα…


Πέρασε και τούτη η μέρα… βιαζόταν να φύγει. Πάει όπως κι οι προηγούμενες και λογαριασμό δε δίνει, σε κανέναν. Οι ώρες έγιναν σκόνη και το σήμερα χτες. Φεύγουν οι μέρες και τα χρόνια κυλάνε, σαν το νερό. Τα ημερολόγια παλιώνουν… Όσο και να στύβεις τη μέρα δεν θα στάξει ούτε μια στάλα λεπτού παραπάνω. Πόσες φορές δε λέμε να «σκοτώσουμε» την ώρα μας κι όλο μπροστά μας είναι. 

Ο χρόνος ξοδεύεται αμείλικτα, αλέθει τα πάντα κι εμείς ανάμεσα στις μυλόπετρές του δίνουμε βόλτες… Όλο αυτό λειαίνει τις αιχμές μας και τις φέρνει στα ίσα, με την ευθεία γραμμή του «τίποτα». Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα που φεύγει, λιγοστεύει το χρόνο της ζωής μας. Κι αυτή σαλτάρει στο αιώνιο καράβι του χρόνου και γίνεται σκόνη, αφήνοντας πίσω της τα αποτυπώματα της φθοράς…

Στο δωμάτιό μου χαμηλώνω το φως. Στην ανείπωτη σιωπή τ’ απόβραδου οι απ’ έξω ήχοι ξεμακραίνουν, χάνονται. Μέσα οι μόνοι που ακούγονται είναι οι χτύποι της καρδιάς. Αυτοί δε μερεύουν. Χτυπούν ακατάπαυστα και ακανόνιστα. Τα κάνει κάτι τέτοια η καρδιά, στέκει ανήμπορη στην απόλυτη ησυχία και την εκφράζει με τους χτύπους της. 
Ακόμη κι αυτό το μεγάλο ρολόι του τοίχου που μετρούσε τις ώρες και τη ζωή και… κάποτε ενοχλούσε με το εκνευριστικό τικ τακ του, έχει σωπάσει. Εδώ και καιρό είναι σταματημένο. Κολλήσανε οι δείκτες του. Κι από τότε δείχνει την ίδια ώρα πάντα. Τι ειρωνεία! Λες κι έγινε επίτηδες, για να σταματήσει ο χρόνος.
Σταματά ο χρόνος; Δεν σταματά. Δεν παγιδεύεται.


Το τραγούδι μου


18 Φεβ 2014

Παίζοντας με την εικόνα και τα λόγια…



Σε μια εποχή που το «τίποτα» έχει γίνει το «παν»,
η ψυχή μου –η κάθε ψυχή αποζητά την ομορφιά…
Όπου τη βρίσκει…


Τι να τα κάνεις τα «επιπλέον»… Πολλές φορές, περιττεύουν…


Το υπέροχο χρώμα που έχουν τα απαλά πέταλά τους
  ήταν η αφορμή να γίνουν εικόνες με προορισμό…


Λες να ’ναι μια απ’ αυτό που τα μάτια σου ψάχνουν;


Το χρώμα τους, αν μη τι άλλο, σε ελκύει,  σε  γοητεύει… Το θαυμάζεις.
Κι αυτό σ’ αφήνει να γίνεις κουρσευτής της ομορφιάς του...

 Πλημυρίζει έξω ο κήπος ομορφιά κι ο μέσα κόσμος χρώμα…


… κάνουν και την καρδιά μας ν' ανθίζει...

16 Φεβ 2014

9 Φεβ 2014

Εικόνες που συνοδεύουν στίχους του Τάκη Χατζηαναγνώστου


Γαλάζιες ώρες δειλινές, στιγμές γλυκές,
κι ακόμα νύχτες κάτ' από χρυσό φεγγάρι
κι είν' ώρες, που 'ζησαν, δικές μου, μυστικές,
οι γλάροι




Έχεις μιαν ιστορία στο πρόσωπο  
δεν μπορώ να βρω την άκρη της
ούτε να θυμηθώ την καταγωγή της
αλλ' αυτή η θάλασσα που στραφταλίζει μέσα στα μάτια σου
τα φύκια που κρέμονται απ' τα μαλλιά σου
οι παιδικές αναμνήσεις που πεταλουδίζουν στο ραγισμένο σου μέτωπο
φέρνουν μια γεύση χαμένου καλοκαιριού
κάτι από μια σπάνια περιπέτεια
που δεν έζησα
ή που θα 'θελα πολύ να ζήσω.






Χρυσή το βράδυ της σιωπής / Βάφει τη μοναξιά του δρόμου
-Να ’ξερες πόσο με λυπείς / Ναυαγισμένο-ν- όνειρό μου!






Πίσω απ' την άρρυθμη αναπνοή μου και τις λέξεις μου
και τους ήχους των
παραμονεύει η αγωνία των αναζητήσεών μου
που τις παγίδεψαν ο χρόνος,
οι ελπίδες
κι οι διαψεύσεις των.