Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι…

 Ώρες, ώρες, ιδίως σ’ εκείνες της περισυλλογής, συντροφιά με τον εαυτό μας, οι μέρες, οι ώρες, οι  στιγμές, συχνά γίνονται ακατανόητο παραμιλητό. Φεύγουν, περνάνε, ταξιδεύουν αλλά κάποιες μένουν και καθοδηγούν τη συνέχεια. Δεν θα σταματήσουν να «φλερτάρουν», με ενδιάμεσες δόσεις, τις αισθήσεις και να τις κάνουν να πάλλονται και στο πιο μικρό ερέθισμα.

Μικρές, καθημερινές χαρές, τουλάχιστον, έστω και λίγες, ας τις χαρούμε, ίσως μπορέσουν να τεντώσουν μέσα μας τον χρόνο, ν’ ανοίξουν αλάργα τον ορίζοντα - παραστάτη μας. Βασική ανθρώπινη ανάγκη για να υπάρχουμε. Έτσι για να γλυκάνουμε το παραμύθι μας –ας το υποθέσουμε κι ας το πλάσουμε σαν παραμύθι– ας γίνει κι έτσι. Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι. Είναι ωραία.

Έχω ακούσει ότι καμιά αλήθεια δεν είναι τόσο παραμυθένια και κανένα παραμύθι δεν είναι τόσο αληθινό σαν τούτο…

Με πλάνεψαν τα χρώματά τους, πήραν την ψυχή μου, χαμογέλασε η καρδιά μου

Περνώντας χθες, από ένα φυτώριο, είδα τούτες εδώ τις υπέροχες κάλλες με τις καλαίσθητες γκρενά και πορτοκαλί αποχρώσεις τους. 

Με πλάνεψαν τα χρώματά τους, πήραν την ψυχή μου, χαμογέλασε η καρδιά μου. Πόσο μας λείπει το χαμόγελο στις μέρες μας, σκέφτηκα… Τελικά, έχω την αίσθηση ότι ολούθε μέσα μου υπάρχουν ακόμη λιγοστά ξεσπάσματα ευαισθησίας. Λεπτομέρειες θα πε'ιτε… Δεν θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι άλλο.

Τις ερωτεύτηκα τελικά και τις αγόρασα. Τώρα τις έχω σπίτι μου, στη γλάστρα τους. Καμαρώνω την ομορφιά τους, το χρώμα και τη ζωντάνια τους και την μοιράζομαι μαζί σας.

https://www.instagram.com/stratos_doukakis_8/ 

Η μικρή ιστορία του εξώφυλλου

 

Μια θαυμάσια εικόνα ηρεμίας και γαλήνης (που είναι) δόθηκε αντιπαροχή για να γίνει ένα εξίσου θαυμάσιο εξώφυλλο (σύμφωνα με τους αναγνώστες) βιβλίου. Του βιβλίου μου «Υστερόγραφα μιας διαδρομής» (2015)

Ίσως γι'αυτό...

Ο Αυστριακός συγγραφέας και διανοούμενος Ζαν Αμερύ έλεγε:

«Δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να αφήσουμε το παρελθόν να ησυχάσει, 

γιατί αλλιώς μπορεί να αναστηθεί και να γίνει ξανά παρόν.»

Ίσως γι’ αυτό κι εγώ συχνά –το ομολογώ και δεν το κρύβω– ρίχνω ματιές πίσω στο παρελθόν μου, δεν το αφήνω να ησυχάσει, το ξαναζώ και το «ψαχουλεύω» –ιδίως τις λεπτομέρειες– με το μόνο σκοπό να μη μεταφέρω στο παρόν τις απογοητεύσεις, τις διαψεύσεις, τα λάθη, τα πάθη, και τα τραύματα που… τότε δεν είχα δώσει σημασία.