Ίσως γι'αυτό...

Ο Αυστριακός συγγραφέας και διανοούμενος Ζαν Αμερύ έλεγε:

«Δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να αφήσουμε το παρελθόν να ησυχάσει, 

γιατί αλλιώς μπορεί να αναστηθεί και να γίνει ξανά παρόν.»

Ίσως γι’ αυτό κι εγώ συχνά –το ομολογώ και δεν το κρύβω– ρίχνω ματιές πίσω στο παρελθόν μου, δεν το αφήνω να ησυχάσει, το ξαναζώ και το «ψαχουλεύω» –ιδίως τις λεπτομέρειες– με το μόνο σκοπό να μη μεταφέρω στο παρόν τις απογοητεύσεις, τις διαψεύσεις, τα λάθη, τα πάθη, και τα τραύματα που… τότε δεν είχα δώσει σημασία.

Μικρές σκέψεις μιας μεγάλης και ατέρμονης νύχτας

Χρωστάω στον εαυτό μου τόσα πολλά. Περισσότερα από όσα ποτέ φανταζόμουν. Χρωστάω στον εαυτό μου τα όνειρα που άφησα να μου κλέψουν επειδή ήμουν αφελής. Τις άυπνες νύχτες που πέρασα προσπαθώντας να λύσω προβλήματα που ο ίδιος ο χρόνος ήδη έχει λύσει. Αυτό που έδωσα χωρίς να περιμένω τίποτα σε αντάλλαγμα, και εκεί έμεινε. Χρωστάω στον εαυτό μου τις ώρες που σπατάλησα σε πράγματα που δεν άξιζαν. Τους φόβους που δεν ξεπέρασα για να είμαι ευτυχισμένος. Τις κλεμμένες μέρες που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Τα φιλιά που έδωσα στο λάθος μέρος και την αγκαλιά που δεν έλαβα ποτέ όταν η ζωή με κάλεσε να την δώσω. Χρωστάω στον εαυτό μου τα φθαρμένα λόγια και… τις σιωπές που μου έφερε η μοίρα ως απάντηση. Χρωστάω στον εαυτό μου τη ζωή. Τη δική μου.

Όταν μπορείς, τέτοιες ώρες, να τιθασεύσεις το μυαλό ώστε να πάει τις σκέψεις λίγο παρακάτω, μην τις μετράς… Κράτα τες. Βλέπεις, όσα οι άλλοι έχουν επείγουσα ανάγκη να λησμονήσουν, εγώ έχω επείγουσα ανάγκη να θυμηθώ.

Ανάγκη, αντίδοτο στο ελάχιστο...

Είναι που το χρειάζομαι. Νιώθω την ανάγκη –ανώνυμος προσκυνητής στα μονοπάτια των περιπάτων μου– να βρω ένα, καταργημένο, έρημο ξεχασμένο ξωκκλήσι, ακροβολισμένο καταμεσής στο πουθενά. Λιτό κι απέριττο.  Μοναχικό προσκυνητάρι. Καταφύγιο ψυχής και βάλσαμο πόνου. Αποκούμπι των προσδοκιών και των ελπίδων. Ολότελα γυμνό. Δίχως ψαλτικά, στασίδια και πολυελαίους, με φευγάτους όλους τους αγίους. Μονάχα έναν σταυρό, ένα καντήλι κι ένα ξεθωριασμένο εικόνισμα. Τίποτα άλλο. Καταδεκτικό στην προσευχή, στη θεϊκή και ανθρώπινη συνεύρεση, κι εν μέσω σιωπής, να εξωτερικεύσω τα ευλαβικά μου συναισθήματα και να μιλήσω κατ’ ευθείαν μ’ Εκείνον.

Πόσο, αλήθεια, πασχίζει ο άνθρωπος, από ανέκαθεν, να βρει «ένα κάτι» να πιαστεί. Αυτό το σωτήριο «ένα κάτι» που συμπυκνώνει μυστικές ελπίδες και ανομολόγητα «ίσως», αντίδοτο στο ελάχιστο…

«Κανείς δεν είναι προφήτης στον τόπο του»

Μια φράση που σημαίνει ότι είναι δύσκολο να σε εκτιμήσουν, να σε αναγνωρίσουν ή να σε θαυμάσουν οι συμπατριώτες σου στον τόπο καταγωγής σου. Συχνά, η αξία ή το ταλέντο αναγνωρίζονται μακριά απ’ αυτόν.

Να όμως που έχω μπροστά μου ένα παράδειγμα σπάνιο. Ένα βιβλίο. 

«Το ανήσυχο και ελεύθερο πνεύμα ενός Κεφαλλονίτη», ένα βιβλίο 318 σελίδων με όλο το συγγραφικό έργο του φίλου Γαβριήλ Παναγιωσούλη, φόρο τιμής των συμπατριωτών του που θαύμασαν και εκτίμησαν όλο αυτόν τον πνευματικό πλούτο με αποτέλεσμα να εκδώσουν εκείνοι αυτό το βιβλίο στην Κεφαλονιά. 

Άξιο θαυμασμού και αναγνώρισης, λοιπόν, γιατί ο φίλος μου o Γάβο, όπως τον αποκαλώ εγώ, αξίζει αυτή την τιμή των συμπατριωτών του.