«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

11 Ιουλ 2020

Τραγούδια για την παρέα… Valencia 1987


… ως συνήθως μισά τα ξέραμε τα τραγούδια, ολόκληρα ούτε ένα. Ίσα ίσα το ρεφρέν, κι αυτό όχι σωστό και όχι πάντα. Σκόρπιους στίχους ανακατεμένους. Κι ήταν εκείνα τα βράδια με το λίγο φως… με κάτι χαραμάδες που έμπαζαν νοσταλγία. Σκλάβοι των ημερών τότε και της ρουτίνας η παρέα να ψάχνουμε μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή.
Ήταν τα χρόνια των ονείρων, των οραμάτων αλλά και των υποσχέσεων, που ως συνήθως μας ταξίδευαν. Ήταν η παρέα; Ήταν η στιγμή; Ήταν η διάθεση; Ήταν… η ανάγκη!
Αυτό ακριβώς είναι τα τραγούδια, για να συνοδεύουν στιγμές παρέας με κοινόχρηστες μουσικές αγάπες. Κι οι στίχοι να μη δένουν. Αμηχανία, πότε στο ρεφρέν και πότε στο κουπλέ κι ο ένας να κοιτάει τον άλλον στα χείλη. Κάτι να πιάσει. Μια λέξη για τη συνέχεια, να μη κομπιάζει.
Επειγόντως χρειαζόμασταν «σκονάκι», μόνο αυτό θα ήταν η λύση. Ένα τετράδιο, ένα αναλόγιο κάτι τέτοιο… Και ήταν αυτό! Αντιγράφηκαν, λοιπόν, τα τραγούδια, λύθηκε το θέμα, λύθηκε και η γλώσσα.
Πώς μου ’ρθαν όλα τούτα στο νου και τ’ αραδιάζω τώρα εδώ; Είναι γιατί στα καλά φυλαγμένα τιμαλφή μου βρήκα εκείνο το τετράδιο με τα γραμμένα τραγούδια: Τραγούδια για την παρέα… Valencia 1987 γράφει ακόμη η ετικέτα.

33 χρόνια μετά! Να το βρίσκεις σήμερα και να βουτάς σ’ ένα φιλόξενο νοσταλγικό «κάποτε»!

25 Ιουν 2020

Αναφορές...


Ελάχιστη εξόφληση ευχαριστίας, έναντι της οφειλόμενης.
Ό,τι μένει στη ζωή μας, ό,τι έχει δύναμη να σωθεί
και να μας συντροφεύει στη συνέχεια, ας το σώσουμε.
Είναι κάτι μικρά αποκόμματα-αναφορές 
από τα παλιά, που τα κρατούσα και... για δες 
φτάνουν ως τα σήμερα.
Όχι τυχαία και… φυσικά όχι από το πουθενά.

Σ’ ευχαριστώ, Ντόρα Πολίτη
για όλες τούτες τις αναφορές σε μένα, 
στη γνωριμία μας, στη φιλία, στην εκτίμηση 
που για μένα απέκτησαν αξία μνήμης!

Τα εκθέτω, απλά και μόνο, γιατί αξίζει να υπάρχουν…
Ας μη χαθούν…
Σ' ευχαριστώ!






7 Μαΐ 2020

Προσθέτοντας στιγμές, στις τόσες…


Ενόσω τα χρόνια περνούν κι ο χρόνος τρέχει μαζί μου, παρατηρώ πως στο μυαλό μου βλασταίνουν, όλο και πιο πολύ κάτι στιγμές αξέχαστες. Συσσωρεύονται μέσα μου βιώματα και ξαναφέρνουν στην επιφάνεια παραμερισμένες συγκινήσεις που ανατινάζουν συναισθήματα και ξεσκονίζουν μνήμες. Είναι μικρά κομμάτια της ζωής μου. Καθ’ ένα ξεσηκώνει την καρδιά, ανακατώνει τη σκέψη και με ταξιδεύει σε μέρη πιο θερμά που λαχταρώ. Να ’ναι του χρόνου το αντίδωρο ή το γλυκό μου βάσανο που με κεντρίζει; Δεν ξέρω… 


Προκειμένου, λοιπόν να σκορπίσει όλο αυτό το υλικό και να χαθεί στο σύμπαν. Το ανανεώνω. Σύμφωνα δε, με μια εκδοχή –δική μου, αν επιτρέπεται– το σύμπαν συνωμοτεί να ταιριάξει τα αταίριαστα κι εγώ κάνω τις αναδιατάξεις μου στα… παράταιρα. Δίχως να αποφεύγω τη μονοτονία που φέρνει η επανάληψη, τους δίνω μια ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία και δε μένει πια παρά ένα μονάχα: να καθίσω και ν’ ακούσω την καρδιά μου. Την ακούω, την αισθάνομαι, την ανέχομαι γιατί επαναφέρει η καρδιά ποτέ δεν σ’ αφήνει να τις ξεχάσεις τις στιγμές εκείνες που οι χτύποι και οι ρυθμοί της, ήταν τότε οι πιο έντονοι.
Έχω συνηθίσει να ζω με τη νοσταλγία. Κυκλοφορεί αδάμαστη και ελεύθερη μέσα μου, έχω μια σχέση οικειότητας μαζί της. Μπορεί να ακούγεται στερεότυπο, αλλά είναι αλήθεια. Δεν διστάζω να το πω και δεν το έκρυψα ποτέ. Και το κάνω για έναν απλό λόγο γιατί οι αναμνήσεις είναι αυτές που καταφέρνουν να κάνουν παρέα στο παρόν μου. 
Πιθανολογώ πως η εμμονή μου μπορεί να είναι μια δήθεν φυγή από το σήμερα με όλες τούτες τις έγνοιες που λουστήκαμε με τον ιό. Αλλιώς δεν εξηγείται... Αλλά δεν είναι αλλιώς, είναι έτσι, διότι βλέπω ότι από μια κατάσταση που σου επιβάλλεται μπορείς να πάρεις κάτι πολύτιμο. Αυτό παίρνω.


1 Μαΐ 2020

Καλό μήνα Μάη! Καλή Πρωτομαγιά!


Σας έτυχε ποτέ να επιμένετε σε κάτι;
Ε, τότε μη με παρεξηγείτε για τις επίμονες και ανεξήγητες συνέχειές μου
στα μικρά των στιγμών και στης ομορφιάς το πέρασμα.

Είναι που…
«με γυροφέρνει η άνοιξη».


Καλή Πρωτομαγιά!
Από καρδιάς και
Καλό μήνα Μάη!