Συλλογάμαι

 

Αγκαλιά σχεδόν με τη γλάστρα του μυρωδάτου βασιλικού μου, «συλλογάμαι»* μετρώντας τα ελληνικά καλοκαίρια μου.

* Συλλογάμαι, έτσι το έλεγε ο παππούς μου. Το θυμάμαι: συλλογάμαι, παιδί μου, συλλογάμαι…

Ας προσευχηθούμε για τη Βενεζουέλα

 

Η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα δευτερόλεπτο, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς άδεια, χωρίς οι καρδιές μας να είναι έτοιμες. Γι' αυτό σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ας αγκαλιάσουμε ό,τι έχουμε, ας λατρέψουμε αυτούς που αγαπάμε και ας θυμόμαστε ότι κανείς δεν είναι απρόσβλητος από την ανάγκη δύναμης, παρηγοριάς και ελπίδας. Προσευχηθείτε θερμά για τη Βενεζουέλα, για όσους περνούν δύσκολες στιγμές, για όσους νιώθουν φόβο, για όσους περιμένουν απαντήσεις, για όσους χρειάζονται ηρεμία μέσα στην αβεβαιότητα. Είθε κάθε όμορφη σκέψη, κάθε λέξη πίστης και κάθε ειλικρινής προσευχή να γίνει φως για όσους το χρειάζονται περισσότερο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ας έχουμε αγάπη, ενσυναίσθηση και ανθρωπιά.

Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι…

 Ώρες, ώρες, ιδίως σ’ εκείνες της περισυλλογής, συντροφιά με τον εαυτό μας, οι μέρες, οι ώρες, οι  στιγμές, συχνά γίνονται ακατανόητο παραμιλητό. Φεύγουν, περνάνε, ταξιδεύουν αλλά κάποιες μένουν και καθοδηγούν τη συνέχεια. Δεν θα σταματήσουν να «φλερτάρουν», με ενδιάμεσες δόσεις, τις αισθήσεις και να τις κάνουν να πάλλονται και στο πιο μικρό ερέθισμα.

Μικρές, καθημερινές χαρές, τουλάχιστον, έστω και λίγες, ας τις χαρούμε, ίσως μπορέσουν να τεντώσουν μέσα μας τον χρόνο, ν’ ανοίξουν αλάργα τον ορίζοντα - παραστάτη μας. Βασική ανθρώπινη ανάγκη για να υπάρχουμε. Έτσι για να γλυκάνουμε το παραμύθι μας –ας το υποθέσουμε κι ας το πλάσουμε σαν παραμύθι– ας γίνει κι έτσι. Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι. Είναι ωραία.

Έχω ακούσει ότι καμιά αλήθεια δεν είναι τόσο παραμυθένια και κανένα παραμύθι δεν είναι τόσο αληθινό σαν τούτο…

Με πλάνεψαν τα χρώματά τους, πήραν την ψυχή μου, χαμογέλασε η καρδιά μου

Περνώντας χθες, από ένα φυτώριο, είδα τούτες εδώ τις υπέροχες κάλλες με τις καλαίσθητες γκρενά και πορτοκαλί αποχρώσεις τους. 

Με πλάνεψαν τα χρώματά τους, πήραν την ψυχή μου, χαμογέλασε η καρδιά μου. Πόσο μας λείπει το χαμόγελο στις μέρες μας, σκέφτηκα… Τελικά, έχω την αίσθηση ότι ολούθε μέσα μου υπάρχουν ακόμη λιγοστά ξεσπάσματα ευαισθησίας. Λεπτομέρειες θα πε'ιτε… Δεν θα μπορούσα να αισθανθώ κάτι άλλο.

Τις ερωτεύτηκα τελικά και τις αγόρασα. Τώρα τις έχω σπίτι μου, στη γλάστρα τους. Καμαρώνω την ομορφιά τους, το χρώμα και τη ζωντάνια τους και την μοιράζομαι μαζί σας.

https://www.instagram.com/stratos_doukakis_8/