«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

20 Σεπ 2020

Το λες και χόμπι. Λίγο το ’χεις;

 Ξημέρωσε με ψυχρούλα σήμερα. Η μέρα ξαποσταίνει «διχασμένη» ανάμεσα στη συννεφιά και τη λιακάδα. Να ‘ναι το αποτελείωμα του καλοκαιριού; Άντε να βγάλεις άκρη. Η φύση με τα χούγια της! Το φθινόπωρο φαίνεται να ετοιμάζει τα μπαγκάζια του. Χρόνια τώρα ο ίδιος ατέρμονος κύκλος αναπαμό δεν έχει– το καλοκαίρι να φεύγει και το φθινόπωρο να ’ρχεται.

Ο κόσμος να χαλάσει, όταν το σύμπαν συνωμοτεί και… συνδυάζει τα ασύνδετα,  αφήνεις τις ώρες να κυλάνε, και… να μιλάνε με τις σκέψεις που εσύ πας να πνίξεις. Όλα τα ασύνδετα κάποτε συνδέονται και εξηγούνται! Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος. Φτάνει μια απόφαση κι εγώ το τόλμησα. Ξεφύλλισα και πάλι τις σημειώσεις μου. Ένα σωρό από υπέροχα τίποτα συν χίλια παραπάνω… Κι «έπαιξα» μαζί τους

Σ’ αμήχανες στιγμές, λοιπόν και σε πείσμα του χρόνουμετράει και το αυθόρμητο της στιγμής «βουτάω» σ’ αυτές και «συμφιλιώνω» εικόνα με λόγο. Σαν σμίξουν κι ενωθούν –αρκεί να τα ταιριάξεις με κάτι δικό σου– και μ' άλλα κομματιασμένα σε παρασέρνουν. Κι απλά σου γίνεται χόμπι. Λίγο το ’χεις;

Ιδού:







24 Αυγ 2020

Venezuela, un país para querer!

             Ως ένας ανυποψίαστος έφηβος τότε –μιλάω για πολλά χρόνια πίσω– έφτασα στη μακρινή κι εξωτική Βενεζουέλα ανακαλύπτοντας έναν άγνωστο κόσμο. Ήταν φυσικό και επόμενο να έρθω αντιμέτωπος με τη νέα μου καθημερινότητα, με τα όσα συνέβαιναν, τα θετικά και τα αρνητικά εκείνης της χώρας. Εκείνου του του κόσμου. Τα δέχτηκα, τα αφομοίωσα. Έγινε ο τόπος μου όπου βλάστησαν τα εφηβικά μου χρόνια όπου, σε μια αφθονία δίχως τέλος, άρχισα να ξεφυλλίζω τα φλογερά όνειρα της νιότης μου. 


Αν έχεις ζήσει νέος, στη Βενεζουέλα εκείνων των χρόνων, οτιδήποτε κι αν κάνεις στο υπόλοιπο της ζωής σου, εκείνη θα παραμένει μαζί σου, στη σκέψη σου, στην καθημερινότητά σου, στον τρόπο ζωής σου, στα λόγια σου, στη νοσταλγία σου! Πώς το καταφέρνει και πως γίνεται αυτό, πιστέψτε με, δεν το έχω εξηγήσει ακόμη. Απάντηση αδυνατώ να δώσω. Ωστόσο –εγκαρδίως και ειλικρινώς– θα πω πως δεν σταμάτησα να την ευγνωμονώ για όσα μου χάρισε και όσα μου δίδαξε στη ζωή.

Εν τω μεταξύ, ας μην το ξεχνάμε, είχα αφήσει πίσω την Ελλάδα, την πατρίδα που με γέννησε και μ' ανάστησε και ήταν επόμενο η καρδιά μου να περιφερόταν και γύρω από αυτήν. Όπου κι αν πήγαινα, όπου κι αν στεκόμουνα, ό,τι κι αν έκανα, η Ελλάδα ήταν μέσα μου. Παρούσα! Τη μύριζα, την άγγιζα την οραματιζόμουν κι όσο έμπαινε μέσα μου τόσο περισσότερο παθιαζόμουν. Το όνομά της και μόνο έφερνε ολόγυρά μου το φως της, το γαλάζιο της, το λεπταίσθητο θρόισμα του αγέρα και της αύρας της. Όλα τα κρατούσα επάνω μου, όπως θα κρατούσα στα χείλη μου, ένα κλωνάρι γιασεμί ή βασιλικό κι είχα την ευωδιά τους.

Η ζωή μας, βλέπετε, είναι καμωμένη από καιρούς και χρόνια που, από τη μία στιγμή στην άλλη, όσο μεγαλώνουμε τόσο μας ξεσηκώνουν. Η δική μου ξετυλίχτηκε πάνω σε δυο παράλληλους κόσμους, σε δυο παράλληλες διαδρομές. Σε δυο παράλληλες ράγες τρένου κύλησε το ταξίδι της ζωής μου. 

Ήταν άλλες εποχές τότε, πιο ισορροπημένες, δεν αντιλέγω. Τώρα έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα πράγματα. Γενικά. Πέρα από τις δυσκολίες που ζει τώρα και ανεξάρτητα από το πόσο απαισιόδοξη μπορεί να δείχνει, δεν παύει να είναι και να παραμένει για όλους την έζησαν αξέχαστη! 

Επιμύθιο:

Κανένα μέρος του κόσμου δεν αξίζει, άμα δεν βάλεις μέσα στην ιστορία σου τους ανθρώπους του, τα αισθήματα, τα γεγονότα που έζησες και κάθε φορά, ανακαλώντας τα στη μνήμη, ξεπηδούν και σωριάζονται σαν φωτογραφίες που αρνούνται να ξεθωριάσουν. Αυτά έζησα, μου ανήκουν, είναι η ζωή που έχω να θυμάμαι. Γι’ αυτό κι εγώ επανέρχομαι συχνά και σας παιδεύω… Γιατί κοιτάζοντας πίσω όλα αυτά τα χρόνια μου φαίνονται τα πιο ωραία! Γι’ αυτό θα την λατρεύω και θα την λατρεύω εσαεί, είτε αυθόρμητα είτε το πιθανότερο– νοσταλγώντας την! Επειδή υπήρξε και επειδή η ξενιτιά την έκανε δεύτερη πατρίδα μου.

11 Ιουλ 2020

Τραγούδια για την παρέα… Valencia 1987


… ως συνήθως μισά τα ξέραμε τα τραγούδια, ολόκληρα ούτε ένα. Ίσα ίσα το ρεφρέν, κι αυτό όχι σωστό και όχι πάντα. Σκόρπιους στίχους ανακατεμένους. Κι ήταν εκείνα τα βράδια με το λίγο φως… με κάτι χαραμάδες που έμπαζαν νοσταλγία. Σκλάβοι των ημερών τότε και της ρουτίνας η παρέα να ψάχνουμε μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή.
Ήταν τα χρόνια των ονείρων, των οραμάτων αλλά και των υποσχέσεων, που ως συνήθως μας ταξίδευαν. Ήταν η παρέα; Ήταν η στιγμή; Ήταν η διάθεση; Ήταν… η ανάγκη!
Αυτό ακριβώς είναι τα τραγούδια, για να συνοδεύουν στιγμές παρέας με κοινόχρηστες μουσικές αγάπες. Κι οι στίχοι να μη δένουν. Αμηχανία, πότε στο ρεφρέν και πότε στο κουπλέ κι ο ένας να κοιτάει τον άλλον στα χείλη. Κάτι να πιάσει. Μια λέξη για τη συνέχεια, να μη κομπιάζει.
Επειγόντως χρειαζόμασταν «σκονάκι», μόνο αυτό θα ήταν η λύση. Ένα τετράδιο, ένα αναλόγιο κάτι τέτοιο… Και ήταν αυτό! Αντιγράφηκαν, λοιπόν, τα τραγούδια, λύθηκε το θέμα, λύθηκε και η γλώσσα.
Πώς μου ’ρθαν όλα τούτα στο νου και τ’ αραδιάζω τώρα εδώ; Είναι γιατί στα καλά φυλαγμένα τιμαλφή μου βρήκα εκείνο το τετράδιο με τα γραμμένα τραγούδια: Τραγούδια για την παρέα… Valencia 1987 γράφει ακόμη η ετικέτα.

33 χρόνια μετά! Να το βρίσκεις σήμερα και να βουτάς σ’ ένα φιλόξενο νοσταλγικό «κάποτε»!

25 Ιουν 2020

Αναφορές...


Ελάχιστη εξόφληση ευχαριστίας, έναντι της οφειλόμενης.
Ό,τι μένει στη ζωή μας, ό,τι έχει δύναμη να σωθεί
και να μας συντροφεύει στη συνέχεια, ας το σώσουμε.
Είναι κάτι μικρά αποκόμματα-αναφορές 
από τα παλιά, που τα κρατούσα και... για δες 
φτάνουν ως τα σήμερα.
Όχι τυχαία και… φυσικά όχι από το πουθενά.

Σ’ ευχαριστώ, Ντόρα Πολίτη
για όλες τούτες τις αναφορές σε μένα, 
στη γνωριμία μας, στη φιλία, στην εκτίμηση 
που για μένα απέκτησαν αξία μνήμης!

Τα εκθέτω, απλά και μόνο, γιατί αξίζει να υπάρχουν…
Ας μη χαθούν…
Σ' ευχαριστώ!