Ώρες, ώρες, ιδίως σ’ εκείνες της περισυλλογής, συντροφιά με τον εαυτό μας, οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές, συχνά γίνονται ακατανόητο παραμιλητό. Φεύγουν, περνάνε, ταξιδεύουν αλλά κάποιες μένουν και καθοδηγούν τη συνέχεια. Δεν θα σταματήσουν να «φλερτάρουν», με ενδιάμεσες δόσεις, τις αισθήσεις και να τις κάνουν να πάλλονται και στο πιο μικρό ερέθισμα.
Μικρές, καθημερινές χαρές,
τουλάχιστον, έστω και λίγες, ας τις χαρούμε, ίσως μπορέσουν να τεντώσουν μέσα μας
τον χρόνο, ν’ ανοίξουν αλάργα τον ορίζοντα - παραστάτη μας. Βασική ανθρώπινη
ανάγκη για να υπάρχουμε. Έτσι για να γλυκάνουμε το παραμύθι μας –ας
το υποθέσουμε κι ας το πλάσουμε σαν παραμύθι– ας γίνει κι
έτσι. Ας χρησιμέψουν και τα παραμύθια σε κάτι. Είναι ωραία.
Έχω ακούσει ότι καμιά αλήθεια δεν
είναι τόσο παραμυθένια και κανένα παραμύθι δεν είναι τόσο αληθινό σαν τούτο…
