Η φθίνουσα πορεία της φύσης...

Εκείνο το τραγούδισμα τ’ ανέμου απ’ τα φύλλα της λεύκας έγινε πιο έντονο κι ήρθε να μου θυμίσει πως το φθινόπωρο μπήκε από σήμερα στην τροχιά του κύκλου. «Της ζωής ο κύκλος, ο χαρισάμενος»... Η φθίνουσα πορεία της φύσης. Το φθινόπωρο, μια εποχή με τα δικά της χαρακτηριστικά, τη δική της συμπεριφορά και την υποτιθέμενη μελαγχολία της.

Πολλά φθίνουν πλέον ιδίως οι οπώρες. Το λέει και η λέξη. Το πρωί αναζητάς κάτι να βάλεις επάνω σου.

Το πέρασμα του χρόνου είναι αμείλικτο. Κι αν μας αποχαιρέτισε χρονικά το καλοκαίρι στην πράξη υπάρχει κι όσο διήρκεσε ήταν… ωραίο. Αφήνει πίσω κομμάτια του να τ’ αναπολούμε και να τα θυμόμαστε.

Εν τω μεταξύ, εγώ «φυλάκισα» ένα σωρό κομμάτια του σε εικόνες… Κι όταν ο καιρός θα είναι κακόκεφος (ιδίως κάτι γκρίζες Κυριακές του χειμώνα) θα ανασκαλεύω τα αρχεία μου κι αυτές θα το φέρνουν πίσω, χαρίζοντάς μου έστω ένα χαμόγελο...

Στιγμές με ανάγκη να γίνουν μνήμες παντοτινές.

Κάπως έτσι ομορφαίνει ο κόσμος μας...

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε ο Γιώργος Τυρίκος Εργάς. Κάπου το διάβασα, πού δεν θυμάμαι. Δεν έχει σημασία βέβαια, εγώ το κράτησα… Ωστόσο αυτό που έχει σημασία είναι αυτοί οι άνθρωποι που συναντάς σε κάτι μέρη απρόσμενα (μεταξωτούς τους χαρακτήριζε ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος*) όπου αυτή η απλή κουβέντα τους, όση απλότητα την διακρίνει, τόση σοφία περιέχει.

Το μεταφέρω γιατί θεωρώ πως αξίζει. Διαβάστε το:

Μπήκαμε σε καφενείο της βόρειας ορεινής Λέσβου, στο βάθος μια γιαγιά λαγοκοιμόταν μπροστά στη ξυλόσομπα. Γύρω ερημιά!

-Θεία καλησπέρα, έχεις τίποτα να φάμε;

- Ε, κάτι θα βρεθεί.

Από το βραστό μπρόκολο και τις τηγανιτές πατάτες ως τους λουκουμάδες με βράσμα, βρέθηκε ο παράδεισος!

Χιλιάδες χρόνια τώρα η ίδια ιεροτελεστία, τα ίδια λόγια. «Κάτι θα βρεθεί»...

Έτσι είναι… Πάντα κάτι βρίσκεται…

Είναι ευλογία απ’ το Θεό να μπορείς με τρεις, τόσο απλές, λέξεις που σου απευθύνουν –αρκεί να τις προσέξεις– να πλουταίνεις τη σκέψη και την ψυχή σου. Να το μοιράζεις. να πλουταίνουμε κι εμείς. Κάπως έτσι ομορφαίνει ο κόσμος μας...

* «Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι»... Έτσι αρχίζει το κείμενο που έγραψε γι’ αυτούς ο Γιάννης Τριάντης που τους έφερε στην επιφάνεια.

Κάνω αυτό που πρέπει...

Μια φορά κι έναν καρό, μια πυρκαγιά στο δάσος έκανε όλα τα ζώα να τρέχουν έντρομα για να σωθούν. Όμως ένα σπουργιτάκι πέταγε προς μια κοντινή λίμνη, γέμιζε με το ράμφος το στοματάκι του νερό και επέστρεφε πάλι πίσω προς τη φωτιά. Ένας λαγός, που έτρεχε κι αυτός να σωθεί, βλέπει το σπουργιτάκι στο πηγαινέλα του και του φωνάζει: Βρε πουλάκι μου είσαι τρελό; Νομίζεις πως με τόσο λίγο νερό που κουβαλάς θα σβήσεις τη φωτιά; Κι αυτό περήφανο του απάντησε: Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τη σβήσω, όμως κάνω αυτό που πρέπει να κάνω. 

Αρμονία δεν είναι μόνο αυτό που ακούμε είναι και αυτό που βλέπουμε…

Είτε ακούς σιωπώντας, είτε βλέπεις… πάλι σιωπώντας, διαλέγεις να κρατήσεις το ομορφότερο λουλούδι και το καλύτερο από… κάθε στιγμή.

Απλά κάνω αυτό που πρέπει...

«Το πρόβλημα των ευαίσθητων ανθρώπων είναι,

ότι αφήνουν την καρδιά τους παντού.

Ακόμα και όπου δεν απαιτείται και δεν αξίζει».

(A. Curnetta)

Υ.Γ. Εν τω μεταξύ ο καιρός έχει τις μαύρες του… Φθινοπώριασε…

«Με λόγια πάλι έρχομαι φτιασιδωμένα»

Φαίνεται πως διάβασε τα όσα έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση ο φίλος κι ήρθε να με βρει. Πειραγμένος, παρότι εγώ δεν ανέφερα όνομα και λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να τον φωτογραφίζουν. Αόριστα ήταν γραμμένα όλα.

Μίλαγε σιγανά, αλλά πολύ παθιασμένα. Τον άκουσα. Δεν χρειάστηκε να τον διακόψω καθόλου. Απλώς τον άκουγα. Μπορεί να είχε και δίκιο, δεν λέω… Ίσως δεν θα ’πρεπε.

Προσπάθησα να του εξηγήσω πως όταν κάτι αποδίδεται με συγκεκριμένο τρόπο και σωστά, μπορεί να εκπέμπει συγκινήσεις και ενδιαφέρον. Δίνει απλωσιά στο συναίσθημα. Κι ας λιγόστεψαν τ' αγγίγματα. Μπορεί εκείνο το λίγο, το ελάχιστο, το τίποτα σχεδόν, το… «ευλογημένο άδειο» να δίνει και… «συμπνοή», όπως κι αν εκφέρεται.

Με απόλυτη συναίσθηση, το εξήγησα άλλωστε, όσα έγραψα δεν ήταν λόγια που μου ανήκαν. Ξεκάθαρες κουβέντες.

Ωστόσο, καλό θα είναι να δώσω τέλος στο θέμα, παραφράζοντας κάπως στίχους που τόσο όμορφα «κέντησε» ο αγαπημένος Μίλτος, έτσι, για να συνεχίσω να… λογοδοτώ.

«Με λόγια πάλι έρχομαι φτιασιδωμένα / σαν από κείνα που έγραφα από παλιά.

Λόγια που ξέρω πως ίσως δεν νοιάζουνε κανένα,

κι εγώ τα γράφω να περάσει η βραδιά». 

Ό,τι κι αν συμβεί, λοιπόν, κι αν χάνομαι, εδώ θα επιστρέφω στις κλειδωμένες μας στιγμές.