«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

30 Νοε 2012

στα ταξίδια «του μυαλού και του χάρτη μου»…

Το παλιό ρολόι στο τοίχο, με τους γερασμένους δείκτες του να μετράνε και να σχεδιάζουν το χρόνο, σήμανε κιόλας δώδεκα. Κι εκεί που νόμιζα ότι όλα έχουν πάρει το δρόμο τους… οι σκέψεις εκεί, δε λένε να συντονιστούν.


Η ψυχή και ο νους –δυο κόσμοι χωριστοί– κάνουν τις βόλτες τους κι ανακατεύονται χωρίς να συναντιούνται. Και παραπέρα το ασήμαντο, το απόλυτο, το πραγματικό, το αυθεντικό «εγώ» μου, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς προσχήματα, χωρίς συμβάσεις και κανόνες, απασχολεί τον ψεύτικο εγωισμό του και μου ζητά απεγνωσμένα να το βαφτίσω σημαντικό.


Απλώνω το χέρι και πιάνω το βιβλίο που ήταν πάνω στο κομοδίνο. «Οι κύκνοι δεν θα κλάψουν απόψε». Ποίηση!… Ποιος νοιάζεται για ποίηση σε δύσθυμες και μελαγχολικές εποχές, Δημήτρη μου*…
Ή μήπως το αντίδοτο είναι το μέτρο και οι ρίμες;
Παρ’ όλα αυτά το ανοίγω και στη σελίδα σαράντα έξι  διαβάζω: «Στα συρτάρια φυλακίζω το πνεύμα μου εκεί που οι λέξεις υπνοβατούν σε χιλιάδες χειρόγραφα»…


«Εν τη ρύμη του λόγου…» (δανεισμένο από άλλο βιβλίο του, τούτο) οι λέξεις –με μέτρο και ρίμα– «υπνοβατούν» και χάνονται μέσα στις γλυκές νότες της μουσικής, που, εν τω μεταξύ, έχει δυναμώσει. Τι σύμπτωση! Ανέκαθεν, συνοδοιπόροι μου στα σύννεφα οι λέξεις και η μουσική. Μαζί, στα ταξίδια «του μυαλού και του χάρτη μου»…


 * Επικαλούμαι τον ποιητή Δημήτρη Νικορέτζο

Απόσπασμα από το άρθρο μου: Σκέψεις αδέσποτες κι όνειρα απ' τα ίδια…

Μηθυμναίος

26 Νοε 2012

σωστά το λες...


Σκέφτηκα, για μια στιγμή (το ορκίζομαι, όχι για περισσότερο...)
να σου ομολογήσω πως -ναι, σωστά το λες- η φιλία και η αγάπη μας
νοθεύτηκαν με αλλόκοτη χημεία…
Η αγάπη φτάνει εκεί που ξέρει και πάει εκεί που είναι να πάει…
άσκοπα σπαταλάμε -σκορπίζοντάς το εδώ κι εκεί…- το υλικό της...
Κόντρα στον καιρό…

Υ.Γ.       Στη Γ......
Σου ’στειλα ένα σωρό μηνύματα, για κοίτα αν τα πήρες,
αν τα είδες θέλω να πω…
Για δες αν είναι στο PC σου;

Ή χάθηκαν όπως κι Εσύ.

«Α, ρε χρόνε αλήτη, που ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς...»

Μηθυμναίος

19 Νοε 2012

6 χρόνια… Μηθυμναίος

Ήταν σαν σήμερα 19 Νοεμβρίου του 2006, ημέρα Κυριακή και είπα μέσα μου: 
Ήταν ο τίτλος της πρώτης ανάρτησης (με κλικ στον τίτλο θα το δείτε).

Συμμάζεψα, λοιπόν, τις σκέψεις μου και βάλθηκα να εισέλθω με δειλά βήματα στο χώρο που μου πρόσφερε το διαδίκτυο, να διεκδικήσω το δικό μου οικοπεδάκι και να χτίσω το σπίτι μου, φτιαγμένο με τα δικά μου ταπεινά υλικά. Του έβαλα και ταμπέλα… Την καταγωγή μου, τι άλλο… Περήφανος για τις καταβολές μου φυσικά! Κι αυτό ήταν:
Έτσι πέρασαν 6 χρόνια. Αναρτήσεις, που να τις μετράω… Επισκέπτες, δεκάδες χιλιάδες. Άνθρωποι που με τίμησαν με την παρουσία τους στα σχόλια. Με πολλούς γίναμε φίλοι αγαπημένοι, άλλοι μένουν «δεμένοι» μέχρι και σήμερα, άλλοι χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, δεν τους ξεχνώ, παραμένει η ανάμνησή τους… Δένονται οι άνθρωποι κι ας μην το δείχνουν όλοι. Καθένας έχει τον τρόπο του να εκδηλώνει τα συναισθήματά του. Ήρθαν κι άλλοι, πολλοί… Ήταν και κι αυτοί που, για κάποια αιτία, ράγισε η σχέση μας. Χαμένες αγάπες… που αποτελούν πλέον παρελθόν, κι ας ήταν απ’ αυτούς που χρειάστηκαν τη βοήθειά μου… Μου πήρε καιρό, όμως έμαθα πια να κοιτάζω την ουσία του ανθρώπου κι όχι το περιτύλιγμα… Τέλος πάντων το αφήνω στην άκρη, δεν είναι της στιγμής. 

6 χρόνια λοιπόν, πότε πέρασαν κιόλας… Όλα πήγαν καλά και… τα καλύτερα έρχονται... Το εύχομαι!
Θέλω ν' αφήσω εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε όλους εσάς τους αγαπημένους μου φίλους! Να είστε καλά!
Μηθυμναίος

17 Νοε 2012

δυο τρία που ξεστράτισαν κι άλλα που παραστράτησαν…

Τα δέντρα είναι, όπως λέει κι ο ποιητής, τα αναλόγια 
που τα πουλιά ακουμπάνε τα φλύαρα αναγνώσματά τους… 
Το ξέρουν –πάντα το ’ξεραν– τα πουλιά…


Μηθυμναίος