Έφυγε από κοντά μας ο Μάριος Τόκας

Λίγα λόγια του γιατρού Στρατή Παττακού, στη μνήμη του:

«Ψυχές σαν και σένα βρίσκουν παντού ζεστή φωλιά.

Στη σύντομη ζωή σου μας έδωσες τόσα πολλά,

μα περισσότερο μας έδωσες το μέτρο του ανθρώπου.

Μας λείπεις ήδη πολύ, αγαπημένε μας φίλε».

Κι από μένα το τραγούδι του: Θάλασσες

"Κράτα καρδιά μου ενός λεπτού σιγή, σβήσε το δάκρυ που πλημμύρισε τα μάτια…"

Μηθυμναίος

Δυο δικοί μας άνθρωποι

Μέσα στους Έλληνες του κόσμου!

Σε λίγες ώρες θα σημάνουν οι καμπάνες και το Χριστός Ανέστη θα αντηχήσει στις εκκλησιές μας, εδώ στην πατρίδα, μα εκεί έξω, μακριά βρίσκονται οι «εκπρόσωποι της δεύτερης Ελλάδας, οι Έλληνες της Διασποράς», οι «μετα-ανάστες» οι δικοί μας. Αυτοί που ξεριζωμένοι πεθαίνουν κάθε μέρα, περιμένοντας την ανάσταση...

Στο το Αφιέρωμα του περιοδικού «Κ» που συνοδεύει την πασχαλινή Καθημερινή, σήμερα, μεταξύ άλλων, υπάρχουν και δύο δικοί μας άνθρωποι (αυτοί το ξέρουν γιατί είναι δικοί μας) είναι ο φίλτατος Κώστας Δουρίδας «ο μοναδικός κόμβος των απανταχού Ελλήνων» από τον Καναδά και η καλή μας «ντοκτόρα» Χριστίνα Τσαρδίκου, «Λα Γριέγα» της Αργεντινής!

.

Μιας και οι γυναίκες προηγούνται, θα ήθελα να μεταφέρω λίγα από το περιοδικό γραμμένα από τον κ. Γιώργο Δουατζή, πρώτα για την Χριστίνα, γεννημένη στην Αργεντινή, που, παρεμπιπτόντως, σε λίγες μέρες μας επισκέπτεται συνοδεύοντας ένα γκρουπ φοιτητών για να γνωρίσουν την Ελλάδα.

.

Ποιος σας έδωσε ελληνική Παιδεία;
Οι γονείς, οι δάσκαλοι, τα βιβλία, η θέλησή μου.
Πως μάθατε Ελληνικά;
Στο σπίτι μόνο Ελληνικά μιλούσαμε. Σκέφτομαι στην ελληνική γλώσσα. Πήγα στο ελληνικό σχολείο της κοινότητας του Μπουένος Άϊρες. Πήρα και το Πιστοποιητικό Ελληνομάθειας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ως και ο άντρας μου, ιταλικής καταγωγής, μιλάει τέλεια τα Ελληνικά και φυσικά τα παιδιά μας.
Μικρή νιώθατε ξένη στην Αργεντινή;
Πάντα. Και τώρα νιώθω ξένη. Η Αργεντινή είναι πολύ φιλόξενη χώρα. Όμως πάντα ήμουν η Ελληνίδα που γεννήθηκε και μεγάλωσε μακριά από την πατρίδα... που δεν τη γέννησε.
Το όραμά σας;
Μια Ελλάδα ζωντανή στα ξένα. Η δημιουργία ενός ελληνικού πολιτιστικού κέντρου στην Αργεντινή κι ενός μόνιμου σχολείου για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.

Και μερικά του Κώστα:
Πρώτες παιδικές μνήμες;
Τα χρόνια που έζησα παιδί στο Καρδαρίτσι Γορτυνίας. Ιερό κειμήλιο, μαγευτικό φάρμακο του νου.
Τι σημαίνει μετανάστης;
Ακαταπόνητος Οδυσσέας, που πλανιέται σε όλα τα πλάτη της γης. Κτίζει, δημιουργεί. Ακούραστος. Ονειροπόλος. Ωραίος Έλληνας της δεύτερης πατρίδας που λέγεται Διασπορά.
Ποιοι σημάδεψαν τη ζωή σας;
Τρεις αγράμματοι άνθρωποι. Η μάνα μου, ο Μακρυγιάννης κι ο Κολοκοτρώνης. Η μάνα μου μού δίδαξε ότι όσο φτωχός και αν είσαι, όταν μοιράζεις το λίγο που έχεις με τον διπλανό σου, είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Ο Μακρυγιάννης, μου δίδαξε ότι «... τούτη την μικρή πατρίδα την ορίζουμε φτωχοί και πλούσιοι, δυνατοί και αδύνατοι, για τούτο και πρέπει να την αγαπούμε και να την προστατεύουμε. Να μην αφήνουμε το άδικο να πνίγει το δίκιο εις βάρος της». Ο Κολοκοτρώνης μού δίδαξε πως φέρω ευθύνη για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου. Κι όσο αδύναμος κι αν είμαι, πρέπει να μην είμαι παρατηρητής στα γεγονότα, αλλά να συμμετέχω με όση δύναμη μπορώ.

* Το περιοδικό «Κ» κυκλοφορεί σήμερα με την Καθημερινή.

.

Μηθυμναίος

Ομολογώ...

Λόγω του ότι, τώρα τελευταία, επιδόθηκα σ’ ένα συνεχές παίνεμα του τόπου μου (ίσως να το παράκανα κιόλας) εξυμνώντας την ομορφιά, απ’ άκρη σ’ άκρη της Μήθυμνας και πιστεύοντας πως αυτό μπορεί να παρεξηγηθεί, να κουράσει, ακόμα και να φανεί ύποπτο, θέλω να ομολογήσω πως δεν είχα την παραμικρή πρόθεση (πολύ περισσότερο τη διάθεση) να το κάνω από κάποιο συμφέρον...
Επειδή αυτόν τον τόπο τον κουβαλώ στα κύτταρα της ψυχής μου κι επειδή όταν στεγνώνει η ψυχή μας, αναζητά μια διέξοδο, θέλω να σας πω, πως όλο αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια απόπειρα (ίσως και μια διέξοδος) ώστε να εκθέσω όλα τα συναισθήματα, που χρόνια τα είχα στοιβαγμένα μέσα μου.
Σε καμιά περίπτωση δεν το θεώρησα ως χρέος στην πατρίδα μου. Όχι. Ίσως αγάπη! Αυτό ναι. Μια υποχρέωση, αν θέλετε, στον εαυτό μου τον ίδιο για ό,τι αγάπησα και πίστεψα, αγαπώ και πιστεύω.
Κι όλο αυτό που μένει σε μένα είναι, στ’ αλήθεια, η μεγάλη μου χαρά που τα μοιράστηκα μαζί σας κι εσείς που είχατε την καλοσύνη και τα διαβάσατε αλλά και τα σχολιάσατε κι εδώ αξίζει να σας δώσω ένα μεγάλο, από καρδιάς, ευχαριστώ!
Ξέρετε, ο άνθρωπος χρειάζεται, πολλές φορές, κάποιον που να τον νοιάζεται. Το έχει ανάγκη. Το έχουμε ανάγκη!
Κι ακόμα κάτι, όταν κι εγώ περιπλανιέμαι στα δικά σας μέρη και διαβάζω τις δικές σας καταθέσεις, πιστέψτε με, αφουγκράζομαι τον αντίλαλο της δικής σας ψυχής. Κι απ’ αυτό καταλαβαίνω τι χαρμάνι είναι ο καθένας σας κι από τι ποιότητα υλικού είναι φτιαγμένος.
Έτσι νομίζω ανακαλύψαμε ο ένας τον άλλον και δώσαμε χέρι αδελφικό, ανοίξαμε τις καρδιές μας και φτιάξαμε, κομμάτι-κομμάτι, φιλίες αδέσμευτες από κάθε επιβολή και υποχρέωση.

Αυτά καταφέραμε, τουλάχιστον, όσοι τα καταφέραμε. Κι αυτό, για μένα είναι το θετικό της υπόθεσης.

Μηθυμναίος

Αφιέρωμα (Είπαν κι έμειναν...)

Οι άνθρωποι που είναι σκλάβοι του ρολογιού, του χρόνου και της μηχανής, ένα είδος αιχμάλωτοι της ζωής, χωρίς να έχουν καιρό να σκεφτούν και, βεβαίως, χωρίς να έχουν καιρό ν’ αγαπήσουν, να αισθανθούν τη μεγάλη χαρά της ζωής, επειδή τρέχουν πάντα, καταδυναστευμένοι από την επαγγελματική τους υποχρέωση, θα πρέπει κάποτε να έρχονται σε μέρη σαν τη Μήθυμνα (Μόλυβο) που λες κι ο χρόνος σταματά και η ζωή προχωρεί μ’ έναν ρυθμό πολύ σιγανό και γαλήνιο...

Μιχαήλ Γούτος

Πάνω στο λόφο της Μήθυμνας, στο ψηλότερό του σημείο δεσπόζει αλώβητο κάστρο, το «ερυμνόν» και δυσκολόπαρτο δυναμάρι της βορινής πλευράς του νησιού. Γύρω-γύρω στην πλαγιά αναπτύσσεται η θαυμάσια και μοναδική κωμόπολη.

Στρατής Μολίνος

.

Στα βορινά της Λέσβου είναι η Εφταλού, μια αγκάλη και ένας απόμερος κάβος. Εκεί άραξε ο Θεός για να ξεφύγει από έναν κόσμο που δαιμονίζεται. Λίγη γη, περιβόλια λιόδεντρα, δρυς και κουκουναριές, λίγα ρόμπολα και σκίνα και αλυγαριές. Δυο-τρεις κούλες παλαιές, καμωμένες από παλαιούς ανθρώπους που ήξεραν να αποτραβιούνται και να γαληνεύουν βαθαίνοντας στη λατρεία των πρώτων δυνάμεων: της γης, του νερού, του ψωμιού, του ήλιου, του έρωτα...

Ηλίας Βενέζης

.

Είν’ εκεί βράχοι καταποντισμένοι, που γκρεμίστηκαν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι απ’ αυτούς που στέκονται ακόμη απέξω σαν παλιοί πολεμικοί πύργοι. Κι απ’ αυτούς κάμποσοι είναι πριονισμένοι από κάτω, νεροφαγιασμένα τα θεμέλια τους από τ’ αχόρταγο φιλί της θάλασσας...

.

Στράτης Μυριβήλης

.

Αυτό το τέλος, είναι η αρχή για το Μόλυβο. Την ώρα που ο ήλιος, φλεγόμενος ταξιδεύει με τα νερά προς τα Μικρασιατικά παράλια, βάφοντας τα σύννεφα με τα χρώματα του ονείρου, η πατρίδα του Αρίωνα, που την ερωτεύτηκαν ο Μυριβήλης, ο Βενέζης, ο Βασιλείου, ο Τάκης, ποιητές, ζωγράφοι, αρχιτέκτονες, φωτογράφοι, μάγοι, ετοιμάζεται για μια νύχτα που δεν έχει όρια. Νέα κορίτσια, νέα αγόρια, με «το δέρμα τους καμένο από τ’ αλάτι», κατηφορίζουν προς το λιμάνι, φλυαρούν, ερωτεύονται, τραγουδούν, χορεύουν, με τη μυρωδιά της θάλασσας στα χείλη τους, με τη δροσιά της θάλασσας στις καρδιές τους. Καλησπέρα Μήθυμνα. Καλή νύχτα Ελένη, Τριανταφυλλιά, Στρατή, Δημήτρη, Μαρία, Στέλιο, Λεμονιά, Αριάδνη, Ιγνάτιε, Υακίνθη...

.

Λευτέρης Παπαδόπουλος

.

Μηθυμναίος