ΤΑ ΞΩΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΒΟΥ

Σειρά Δεύτερη

Συνεχίζω σήμερα με τη δεύτερη σειρά
με φωτογραφίες απ’ τα ξωκλήσια του Μολύβου.
Ξωκλήσια μικρά και ταπεινά που στέκουν εκεί, μόνα τους,

να περιμένουν αυτούς που θα σπρώξουν τη πόρτα τους

ν’ ανάψουν ένα κερί, να προσκυνήσουν

*

Η Αγία Μαρίνα ένα μικρό ξωκλήσι που στις 17 Ιουλίου,

ημέρα που τιμάται η μνήμη της,

ο μικρός χώρος ξεχειλίζει από πιστούς, τόσο ντόπιους

όσο και ξένους που έχουν έλθει για τις διακοπές τους.

Της Αγίας Θεοκτίστης της Μηθυμναίας, γιορτάζει την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου

με πολλές παραδοσιακές εκδηλώσεις.
Τρία νησιά έχουν σαν καύχημα την Αγία Θεοκτίστη.

Η Λέσβος στην οποία γεννήθηκε,

η Πάρος στην οποία έζησε τριάντα πέντε χρόνια ασκητική ζωή
και η Ικαρία στην οποία απεβίωσε

Η Αγία Παρασκευή σχεδόν μέσα στο χωριό. Κι αυτή μια Αγία καλοκαιρινή

που εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

*

Άγιος Νεκτάριος, ένα μικρό ιδιωτικό ξωκλήσι μέσα στο κτήμα του καλού φίλου και λογοτέχνη της Μήθυμνας (Μόλυβου) Φαίδωνα Θεοφίλου.

Των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης.

Ναι, μην σας παραξενεύει υπάρχουν κι αυτοί.
Τάμα υπέρ σωτηρίας του παιδιού του, στην είσοδο του κτήματος
Αθανασίου Λεμπέση.

Mithymnaios

SOS για τα σαλκίμια του Μολύβου

Στο Μόλυβο ένα από τα πολλά αξιοθέατα είναι και το σαλκίμι (η Μικρασιατική επωνυμία του φυτού γλυσίνα) το οποίο σκεπάζει τους δυο δρόμους της αγοράς του.

Την άνοιξη ανθίζει με τα υπέροχα μενεξελί λουλούδια του, ίδια τσαμπιά σταφύλια και δίνουν ένα μαγευτικό χρώμα.

Το καλοκαίρι με τη σκιά και τη δροσιά του κάνει μια απόλαυση τον περίπατο.

Κάποιο εγκληματικό χέρι όμως επιθυμεί, τώρα τελευταία, να το θανατώσει για δικά του συμφέροντα, αγνοώντας τη φύση αλλά και τη χρησιμότητα του δέντρου το οποίο μετράει πάνω από 200 χρόνια ζωής.

Εδώ φαίνεται η εγκληματική κοπή του κλαριού

Είναι ανάγκη όλοι να ευαισθητοποιηθούν και να γίνουν οι ανάλογες κινήσεις ώστε να σωθεί το δέντρο. Ο χαρακτηρισμός του δε ως μνημείο της φύσης είναι επιβεβλημένος.

Συγκροτήθηκε μια Επιτροπή για την προστασία του δέντρου, οι κάτοικοι είναι σύμφωνοι και με την υπογραφή τους στηρίζουν την προσπάθεια της διάσωσης.

Mithymnaios

ΤΑ ΞΩΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΒΟΥ

Σειρά Πρώτη

«Βρήκα μια μικρή εκκλησία όλο τρεχούμενα νερά και την κρέμασα στον τοίχο.
Τα μανουάλια της είναι πήλινα και μοιάζουν με τα δάχτυλα μου όταν γράφω.
Από το πώς αστράφτουν τα τζάκια καταλαβαίνω αν πέρασε άγγελος.
Και συχνά κάθομαι τ' απόγευμα έξω στο πεζούλι και κρατιέμαι στις κακοκαιρίες, όπως το γεράνι».

Οδ. Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου

Τούτα τα λόγια του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη δίνουν ανάγλυφη τη σημασία και τη σπουδαιότητα που έχουν τα ξωκλήσια για τους ανθρώπους. Τέτοια υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα και δείχνουν την επίδραση που ασκούν στον πιστό, καθώς τον βοηθούν να εξωτερικεύσει τα ευλαβικά του συναισθήματα και να μιλήσει κατ' ευθείαν με το Θεό. Σίγουρος προορισμός για όσους Τον αναζητούν. Τόπος ευλάβειας και προσμονής, αποκούμπι των προσδοκιών και των ελπίδων για ένα θαύμα.
Γραφικά ξωκλήσια κοντά στη θάλασσα, άλλα ζωντανά κι άλλα ξεχασμένα, κουβαλούν στα σιωπηλά ντουβάρια του ιστορίες, παραδόσεις και έθιμα. Με αγιογραφίες που στο χρόνο αργά αργά ξεθώριασαν όμως η αγιότητά τους παραμένει και μεγαλώνει.
Κι εγώ, είχα τους λόγους μου που με παρακίνησαν να παρουσιάσω από εδώ όσα βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορες γραφικές τοποθεσίες γύρω απ’ το Μόλυβο. Κι αυτά όλα είναι δημιουργήματα των κατοίκων του.

Άγιος Νικόλαος, στο λιμάνι του Μολύβου, ίσως το πιο φωτογραφημένο ξωκλήσι.

Άγιος Ιγνάτιος στο έμπα του χωριού.

Οι Άγιοι Ανάργυροι στην Εφταλού. Παραδίπλα υπάρχει ο τάφος και η προτομή του Μηθυμναίου λογοτέχνη Αργύρη Εφταλιώτη.

Ο Αϊ Γιώργης λίγο πριν την τοποθεσία Μνος.




Αγιά Λεμονή στο ενδιάμεσο του δρόμου Πέτρας – Μόλυβου.

Mithymnaios

ΛΕΣΒΟΥ ΜΟΡΦΕΣ

(Αγιογραφίες στο τέμπλο μας)

Τα χρόνια πέρασαν. Τα μαλλιά του άσπρισαν. Οι δραχμές έγιναν ευρώ. Ο φούρνος παραμένει. Kι εκείνος εκεί με χαμόγελο να εξυπηρετεί τους χωριανούς του παρά τα ογδόντα και κάτι χρόνια του…

(Άργενος Λέσβου)

Και μη φανταστείτε ότι το επάγγελμα είναι ανδροκρατούμενο υπάρχουν και οι φουρνάρισσες.

(Πελόπη Λέσβου)

Η αγγειοπλαστική έχει μακραίωνη παράδοση στη Λέσβο. Την τέχνη την μάθαιναν από τους πατεράδες τους κι εκείνοι απ’ τους δικούς τους. Έτσι προχώρησε η τέχνη. Μέχρι πότε…

(Μανταμάδος Λέσβου)

Ένα δείγμα μιας τέχνης που ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει ακόμα. Τα πήλινα αγγεία καθημερινής χρήσης ήταν απαραίτητα σ’ όλα τα νυκοκυριά μέχρι τη δεκαετία του 1950, οπότε άρχισαν να αντικαθίστανται από τα φτηνά βιομηχανοποιημένα γυάλινα και πλαστικά σκεύη.

(Μανταμάδος Λέσβου)

Το παρελθόν συντροφιά για δυο κουβέντες στο καφενείο με... το παρόν. Το κινητό, όμως, πιστό στη πρόοδο, βάλθηκε να διακόψει τον διάλογο.

(Άργενος Λέσβου)

Μπορεί να έμεινε παρατημένο, άχρηστο και δίχως πινακίδα κυκλοφορίας, να όμως που κάποιος φευγάτος άφησε το «μήνυμά» του…

(Άργενος Λέσβου)

Mithymnaios