Σκόρπια θαύματα της μνήμης οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος

Ανοίγω το τετράδιο της προσωπικής μου διαδρομής και ταξιδεύω... νοερά, στο έλεος του χρόνου, για λίγο πίσω στα χρόνια της «χαμένης» αθωότητας. Επιστροφή λοιπόν (για λίγο) στη γενέθλια γη στην παιδική φωλιά (πάντα νοερά) για να με πάει, ελπίζω –πέρα από τη νοσταλγία– στη συγκίνηση, στη χαρά, στην ανάταση, στην ελπίδα. Με ανεπίστρεπτες απουσίες προσώπων αγαπημένων, αλλά με τον Ιησού παρόντα, με τους ίδιους επιτάφιους θρήνους, στην ίδια εκκλησία, πάνω στον ίδιο Σταυρό…

Νοστάλγησα Επιτάφιο στο χωριό μου. «Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή Σου προσφέρουσι Χριστέ μου». Ποιος ξέρει από το βάθος ποιας άνοιξης και ποιας «χαμένης» αθωότητας αυτός ο ύμνος έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό... Φαντασίες και παραμύθια ενωμένα με κρυφές λαχτάρες και σκληρές πραγματικότητες. Νυν και αεί, τώρα κι όσο κρατήσει το λαδάκι μας, θα ιερουργεί η συγκίνηση μπροστά «στα χλωμά των Επιταφίων τα λουλούδια που σωπαίνουν» και γρηγορούσα η μνήμη ξαναφέρνει δίπλα μου τη νύχτα των Εγκωμίων, τη Σταυρωμένη Παρασκευή και τους αγαπημένους.

Πασχαλιές ανθισμένες, μοβ τσαμπιά στους κλώνους τους γερμένες πάνω σε ασβεστωμένους τοίχους. Πράσινα χωράφια, στολισμένα με παπαρούνες και χαμομήλια, ζουμπούλια, κλωνάρια λεμονιάς να μοσχοβολάνε και μωβ λουλούδια στων κοριτσιών τα χέρια...

Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής κι ο ήχος της καμπάνας ν’ ανοίγει κάθε βράδυ την αυλαία του πένθους από τη Γη ως τον ουρανό.

Σκόρπια της μνήμης θαύματα, φαντασίες κι επιστροφές

και… λόγια αξέχαστα (παραφρασμένα)

της Όλγας Μπακομάρου και του Γιάννη Τριάντη

Πρωί Μεγάλης Παρασκευής τους θυμήθηκα και τους δυο.

Εύχομαι από καρδιάς ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Το φετινό Πάσχα μάς αιφνιδιάζει και θα το θυμόμαστε για πολύ.

Ζούμε σε ένα παρόν που θα θέλαμε να κάνουμε παρένθεση.

Μας βρίσκει κλεισμένους στα σπίτια μας

κι απομακρυσμένους τον έναν από τον άλλο.

Εκείνος

να σταυρώνεται και να ανασταίνεται κι εμείς με μια κοινή ευχή:

Να πλημμυρίσει η καρδιά μας με ειρήνη, αγάπη και γαλήνη, σύνεση, δύναμη και κουράγιο και… να παραμείνουμε όλοι πειθαρχικοί και ενωμένοι!

Κι εγώ, επιστρέφω με τα δικά μου μωβ μιας «λαθραίας άνοιξης»,

και… από καρδιάς σας εύχομαι:

Καλή Ανάσταση!

Υγεία και ευτυχία σε εσάς και τους αγαπημένους σας!

Milaw ellinika?

Μερικά επιλεγμένα αποσπάσματα (σε φωτογραφική εμφάνιση) από το κεφάλαιο Milaw ellinika? του βιβλίου «Στα παπούτσια των άλλων» της Μαρίας Κανελλάκη.

Μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα για τη ταλαιπωρημένη, «λιτή και καθημερινή» γλώσσα μας που, μας την έδωσαν μεν ελληνική, αλλά την καταντήσαμε (όλοι μας λίγο-πολύ) και την μετατρέψαμε, ελέω τεχνολογίας, σε «σπασμένα κομμάτια στα... χαλάσματά της».

«Ανθοδέσμες στα αγγλικά, με διάσπαρτες ελληνικές εκφράσεις για να σπάει λίγο η μονοτονία…»

»Ασυνάρτητες συζητήσεις, ασύντακτες προτάσεις, δυσνόητα ακρωνύμια, άναρθρες κραυγές, σύμβολα, γκρίγκλις» και πάει λέγοντας.

Και εν τέλει καταφέραμε (τρομάρα μας) να στρέψουμε τα:

«”Εν πάση περιπτώσει”, εναντίον “Ενιγουέι”. “Τριανταφυλλίδης”, εναντίον “Γκουγκλ”».

Με μια λέξη: Τράτζικ!

Στις παρακάτω φωτογραφίες μπορείτε να δείτε και να διαβάστε τα εν λόγω αποσπάσματα.

Μαρία Κανελλάκη το χάρηκα και σ’ ευχαριστώ!

Ξεχασμένα τραγούδια μεταξύ του «δυστυχεί» και του «τίποτα»…

Μέσα στο κλίμα των ημερών, της επιβεβλημένης κλεισούρας διαβάζοντας διάφορα, μου έκανε εντύπωση μια φράση του Γάλλου διανοητή Πασκάλ. Έγραφε: ότι ο άνθρωπος δυστυχεί γιατί είναι ανίκανος να καθίσει σπίτι και να μην κάνει τίποτα. Το «δυστυχεί», ομολογώ, με φόβισε!

Και καθώς –και ως συνήθως– δεν αφήνω τίποτα να πέσει χάμω, αφήνω κατά μέρος το «δυστυχεί» και πιάνω το «τίποτα». Και σ’ αυτή τη θαλπωρή και στην αγκαλιά του σπιτιού και του εαυτού μου, πασχίζω να το διεκπεραιώσω με όποιο τρόπο. Το τίποτα! 

Εν τω μεταξύ στο ραδιόφωνο –κατά κανόνα παντοτινή παρέα μου– παίζει ένα ξένο τραγούδι που αποσπά την προσοχή μου, μου ακούγεται γνωστό, αλλά ποιο να είναι; Κόλλησε ο νους. Επιστρατεύω πάραυτα –να το προλάβω πριν τελειώσει– την τεχνολογία. Στο κινητό έχω μια εφαρμογή: το Shazam το οποίο ανιχνεύει τίτλο και ερμηνευτή στο δευτερόλεπτο! Το ενεργοποιώ και στη οθόνη εμφανίζεται: Stand by your man – Tammy Wynette! Πώς και μου διέφυγε; Τραγουδάρα!  * (ακούστε το με κλικ στον τίτλο). 

Μια ονειροπόλα διάθεση προσποιείται ότι δεν δυστυχεί. Κάτι σκέπτεται… Σκέπτομαι κι εγώ να πάω στα μουσικά αρχεία μου να ψάξω, να βάλω μια τάξη στα τραγούδια μου. Και ψάχνοντας, μέσα στην αταξία, χάθηκα σε κάτι παλιά αγαπημένα. Παλιά εννοώ από εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, της χαμένης ή της ανύποπτης… Σκέπτομαι νοσταλγικά κι αυτό αποτελεί την αέναη ικανοποίηση του πάθους μου για επιστροφές. Απόψε είναι μια τέτοια βραδιά.

Αν και φυσικά βρίσκομαι εντός τόπου, μεταφέρομαι εκτός χρόνου. Στα αρχεία παρακολουθώ λειψά επεισόδια μιας μόνιμης, καθολικής φθοράς. Ένα σύννεφο γλυκιάς ηρεμίας με γειώνει προς την ξεχασμένη μου νεότητα. Αποφορτίζω κάθε υποψία αρνητικής ενέργειας εντός μου καθώς στην οθόνη εμφανίζεται μια ατέρμονη λίστα τίτλων:

Legata a Un Granello Di Sabbia - Nico Fidenco

Una lacrima sul viso - Boby Solo

Greenfields - Brothers Four

El ultimo romántico - Nicola Di Bari

J'aime - Salvatore Adamo

You are my Destiny - Paul Anca

At Seventeen - Janis Ian

I put a spell on you - Nina Simone  

Nat King Cole

Demis Roussos

* Προσθέτω, κατόπιν υποδείξεως της Μαρίας Κανελλάκη και τούτο: 

Ακούστε το μ’ ένα κλικ στον τίτλο

The Sound of Silence – Simon & Garfunkel
Αφιερωμένο

...
...

Και συνεχίζει ένας σωρός τίτλων και ονομάτων. Δεν ξέρω και ’γω με πόσες μουσικές ανταμώθηκα… 

Έτσι, οχυρωμένος πίσω απ’ τα αόρατα τείχη του μικρόκοσμού μου επιλέγω και παίζω κι ο αέρας γεμίζει με σκόρπιες μουσικές.