Μικρές σκέψεις μιας μεγάλης και ατέρμονης νύχτας

Χρωστάω στον εαυτό μου τόσα πολλά. Περισσότερα από όσα ποτέ φανταζόμουν. Χρωστάω στον εαυτό μου τα όνειρα που άφησα να μου κλέψουν επειδή ήμουν αφελής. Τις άυπνες νύχτες που πέρασα προσπαθώντας να λύσω προβλήματα που ο ίδιος ο χρόνος ήδη έχει λύσει. Αυτό που έδωσα χωρίς να περιμένω τίποτα σε αντάλλαγμα, και εκεί έμεινε. Χρωστάω στον εαυτό μου τις ώρες που σπατάλησα σε πράγματα που δεν άξιζαν. Τους φόβους που δεν ξεπέρασα για να είμαι ευτυχισμένος. Τις κλεμμένες μέρες που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Τα φιλιά που έδωσα στο λάθος μέρος και την αγκαλιά που δεν έλαβα ποτέ όταν η ζωή με κάλεσε να την δώσω. Χρωστάω στον εαυτό μου τα φθαρμένα λόγια και… τις σιωπές που μου έφερε η μοίρα ως απάντηση. Χρωστάω στον εαυτό μου τη ζωή. Τη δική μου.

Όταν μπορείς, τέτοιες ώρες, να τιθασεύσεις το μυαλό ώστε να πάει τις σκέψεις λίγο παρακάτω, μην τις μετράς… Κράτα τες. Βλέπεις, όσα οι άλλοι έχουν επείγουσα ανάγκη να λησμονήσουν, εγώ έχω επείγουσα ανάγκη να θυμηθώ.