«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

7 Μαΐ 2020

Προσθέτοντας στιγμές, στις τόσες…


Ενόσω τα χρόνια περνούν κι ο χρόνος τρέχει μαζί μου, παρατηρώ πως στο μυαλό μου βλασταίνουν, όλο και πιο πολύ κάτι στιγμές αξέχαστες. Συσσωρεύονται μέσα μου βιώματα και ξαναφέρνουν στην επιφάνεια παραμερισμένες συγκινήσεις που ανατινάζουν συναισθήματα και ξεσκονίζουν μνήμες. Είναι μικρά κομμάτια της ζωής μου. Καθ’ ένα ξεσηκώνει την καρδιά, ανακατώνει τη σκέψη και με ταξιδεύει σε μέρη πιο θερμά που λαχταρώ. Να ’ναι του χρόνου το αντίδωρο ή το γλυκό μου βάσανο που με κεντρίζει; Δεν ξέρω… 


Προκειμένου, λοιπόν να σκορπίσει όλο αυτό το υλικό και να χαθεί στο σύμπαν. Το ανανεώνω. Σύμφωνα δε, με μια εκδοχή –δική μου, αν επιτρέπεται– το σύμπαν συνωμοτεί να ταιριάξει τα αταίριαστα κι εγώ κάνω τις αναδιατάξεις μου στα… παράταιρα. Δίχως να αποφεύγω τη μονοτονία που φέρνει η επανάληψη, τους δίνω μια ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία και δε μένει πια παρά ένα μονάχα: να καθίσω και ν’ ακούσω την καρδιά μου. Την ακούω, την αισθάνομαι, την ανέχομαι γιατί επαναφέρει η καρδιά ποτέ δεν σ’ αφήνει να τις ξεχάσεις τις στιγμές εκείνες που οι χτύποι και οι ρυθμοί της, ήταν τότε οι πιο έντονοι.
Έχω συνηθίσει να ζω με τη νοσταλγία. Κυκλοφορεί αδάμαστη και ελεύθερη μέσα μου, έχω μια σχέση οικειότητας μαζί της. Μπορεί να ακούγεται στερεότυπο, αλλά είναι αλήθεια. Δεν διστάζω να το πω και δεν το έκρυψα ποτέ. Και το κάνω για έναν απλό λόγο γιατί οι αναμνήσεις είναι αυτές που καταφέρνουν να κάνουν παρέα στο παρόν μου. 
Πιθανολογώ πως η εμμονή μου μπορεί να είναι μια δήθεν φυγή από το σήμερα με όλες τούτες τις έγνοιες που λουστήκαμε με τον ιό. Αλλιώς δεν εξηγείται... Αλλά δεν είναι αλλιώς, είναι έτσι, διότι βλέπω ότι από μια κατάσταση που σου επιβάλλεται μπορείς να πάρεις κάτι πολύτιμο. Αυτό παίρνω.


1 Μαΐ 2020

Καλό μήνα Μάη! Καλή Πρωτομαγιά!


Σας έτυχε ποτέ να επιμένετε σε κάτι;
Ε, τότε μη με παρεξηγείτε για τις επίμονες και ανεξήγητες συνέχειές μου
στα μικρά των στιγμών και στης ομορφιάς το πέρασμα.

Είναι που…
«με γυροφέρνει η άνοιξη».


Καλή Πρωτομαγιά!
Από καρδιάς και
Καλό μήνα Μάη!


27 Απρ 2020

Ενώ έξω σεργιανίζει απτόητη η άνοιξη…

Σε μέρες καραντίνας, εγκλεισμού, ακινησίας και χαρακωμάτων, ανοίγεις το παράθυρο κι έξω, σε μια ηλιόλουστη ημέρα, σεργιανίζει απτόητη η άνοιξη. Ανοιχτή η πρό(σ)κληση να βγεις για να την συναντήσεις καταπώς ετάχθη από τη φύση. Στην κανονικότητά της! Η φύση πάντα θα επιμένει, χωρίς να βιάζεται, θα συνεχίσει να υπάρχει και… χωρίς εμάς. Η απλοχεριά της ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Χρώματα χαράς, χρώματα αισιοδοξίας, χρώματα της ελληνικής άνοιξης συνηγορούν για ν’ αναδείξουν την ομορφιά ετούτη! Της γεωμορφολογίας την αβάσταχτη ομορφιά! Με ολίγη παράφραση –δεν το ’λενε έτσι ακριβώς, αλλά τέλος πάντων… ψιθυρίζω: «Θεέ μου πόσο χρώμα ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε…»! Πού τελειώνουν, Θεέ μου, τα χρώματα;

Κι ύστερα από όλο αυτό, μου λέτε πώς γίνεται εγώ να συναινέσω και να χάσω τέτοιο θέαμα; Οπότε, σαν τον Μεγάλο Κρητικό μαζεύω τα σύνεργά μου: κάμερα, φακούς και… βεβαίως τη «βεβαίωση κατ’ εξαίρεση μετακίνησης πολιτών» –φυλάγοντας τα ρούχα και τα νώτα μου– και ξαμολιέμαι στο βουνό, προκειμένου να φωτογραφίσω, για ακόμα μία φορά, το αυτονόητο: ό,τι και κυρίως– όσα θέλω… Η ομορφιά, άλλωστε, δεν ανήκει σε κανέναν! Στήνεται προκλητικά μπροστά σου αναζητώντας την αιωνιότητα.

Έχει απίστευτη δύναμη η εικόνα όταν την προσφέρεις με την καρδιά σου.
Χαρισμένες!



  






17 Απρ 2020

Σκόρπια θαύματα της μνήμης οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος

Ανοίγω το τετράδιο της προσωπικής μου διαδρομής και ταξιδεύω... νοερά, στο έλεος του χρόνου, για λίγο πίσω στα χρόνια της «χαμένης» αθωότητας. Επιστροφή λοιπόν (για λίγο) στη γενέθλια γη στην παιδική φωλιά (πάντα νοερά) για να με πάει, ελπίζω –πέρα από τη νοσταλγία– στη συγκίνηση, στη χαρά, στην ανάταση, στην ελπίδα. Με ανεπίστρεπτες απουσίες προσώπων αγαπημένων, αλλά με τον Ιησού παρόντα, με τους ίδιους επιτάφιους θρήνους, στην ίδια εκκλησία, πάνω στον ίδιο Σταυρό…
Νοστάλγησα Επιτάφιο στο χωριό μου. «Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή Σου προσφέρουσι Χριστέ μου». Ποιος ξέρει από το βάθος ποιας άνοιξης και ποιας «χαμένης» αθωότητας αυτός ο ύμνος έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό... Φαντασίες και παραμύθια ενωμένα με κρυφές λαχτάρες και σκληρές πραγματικότητες. Νυν και αεί, τώρα κι όσο κρατήσει το λαδάκι μας, θα ιερουργεί η συγκίνηση μπροστά «στα χλωμά των Επιταφίων τα λουλούδια που σωπαίνουν» και γρηγορούσα η μνήμη ξαναφέρνει δίπλα μου τη νύχτα των Εγκωμίων, τη Σταυρωμένη Παρασκευή και τους αγαπημένους.
Πασχαλιές ανθισμένες, μοβ τσαμπιά στους κλώνους τους γερμένες πάνω σε ασβεστωμένους τοίχους. Πράσινα χωράφια, στολισμένα με παπαρούνες και χαμομήλια, ζουμπούλια, κλωνάρια λεμονιάς να μοσχοβολάνε και μωβ λουλούδια στων κοριτσιών τα χέρια...
Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής κι ο ήχος της καμπάνας ν’ ανοίγει κάθε βράδυ την αυλαία του πένθους από τη Γη ως τον ουρανό.

Σκόρπια της μνήμης θαύματα, φαντασίες κι επιστροφές
και… λόγια αξέχαστα (παραφρασμένα)
της Όλγας Μπακομάρου και του Γιάννη Τριάντη
Πρωί Μεγάλης Παρασκευής τους θυμήθηκα και τους δυο.


16 Απρ 2020

Εύχομαι από καρδιάς ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Το φετινό Πάσχα μάς αιφνιδιάζει και θα το θυμόμαστε για πολύ.
Ζούμε σε ένα παρόν που θα θέλαμε να κάνουμε παρένθεση.
Μας βρίσκει κλεισμένους στα σπίτια μας
κι απομακρυσμένους τον έναν από τον άλλο.

Εκείνος
να σταυρώνεται και να ανασταίνεται κι εμείς με μια κοινή ευχή:

Να πλημμυρίσει η καρδιά μας με ειρήνη, αγάπη και γαλήνη, σύνεση, δύναμη και κουράγιο και… να παραμείνουμε όλοι πειθαρχικοί και ενωμένοι!

Κι εγώ, επιστρέφω με τα δικά μου μωβ μιας «λαθραίας άνοιξης»,
και… από καρδιάς σας εύχομαι:

Καλή Ανάσταση!

Υγεία και ευτυχία σε εσάς και τους αγαπημένους σας!



5 Απρ 2020

Milaw ellinika?

Μερικά επιλεγμένα αποσπάσματα (σε φωτογραφική εμφάνισηαπό το κεφάλαιο Milaw ellinika? του βιβλίου «Στα παπούτσια των άλλων» της Μαρίας Κανελλάκη.
Μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα για τη ταλαιπωρημένη, «λιτή και καθημερινή» γλώσσα μας που, μας την έδωσαν μεν ελληνική, αλλά την καταντήσαμε (όλοι μας λίγο-πολύ) και την μετατρέψαμε, ελέω τεχνολογίας, σε «σπασμένα κομμάτια στα... χαλάσματά της».

«Ανθοδέσμες στα αγγλικά, με διάσπαρτες ελληνικές εκφράσεις για να σπάει λίγο η μονοτονία…»
»Ασυνάρτητες συζητήσεις, ασύντακτες προτάσεις, δυσνόητα ακρωνύμια, άναρθρες κραυγές, σύμβολα, γκρίγκλις» και πάει λέγοντας.
Και εν τέλει καταφέραμε (τρομάρα μας) να στρέψουμε τα:
«”Εν πάση περιπτώσει”, εναντίον “Ενιγουέι”. Τριανταφυλλίδης, εναντίον Γκουγκλ».
Με μια λέξη: Τράτζικ!

Στις παρακάτω φωτογραφίες μπορείτε να δείτε και να διαβάστε τα εν λόγω αποσπάσματα.


Μαρία Κανελλάκη το χάρηκα και σ’ ευχαριστώ!






31 Μαρ 2020

Ξεχασμένα τραγούδια μεταξύ του «δυστυχεί» και του «τίποτα»…

Μέσα στο κλίμα των ημερών, της επιβεβλημένης κλεισούρας διαβάζοντας διάφορα, μου έκανε εντύπωση μια φράση του Γάλλου διανοητή Πασκάλ. Έγραφε: ότι ο άνθρωπος δυστυχεί γιατί είναι ανίκανος να καθίσει σπίτι και να μην κάνει τίποτα. Το «δυστυχεί», ομολογώ, με φόβισε!
Και καθώς και ως συνήθως δεν αφήνω τίποτα να πέσει χάμω, αφήνω κατά μέρος το «δυστυχεί» και πιάνω το «τίποτα». Και σ’ αυτή τη θαλπωρή και στην αγκαλιά του σπιτιού και του εαυτού μου, πασχίζω να το διεκπεραιώσω με όποιο τρόπο. Το τίποτα! 
Εν τω μεταξύ στο ραδιόφωνο –κατά κανόνα παντοτινή παρέα μου παίζει ένα ξένο τραγούδι που αποσπά την προσοχή μου, μου ακούγεται γνωστό, αλλά ποιο να είναι; Κόλλησε ο νους. Επιστρατεύω πάραυτα να το προλάβω πριν τελειώσειτην τεχνολογία. Στο κινητό έχω μια εφαρμογή: το Shazam το οποίο ανιχνεύει τίτλο και ερμηνευτή στο δευτερόλεπτο! Το ενεργοποιώ και στη οθόνη εμφανίζεται: Stand by your man – Tammy Wynette! Πώς και μου διέφυγε; Τραγουδάρα!  * (ακούστε το με κλικ στον τίτλο)
Μια ονειροπόλα διάθεση προσποιείται ότι δεν δυστυχεί. Κάτι σκέπτεται… Σκέπτομαι κι εγώ να πάω στα μουσικά αρχεία μου να ψάξω, να βάλω μια τάξη στα τραγούδια μου. Και ψάχνοντας, μέσα στην αταξία, χάθηκα σε κάτι παλιά αγαπημένα. Παλιά εννοώ από εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, της χαμένης ή της ανύποπτης… Σκέπτομαι νοσταλγικά κι αυτό αποτελεί την αέναη ικανοποίηση του πάθους μου για επιστροφές. Απόψε είναι μια τέτοια βραδιά.
Αν και φυσικά βρίσκομαι εντός τόπου, μεταφέρομαι εκτός χρόνου. Στα αρχεία παρακολουθώ λειψά επεισόδια μιας μόνιμης, καθολικής φθοράς. Ένα σύννεφο γλυκιάς ηρεμίας με γειώνει προς την ξεχασμένη μου νεότητα. Αποφορτίζω κάθε υποψία αρνητικής ενέργειας εντός μου καθώς στην οθόνη εμφανίζεται μια ατέρμονη λίστα τίτλων:

Legata a Un Granello Di Sabbia - Nico Fidenco
Una lacrima sul viso - Boby Solo
Greenfields - Brothers Four
El ultimo romántico - Nicola Di Bari
J'aime - Salvatore Adamo
You are my Destiny - Paul Anca
At Seventeen - Janis Ian
Nat King Cole
Demis Roussos

* Προσθέτω, κατόπιν υποδείξεως της Μαρίας Κανελλάκη και τούτο: 
Ακούστε το μ’ ένα κλικ στον τίτλο

The Sound of Silence – Simon & Garfunkel
Αφιερωμένο
...
...

Και συνεχίζει ένας σωρός τίτλων και ονομάτων. Δεν ξέρω και ’γω με πόσες μουσικές ανταμώθηκα… 
Έτσι, οχυρωμένος πίσω απ’ τα αόρατα τείχη του μικρόκοσμού μου επιλέγω και παίζω κι ο αέρας γεμίζει με σκόρπιες μουσικές.

29 Φεβ 2020

Σκέψεις…



Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλο τούτο το θέμα που προέκυψε με τον κορωνοϊό (ή κορονοϊό…, ας βρουν το σωστό οι γλωσσολόγοι) που δείχνει να εξαπλώνεται ταχύτατα και σε όλο και περισσότερες χώρες, μου θυμίζει έντονα εκείνη την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου του 2001 που έγινε ό,τι έγινε και τελικά ήταν η μέρα που άλλαξε τον κόσμο.
Πάντως, έχω την εντύπωση πως μάλλον θα έμειναν χρωστούμενα, για μια άλλη αλλαγή του όμορφου κόσμου μας. 


20 Φεβ 2020

Η ταινία μπροστά μου σε slow motion…

Εδώ είναι όλα. Κύτταρα που επιμένουν να νοσταλγούν… Οι τόποι μας, όπου οι άνθρωποί μας και οι ιστορίες τους. Καμιά φορά αφουγκράζομαι τις ανάσες. Αναζητώ τα χαμόγελα. Συνειδητοποιώ τη μετέωρη αγωνία του χρόνου που περνάει και χάνεται. Όλα περνούν από μπροστά μου. Καταγράφονται ακόμη ανεξήγητο πως και γιατί– στου μυαλού τα θολωμένα. Όλα: μικρά, μεγάλα, ωραία, σπουδαία, ασήμαντα… Διακρίνω τις στιγμές. Ονειρεμένες κι ανεπανάληπτες!


Ο καθένας μας με το δικό του όνειρο, με τα φορτία του και τις ιστορίες του, τις έμμονες ιδέες και τα επίμονα συναισθήματα. Άφηναν αυθόρμητα να φανούν τα αγνά αποτυπώματά τους. Αν κι από άλλο τόπι ύφασμα φτιαγμένοι, ωστόσο μας ένωναν, θαρρώ, οι ίδιοι κωδικοί. Ήμασταν νέοι, ανέμελοι, ξενιτεμένοι κι ωραίοι! Με τη λάμψη και τη μοναδικότητα που μετέτρεπε το συμπτωματικό σε νόημα, την αφορμή σε αιτία, το τυχαίο σε απολύτως καθοριστικό. Πόσα χρόνια και πόσες παραστάσεις ζωής έχω μετρήσει. Η ταινία μπροστά μου σε slow motion ξαναρχίζει της ζωής το μέτρημα.
Η γοητεία εκείνων των στιγμών τώρα απουσιάζει. Δεν αναπαράγονται, πλέον, δεν μπορείς με τις όποιες εξομολογήσεις να τις αποκαταστήσεις, έστω και στο ελάχιστο. Ανήκουν στον ίδιο το λόγο εκείνης της γοητείας που τις δημιούργησε. Είναι φυσικό άλλωστε. Άραγε, όσοι απόμειναν από τότε –θέλω να μάθω– θ’ αφήνουν τη σκέψη τους να πετάει προς τα δω; Θα ακούν τα λόγια μας, τα γέλια μας, τους αναστεναγμούς μας, τους έρωτες και τις μουσικές μας; Την μετ’ έπειτα πορεία της ζωή μας; Θα περνάνε, άραγε, έστω για λίγο, απ’ το νου τους εκείνες οι στιγμές του «μαζί»; Ή ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, κοιτάζοντας τη βολή του και γίναν όλα ξένα;
Ενώ εγώ εδώ θα παλεύω, μέσα στην αδυσώπητη διαδρομή του χρόνου, όσο γίνεται κι όσο μπορώ –και συνάμα θα επιμένω– να τα επαναφέρω μην και τα σβήσει ο χρόνος.


16 Φεβ 2020

Διά χειρός Αντώνη Κυριαζή…


     Σάββατο πρωί, έχω μήνυμα στον υπολογιστή μου, δηλαδή e-mail. Δίχως κείμενο αλλά με συνημμένο αρχείο… Αποστολέας φίλος ξεχωριστός από τη Μυτιλήνη, οπότε άφοβα ανοίγω το αρχείο και… μια ευχάριστη έκπληξη με κυριεύει! Αντικρύζω… εμένα σε σκίτσο! Το σκίτσο μου διά χειρός του συντοπίτη μου δεξιοτέχνη σκιτσογράφου Αντώνη Κυριαζή! Αμέσως νιώθω τα μάτια μου να γλυκαίνουν και στα χείλη μου να σχηματίζεται ένα μεγάλο χαμόγελο! Τι άλλο…       
     Κοίτα να δεις που, ακόμη, σ’ αυτή την ηλικία, άγομαι και φέρομαι από συναισθήματα τέτοια που, προς στιγμή, κολλάω και δεν βρίσκω τις ανάλογες λέξεις για να εκφράσω απλά πράγματα… να ευχαριστήσω και να εκφράσω πόσο πολύ τον εκτιμώ και τον θαυμάζω, όχι τόσο για το σκίτσο που μου χάρισε, αλλά για την αγάπη μου και τη φιλία του που αξιώθηκα!
    Να θυμίσω ότι είχε προηγηθεί (χρόνια πριν) ένα άλλο πολύ ωραίο σκίτσο που μου έφτιαξε και το βλέπετε εδώ στη δεξιά πλευρά. 

Αντώνη πολύ σ’ ευχαριστώ!


11 Φεβ 2020

Memories...


Πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε από τις ΑΩ Εκδόσεις
η ποιητική συλλογή του
Δημήτρη Νικορέτζου
Memories

Μετά από είκοσι συναπτά έτη σιωπής, από τα «ποιητικά δρώμενα», ο Δημήτρης Νικορέτζος, για τους δικούς του λόγους, έρχεται με τα «υποληφθέντα αποκαΐδια υπέρτερης αισθητικής αξίας, χαμηλόφωνων και μεταξωτών στίχων μιας λυρικής φωτιάς που ολοένα… “χωνεύει”, ώσπου να περιαχθεί σε τέφρα». Περισυλλέγοντας στις 148 σελίδες της εν λόγω συλλογής «τα τελευταία προσανάμματα»!

Θέλω να αναφέρω εδώ, με περίσσια περηφάνια, ότι τελικά, επέλεξε σαν εξώφυλλο τη δική μου ιδέα κι αυτό αναμφίβολα με τιμά.





6 Φεβ 2020

Παραστάσεις ζωής...


         Ώρες ώρες θυμάμαι κάτι ιστορίες. Παραστάσεις ζωής. Παλιές. Άθελά μου τις θυμάμαι. Όμως αυτό έχει σημασία. Αυτό το άθελα. Γιατί, ως συνήθως, δεν έρχονται ύστερα από σκέψη, ύστερα από υπολογισμό. Ξεφυτρώνουν μόνες, αναπάντεχα. Ξαφνιάζουν! Όμως αυτές είναι. Κάποτε τις έζησα. Τέτοιες ιστορίες, προδίδουν στη ζωή την τροχιά μας, μπερδεύονται με τις σημερινές και γίνονται μικρά πεζά κομμάτια. Και κάθε κομμάτι ξυπνά μέσα μου γλυκές απαντοχές. Αλήθεια, πόσες ιστορίες χωράνε σε μια ζωή; 


Όταν έρχονται αυτές οι στιγμές μου παίρνει ώρα να μαζέψω ό,τι, απ’ όλο αυτό το σωρό, μου απόμεινε. Και τότε, μέσα σε μια στιγμή, μέσα στο ελάχιστο του χρόνου, το «άθελα» γίνεται εμμονή.  Το αισθάνομαι, το έχω ανάγκη. Έτσι συμβαίνει, αυτό που έχω ανάγκη το αναζητώ. Το αγαπώ - το μισώ. Το αγκαλιάζω - το αποχωρίζομαι. Το ανακαλώ - το διώχνω… Όμως είναι αυτό. Το λίγο που χρειάζομαι, αντίδοτο στο ελάχιστο για ν’ αποκτήσουν ενδιαφέρον οι στιγμές.

20 Ιαν 2020

Άστο, δεν θα το καταλάβεις…

Έχω «κολλήσει», εδώ και λίγο καιρό, με τα επαναλαμβανόμενα, σκονισμένα και μονάκριβα ευαίσθητα νοσταλγικά μου συναισθήματα για τον τόπο όπου έζησα για πολλά χρόνια. Όλο και γέρνει η καρδιά μου προς τα κει. Κι εγώ ποτέ δεν σταμάτησα να την ακολουθώ. Όσο περνούν τα χρόνια, το επιζητώ, το έχω ανάγκη. Λες κι είναι αυτό που τα μάτια μου ολοένα ψάχνουν. Αλήθεια, έτσι νιώθω... Προφανώς, με τα χρόνια, θα πρέπει να έχω γίνει ακόμη πιο ευαίσθητος. Σάμπως, θα μου πείτε, μετριέται η ευαισθησία;
Νιώθω να με κατακλύζουν, εκ νέου, πολλά απ’ τα παλιά. Φαίνεται ότι εγώ δεν ξεδιψάω εύκολα. Υποθέτω πως κι άλλοι θα είναι κάπως έτσι, αν και πιστεύω πως στα ευαίσθητα θέματα, γενικά, δεν έχουμε όλοι τους ίδιους κώδικες.
Τώρα ζω με ό,τι περίσσεψε κι ό,τι θυμάμαι. Η εποχή, εκείνη που τα όνειρα νόμιζα πως θα κρατούσουν για πάντα, μ’ έχει σημαδέψει και… «τα σημάδια μένουν»! Μπορεί να άλλαξαν τα πάντα μέσα μου –και βέβαια άλλαξαν, ωστόσο, στο παραμέσα στριφογυρίζει και με καρφώνει ο στίχος: «Μονάχα αυτό κατάλαβα απ’ όλο το ταξίδι πως όσο αλλάζουμε ζωή, τόσο μένουμε ίδιοι»… Το συλλογίζομαι, το αναμετρώ και το λογαριάζω  Ένα συναίσθημα είναι…
Η μνήμη, όπως λέει ο φίλος μου ο Πέτρος, έτσι και δεν σβηστεί, πάντα βρίσκει δρόμους να φανερώνεται. Το παν είναι να ανοίξεις μια ρωγμή και να χωθείς μέσα… Αυτή ακριβώς, την ανεξήγητη επιμονή μου να λύσω προσπαθώ.

Ένα συναίσθημα είναι… Άστο, δεν θα το καταλάβεις…


16 Ιαν 2020

Ατακτοποίητη υπόθεση


            Το πάλευα μέσα μου. Δεν ήταν μόνο το ρίγος που μ’ έπιανε κάθε φορά που τον έφερνα στο νου. Είναι που πέρασαν και τα χρόνια. Πολλά χρόνια! Είναι ο χρόνος που άφησα να φύγει. Είναι που δίσταζα στην ιδέα να τον αντικρύσω. Η αμφιβολία, μήπως και δεν με θυμηθεί. Δεν με αναγνωρίσει. Το οδυνηρό, μιας τέτοιας και μόνο σκέψης. Εν τω μεταξύ πέρναγε ο καιρός κι έμενε μια ατακτοποίητη υπόθεση να διαιωνίζει το «βόλεμα»… Θα έπρεπε να δώσω ένα τέλος στην εκκρεμότητα. Να πάρω τη δύσκολη απόφαση. Εξυπακούεται ότι όσο το αναβάλλεις τόσο σε δυσκολεύει. Κάποιες φορές δεν με καταλαβαίνω...


Προσεγγίζοντας την εικόνα του μου είναι αδύνατο να τη διαγράψω. Η αναγκαία υπενθύμιση. Τα επίμονα συναισθήματα και οι έμμονες σκέψεις καθώς πάω να συνοψίσω αυτή την εικόνα. Νομίζω πως αξίζει –θα ’χε νόημα– να ανοίξω μια μικρή έστω παρένθεση και να την περιγράψω… Να τον περιγράψω συνοπτικά –όχι για να μετριάσω την αναβλητικότητά μου αλλά για να αποδώσω στο ελάχιστο αυτό που αρμόζει.
Άνθρωπος ακριβοδίκαιος και ευγενούς στόφας, βαθιάς ταπεινότητας, μέσα στη μοναξιά του. Αξιοπρεπής κι ανθρώπινος μέσα στη μελαγχολία του. Ένα πρόσωπο. Το μέτρο. Ο λόγος. Η γλώσσα. Το ήθος. Όλα σε ένα. Η απλότητα. Ναι! Δεν ξέρω αν αυτή η απλότητα μαζί με την περηφάνια κάνουν τους ανθρώπους, μέσα στην καθημερινή τους ζωή, ξεχωριστούς!

6 Ιαν 2020

Θα μπορούσε να είναι ένα παραμύθι…


και... το όνειρο παραμένει όνειρο…

Τώρα που χάλασε για τα καλά ο καιρός και τ’ απογεύματα τα ’χει στριμώξει ο χειμώνας σε βαθμό να έχουν μικρύνει στο τίποτα σχεδόν, συλλογίζομαι πόσο μου λείπει εκείνο το αιώνιο καλοκαίρι που έζησα για χρόνια στο τροπικό. Γι’ αυτό «σαν παραμύθι θα το πω, ό, τι αγαπώ δεν τελειώνει» και πάντα θα το νοσταλγώ.
Κι όσο κάποιος ταρακουνάει το συρτάρι της μνήμης, οι μνήμες καταλήγουν να ταρακουνήσουν εκείνον... Το παρελθόν πάντα θα ακουμπά στο μέλλον πιο στέρεα από όσο μπορείς να φανταστείς. Κι εγώ, ως συνήθως, κρατιέμαι από κάτι τέτοια και προσπαθώ να επιπλεύσω στην επιφάνεια με μνήμες, να… νοσταλγώ και να θυμάμαι.
Από το 1963 στη Βενεζουέλα. Η ξενιτιά την έκανε δεύτερη πατρίδα μου. Μια στοίβα χρόνια (41 ολόκληρα) έζησα εκεί. Δεν τα λες και λίγα; Τώρα, εδώ και κάποια χρόνια διεκπεραιώνω την παρουσία μου εδώ, στην πρώτη.

Πάλι μιλώ για ξένους τόπους κι όλο γυρνώ στα ίδια, θα μου πείτε… Σωστά και με το δίκιο σας. Γιατί, όπου κι αν πάω εκεί γυρνώ κι εκεί, στο ίδιο δρομολόγιο, στριφογυρίζω.
Σε τούτη την περίπτωση, ομολογώ, δε φταίω εγώ, η Σ. είναι που, άρχισε –κι αυτή από τα ίδια συμπτώματα του χειμώνα– να ξεμυαλίζεται και να ονειρεύεται επίγειους παραδείσους! Φούντωσε, μέσα μου λοιπόν η νοσταλγία, μαζί κι αυτό το saudade, (το αλλιώτικο συναίσθημα, της μελαγχολικής λαχτάρας, της νοσταλγίας και της μνήμης) κι άρχισαν τα… ερεθίσματα. Με «παρέσυρε»! Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ –για να παινέψω και να την εντυπωσιάσω– άρχισα να βρίσκω ό,τι καλύτερο είχα και πιο όμορφο από φωτογραφίες και συμβάντα εκείνης της πατρίδας, να παρασύρομαι κι αντάμα να ταξιδεύω μαζί της…

Βέβαια τα συρτάρια τώρα είναι κάτι φάκελοι τακτοποιημένοι και καλά φυλαγμένοι στα αρχεία του κομπιούτερ…


            Θα μπορούσε όλο τούτο να είναι ένα παραμύθι. Ένα όνειρο που συντηρείται από αυτή την ίδια την ανάγκη που έχουμε όλοι. Να ονειρευόμαστε!