«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

22 Απρ 2017

Ταιριάσματα στα μέτρα μας…


Τώρα, που έξω αρχίζει να λύνεται το φως –ίσως γι’ αυτό να φταίει η απλωσιά της άνοιξης και τα ηλιόλουστα πρωινά της– έχω ανάγκη τη συντροφιά κάποιων αγαπημένων ανθρώπων. Και μολονότι, άνεμοι της καθημερινότητας με τραβάνε αλλού κι αλλού, μαζί τους βρίσκω ό,τι η διάθεσή μου λαχταράει. Δεν ξέρω αν υπερβάλλω, όμως νιώθω πως το άγχος της όποιας καθημερινότητας ξεμακραίνει και χάνεται όταν ανοίγομαι και αφήνομαι στην ευχάριστη παρέα τους.
Είναι ιδιαίτεροι άνθρωποι, όχι «σπουδαίοι» με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά, ωστόσο ενδιαφέροντες! Διαθέτουν και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό αρετές που σίγουρα λείπουν στην εποχή μας.
Εκπέμπουν ήθος και αρχοντιά. Στάζουν λυρισμό, ευλογία κι αγάπη άδολη, τόσο ώστε να ταιριάζω το δικό μου «λίγο» με το δικό τους αναμφισβήτητο «αρκετό». Και ακριβώς γι’ αυτό το «αρκετό» με σεβασμό και εκτίμηση απεριόριστη κάνω εκπτώσεις από τον ελεύθερο χρόνο μου και… ατσιγκούνευτα τον προσφέρω σ’ αυτούς.
Θαρρείς και είμαστε συντονισμένοι με τα ίδια συναισθήματα. Μου αρκεί να κάθομαι με τις ώρες μαζί τους να μορφώνομαι, να εκπαιδεύομαι και υπερβαίνοντας τον εαυτό μου να εκβιάζω συναισθήματα τέτοια που να πλημμυρίζουν τον εσωτερικό μου κόσμο πλάθοντας έναν άλλον. Καλύτερο!



9 Απρ 2017

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…

Τούτες οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας προσφέρονται –ανέκαθεν ήταν έτσι– για να μοιράσει ο καθένας μας κομμάτια της ψυχής του. Εγκάρδιες ευχές, ιστορίες και μνήμες, εικόνες και συναισθήματα, χάδια, χαμόγελα και δάκρυα.
Μπορεί να μεγαλώσαμε, μπορεί πολλά να άλλαξαν με τα χρόνια, μα… φαίνεται πως τίποτα δεν άλλαξε. Επανέρχονται και επανερχόμαστε στα ίδια μέρη τα γνωστά… μ’ αυτά τα χρώματα, μ’ αυτούς τους ήχους κι αυτές τις εικόνες κι ας γέμισε ο κόσμος μας φρίκη και αγωνία...
Κρατώ μέσα μου ολοζώντανες τις στιγμές εκείνες από τα υπέροχα χρόνια της ανεμελιάς και των ονείρων, ενώ ζω τις στιγμές τούτες και νιώθω πλούσια την καρδιά μου καθώς κάθε τωρινή εικόνα έχει όλο το βάθος που χρειάζεται για να είναι Μεγάλη!
Είναι υπέροχο, θαυμαστό κι ελπιδοφόρο να κρατάμε τη Μεγάλη Εβδομάδα δικιά μας, μέρος της ζωής μας με όλα όσα μας μεγάλωσαν. Τις μικρές τελετές, μέσα στη μυσταγωγία του Θείου Πάθους, με την αίσθηση του δράματος και του πένθους, ταυτόχρονα μ’ ένα συναίσθημα αγαλλίασης και χαράς, στην προσμονή και την ελπίδα της Ανάστασης.
Εύχομαι από καρδιάς όλες οι μοσκοβολιές της Λαμπρής,
όλες οι μνήμες της Παράδοσης, όλες οι λεπτομέρειες των αλλοτινών καιρών
να σας συντροφεύουν και να σας ξυπνάνε αναμνήσεις!
Και με το «Χριστός Ανέστη» τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας
ν’ αναστηθούν όπως Εκείνος!

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…


28 Μαρ 2017

Λες και μπορείς να εξηγήσεις καλύτερα τον κόσμο…



Είναι από εκείνους που πιάνει τις στείρες λέξεις, τινάζει από πάνω τους τη σκόνη και τις κάνει να χορεύουν ομοιοκατάληκτα στο λευκό χαρτί. Τις ντύνει με στοχασμό και ευαισθησίες. Παίρνει χρώμα απ’ την παλέτα των χρωμάτων του κι ανάλογα τις βάφει. Όλη η μαγεία ξεκινάει από εκεί. Από αυτά τα δάχτυλα. Μετά τις παίρνει στην αγκαλιά του και με εκείνη τη χάρη και τη μοναδικότητα που γεννάει την τέχνη, φτιάχνει μ’ αυτές το δικό του εργόχειρο… Ερωτοτροπεί μαζί τους, τους τάζει αιωνιότητα. Κι εκείνες ανταποκρίνονται!
Γεμάτος ποίηση, γεμάτος όμορφους στίχους, ρίμες και λέξεις, σε παίρνει απ’ το χέρι και περπατάς μαζί του σε δρόμους παλιούς. Ταξιδεύεις αμέριμνα και μέσα απ’ αυτόν το χείμαρρο του λυρισμού συνταίριασμα στα τριξίματα της ψυχής που έχει την αντρειά να τα δεχτεί και να τα κάνει φυλαχτό κι αποκούμπι για τους καιρούς τους δύσκολους αντιλαμβάνεσαι πως κάποιοι στίχοι φτιάχτηκαν για να μας θυμίζουν πως τελικά είναι η μόνη απάντηση σε όλα…
  
Δεν με νοιάζει που, κάποιες φορές, διάχυτες αβεβαιότητες και άφατες αντιρρήσεις φέρνουν τα πίσω μπρος και τα μπρος πάλι πίσω δίνοντας νόημα στο μάταιο, γιατί ποτέ δεν πορεύτηκαν τον ίδιο δρόμο, γιατί ποτέ δεν άγγιξαν τα βλέμματά τους τα μύχια του εντός τους.
Με νοιάζουν τα υπόλοιπα: τα λειψά και τα παζαρεμένα της ζωής που όταν χάνονται οι αξίες κι εμείς χανόμαστε μες στην αντάρα, ανατρέχουμε στους στίχους κάποιων ποιητών για να βρούμε καταφύγιο και ν’ αντλήσουμε δύναμη. Λες και υπάρχουν άλλοι τρόποι ώστε να μπορείς να εξηγήσεις καλύτερα τον κόσμο…

Σκέψεις που έκανα  για κάποιον ποιητή, το βράδυ της 21ης Μαρτίου,
μετά την τιμητική εκδήλωση στον Ιανό. 

21 Μαρ 2017

Μαθαίνεται η ζωή από δεύτερο χέρι;…

Με το που πρόβαλε ο ήλιος συνειδητοποίησα πως δεν χωράνε δισταγμοί απέναντι στο κάλεσμα χαράς που πρόσφερε χτες η επίσημη πρώτη της Άνοιξης. Τι εύκολα που ξελογιάζεται κανείς όταν, με τις ηλιόλουστες εμφανίσεις της, τις προθέσεις και τα καμώματά της σ’ αιφνιδιάζει. Εξάλλου, εκείνη ξέρει να παίρνει τη θέση της χωρίς να το ζητά.
Υπάρχουν κάποιες συναντήσεις σε εκκρεμότητα, αδύνατο να τις ματαιώσω και πάλι. Πότε αν όχι τώρα. Χρειάζομαι ανάσες. Τις έχω ανάγκη. Τις έχουμε ανάγκη. Μπαίνω στον πειρασμό. Πακετάρω, λοιπόν στα γρήγορα, απόφαση, διάθεση, αισθήσεις και κουράγιο, κλειδώνω πίσω τις αδυναμίες και τα λάθη μου και παίρνω δρόμο.


             Κι αίφνης μια σκέψη μού κόλλησε στο νου. Να συναντούσα μια τσιγγάνα, τυχαία στο δρόμο, έλεγα μέσα μου  και.., να μου φώναζε: «Έι ψιτ… εσένα μιλάω»… Να επέμενε να διαβάσει της παλάμης μου το δυσανάγνωστο χάρτη κι εγώ να προσποιούμαι πως δεν τη βλέπω, μήτε την ακούω. Να με κοίταζε κατάματα και να μου ’λεγε αυτό που –εγώ ο αφελήςθα ήθελα ν’ ακούσω: «Απ’ όπου και αν ξεκινούν τα βήματά σου, μάτια μου, από όπου κι αν περνάνε, το θέμα είναι να σε βγάζουν λίγο πιο κει-λίγο πιο πέρα, δεν έχει σημασία εκεί που ονειρεύεσαι και να σε επιστρέφουν εκεί που αγαπάς». Τέλειο! Τι όμορφα που θα ’ταν; Αλλά έλα μου ντε, που η ζωή δε μαθαίνεται από δεύτερο χέρι…


16 Μαρ 2017

Σιωπές…


Υπάρχουν σιωπές ένα σωρό που ολοένα πληθαίνουν καθώς επελαύνει η παλίρροια της Άνοιξης. Σιωπές ανεπιθύμητες, θυελλώδεις, νευρωτικές, τολμηρές και… σιωπές ευγνωμονούσες. Σιωπές άναρχες, μονότονες, μελωδικές, γλυκές, έντονες, αμετάφραστες κι ανυπεράσπιστες στο αναπόφευκτο της απουσίας. Υπάρχουν σιωπές στην ψυχή, στα όνειρα, στα… ταλαιπωρημένα αποσιωπητικά, ανάμεσα στα πάθη και στις υπερβολές. Σιωπές αμήχανες, μελαγχολικές και… μουδιασμένες. Όλες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία που μπορείς να την μοιράζεσαι με τους λίγους –ελάχιστους στην πραγματικότητα– που συγγενεύουν με την ψυχή σου.
Κι αυτή η διακριτική αίσθηση σιωπής –αθέατη και… μελαγχολική– που όσο αργούν στο γύρισμα οι δείκτες του ρολογιού, αυξάνεται μέχρι να γίνει απόλυτη με το πέρας μιας ανορθόγραφης νύχτας πάθους.
Εκείνος κι εκείνη, δυο διάφανα σώματα, ψάχνουν κρυφά κι αθόρυβα να κρύψουν την ανάσα, τους στεναγμούς, τα φιλιά, τα χάδια και… τις ξεκούμπωτες τύψεις τους στην εχεμύθεια μιας αιωρούμενης κουρτίνας.
           Αν για κάτι είμαστε σίγουροι, είναι ότι δεν χρειάζονται περισσότεροι από δύο στη σιωπή.

9 Μαρ 2017

Χαθήκαμε νομίζω στη… μετάφραση της καθημερινότητας

Σε τούτα δω τα γνωστά «πάρε-δώσε» μας, όπου ο καθένας αφήνει το αποτύπωμά του, απίστευτα μοναχικά πλέον, ψάχνουμε –μες στον ορυμαγδό των ιδεών κάπου να βρούμε μια άκρη ν’ ακουμπήσει η ψυχή μας.
Και τελικά, αυτό που βρίσκουμε ακολουθώντας την καθησυχαστική γαλήνη μιας ρουτίνας είναι ένα ανεξάντλητο περίσσευμα ψυχής –στοιχείο που σπανίζει στις μέρες μας– που δεν λέει να μας απαρνηθεί ρουφώντας κυριολεκτικά όλη τη μελαγχολία μας.
Κάποτε χαμογελούσαμε όταν νιώθαμε τη φιλία, τη ζεστασιά, το νοιάξιμο να… γίνεται πράξη, άγγιγμα και συμπαράσταση. Τώρα, είναι δύσκολο –πώς να το εξηγήσω αλλιώς;…– να συνειδητοποιείς πόσο αδειάζουν οι σχέσεις και οι παρουσίες, να νιώθεις κι ακόμα χειρότερα να βλέπεις ψυχές να ξεκολλάνε και... να χάνονται.
Στα χρόνια ετούτα τα στεγνά και τα ξεδιάντροπα, είναι ευτυχία που υπάρχουν ακόμη κάποιοι που δείχνουν κατανόηση, ξέρουν να τιμούν τις αποχρώσεις των σχέσεων, της συντροφικότητας, της ζωής. Είναι εκείνοι που έχουν τον τρόπο, το ήθος και την υπομονή να ισορροπούν τα συναισθήματα και… να μας επαναφέρουν χωρίς προσχήματα, έντιμα και καθαράστο μέτρο.

         Προφανώς θέλει τρόπο, ήθος και υπομονή να διεγείρει το θυμικό ώστε… να ξεκλειδώσουν οι καρδιές μας.


26 Φεβ 2017

Γίνεται κι αυτό; Να λοιπόν που γίνεται…

Είναι κάποιες μέρες που ο χρόνος, προκλητικά αυθάδης, επιμένει να γυρίζει ανάποδα στη σκέψη. Σαστισμένος, διστακτικός κι αμήχανος κοιτάζω πίσω και βλέπω μικρές πολύτιμες στιγμές μου να με ακολουθούν. Όλα όσα έζησα και μου ανήκουν έρχονται, θρονιάζονται και… γίνονται συντροφιά μου. Αναμνήσεις μιας μνήμης άσβηστης που πάντα περισσεύει και ξεχειλίζει. Κι εσύ αναρωτιέσαι: Γίνεται κι αυτό; Να λοιπόν που γίνεται…


Τις προάλλες, έτυχε ν’ ανοίξω, για άλλη μια φορά, το κουτί των αναμνήσεων και επανέφερα στο φως ασήμαντα και ξεχασμένα αντικείμενα από τα πρώιμα χρόνια μου: φωτογραφίες, γραφτά, σημειώσεις και άλλα τινά. Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να περιπλανιέται σε πέλαγα νοσταλγίας. Κι αυτή η νοσταλγία, ως συνήθως, περνάει από κάτι χαραμάδες… ένας Θεός το ξέρει. Κι όσο ο νους, στην ανακύκλωση της μνήμης, επεξεργάζεται τα δεδομένα, εγώ απεγνωσμένα προσπαθώ ν' αφουγκραστώ τους χρόνους που αφέθηκαν στους ώμους μου. Ξεκίναγε ο ένας, απόσωνε ο άλλος… Άστα, ας μην τα λέω…
         Έτσι μεμιάς, λοιπόν, ήρθαν όλα αυτά και σκάλωσαν ακριβώς εκεί όπου –ξανά και ξανά– συναντάς ήχους, εικόνες, όνειρα, υποσχέσεις, όρκους, συναισθήματα, κλάματα, γέλια και δάκρυα να υποτάσσονται στα «πρέπει» και στους όρους που όρισε η ζωή. Όλα τα χαρτογραφημένα χθες όπου –όλοι θαρρώ– κρύψαμε τις χαρές και τις χάρες της παιδικής μας ηλικίας από κείνες τις αξέχαστες εποχές των «αλάλητων στεναγμών». 


20 Φεβ 2017

Η Ελλάδα του Ογδόντα στην Τεχνόπολη

Στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στην εξαιρετική ιστορική και… πολιτισμική έκθεση «GR80S», βρίσκουμε συμπυκνωμένη όλη την εν λόγω δεκαετία σ’ ένα γλυκό και νοσταλγικό χρονοταξίδι στο παρελθόν.

Την επισκέφτηκα την Κυριακή. Περπατούσα ανάμεσα στα εκθέματα με το μυαλό να με ακολουθεί σε όλα τα χαρτογραφημένα χθες και… να πετάει στα αχαρτογράφητα αύριο, χαραμίζοντας επιπόλαια το τώρα…

https://www.instagram.com/stratos_doukakis_8/




 Στο Ελληνικό φτάνουν Ανδρέας-Μιμή μαζί… Κι όλο το ΠΑΣΟΚ εκεί



17 Φεβ 2017

Μια στιγμή ανάμεσα σε δύο τίποτα η… ζωή μας


Στην «οροθεσία» της σκέψης μας, σ’ εκείνες τις παράξενες διαδρομές του μυαλού, συναντούμε σοβαρά κενά και κάτι περίεργα εξογκώματα, απομεινάρια «όσων χαθήκαν μες στο χθες ζητώντας μιαν Ιθάκη».
Στο κυνηγητό με τις σκιές, λοιπόν, εκεί στα σύνορα, στην οροθεσία του μυαλού, που λέγαμε, ανακαλούμε το παρελθόν και… σημειώνουμε τα πάντα, ακόμη κι αυτά που δεν είχαν καταγραφεί στο σκληρό δίσκο της μνήμης. Άκρη δεν βρίσκουμε… Μόνο μπερδέματα. 
Κι ύστερα, αλλάζουμε ρότα καλούμε το μέλλον... Και πάλι αρχίζουμε να σημειώνουμε τα πάντα, ακόμα και αυτά που ούτε καν έχουμε δρομολογήσει στη φαντασία μας. Και πάλι δεν βρίσκουμε άκρη.
Τελικά, απογοητευμένοι, καταδικασμένοι και παγιδευμένοι στο τώρα, στη δύσκολη ισορροπία της ύπαρξης, αναλογιζόμαστε τί θα γινόταν τότε Αν… Και σκεφτόμαστε, από ‘δω και μπρος, πώς θα είναι η ζωή μας Αν Μια στιγμή ανάμεσα σε δύο τίποτα η… ζωή μας.

Να είμαστε, τελικά ή… να είμαστε χωρίς να είμαστε;

11 Φεβ 2017

Η Οδύσσεια ενός κοριτσιού

Μια ζωή που ξεδιπλώθηκε σε βιβλίο

Η Μαρία, στην πιο αθώα ηλικία της, έλαχε να ζήσει μια Οδύσσεια ασήκωτη για τους παιδικούς της ώμους. Της έκλεψαν την ανεμελιά των 11 χρόνων της. Τα «υποτίθεται» εκείνα που σκληραίνουν και πεισμώνουν την αθωότητα όταν κυριεύεται από την απόγνωση. Εκείνη το ξέρει… Πλήρωσε ακριβό εισιτήριο η Μαρία –πανάκριβο θα έλεγα–  με το που μπήκε στη ζωή έβαλε ενέχυρο την ψυχή της. Δοκιμάστηκε κι άντεξε. Ωστόσο μπόρεσε και διατήρησε την αξιοπρέπειά της στις αντιξοότητες. Κι ήταν πολλές, πανάθεμά τες.
Να όμως που, με τα χρόνια, σαν γλυκιά αύρα που διαλύεται στο ξημέρωμα, ήρθε η δικαίωση. Του χρόνου το αντίδωρο. Η ζωή, η μοίρα και… «ο Θεός που, μπορεί να αργεί, αλλά δε λησμονεί», τα βόλεψαν δείχνοντας πως ξέρουν να ανταμείβουν όσους το αξίζουν. Κι όσους υπομένουν. Άφησε πίσω στραβά και παράλογα, έλυσε κάβους, άνοιξε πανιά, έσυρε άγκυρα κι έδωσε άλλη πορεία στη ζωή της.

Διάβασα, προ ημερών, το βιβλίο «Η Οδύσσεια ενός κοριτσιού», χάρισμα φίλου από τα ξένα. Το εκτιμώ και τον ευχαριστώ!
Όμως, θα ήθελα –ας μου επιτραπεί– μόνο δυο λόγια να προσθέσω: Όλοι έχουμε ένα «κάποτε» μέσα μας σφιχτοδεμένο με τις λύπες, να μας τρώειΜαρία… Ρίξ’ το μες στο  χαρμάνι της λησμονιάς κι απ’ όλες τις συμπεριφορές που σε πλήγωσαν μόνο την αγάπη να θυμάσαι. Και… κάτι ακόμη: το εισιτήριο της ζωής, που λέγαμε πιο πάνω, δεν ήταν τελικά ακριβό. Σου έδωσε πολλά περισσότερα.



ΥΓ. Θυμήσου, Μαρία, εκείνο το παλικάρι με τα μακριά μαλλιά που έπαιζε μπουζούκι, ήτανε του Αϊ-Λια το πανηγύρι, φέρε στο νου σου κι εκείνες «τις ματιές που συναντιούνται στα πανηγύρια»… Γύρνα και δες στο πλάι σου τα τρία τα «χρυσάφια» σου… Άξιζε όλη η Οδύσσεια;
Σ. Δ.

7 Φεβ 2017

Το πλασματάκι...



Με κοιτάζει ολόισια, με τα ματάκια της ορθάνοικτα να λάμπουν και μου μεταδίδει συναισθήματα που με κάνουν να λιώνω.
Τι να καταλαβαίνει τούτο το πλασματάκι, αναρωτιέμαι… Μάλλον μου δίνει να καταλάβω πως όταν έχεις μέσα σου την αγάπη, αυτή μεταδίδεται από μόνη της. Δεν επιβάλλεται... Δίνεις και παίρνεις.
Κι αυτό το πλασματάκι, «ακατέργαστο» ακόμη, βρίσκει χίλιους-δυο τρόπους να μου τη δείχνει. Την αγάπη.



31 Ιαν 2017

Το ξόδεμα του ελεύθερου χρόνου μου…



Κάθε φορά και πιο πολύ αισθάνομαι το πόσο γρήγορα περνάει και φεύγει ο χρόνος. Ασταμάτητα κυλάνε οι μέρες. Δίχως ενδιαφέρον, δίχως κάτι το ιδιαίτερο, δίχως κάποια πλοκή που ν’ αφήνει σημάδια θετικά. Μόνο αρνητικά, υποθέτω, θα έχουμε να θυμόμαστε από εδώ κι εμπρός. Ναι, λίγα θα προσμένουμε και λιγότερα θα θυμόμαστε. Δυστυχώς.
Προσωπικά μελαγχολώ… Αν και το πρόσωπο μου είναι «καθρέπτης» του μέσα μου, δύσκολα, αυτά τα σημάδια, τ’ αφήνω να φανούν. Έμαθα να τα κρύβω. Το χαμόγελο μόνο αφήνω να βγαίνει προς τα έξω και… το γέλιο. Ωστόσο στα γραφτά μου είναι διαφορετικά… Σ' αυτά, μονίμως ειλικρινής.

Σκέψεις που κάνω μιας και σήμερα μας αποχαιρετάει ο Γενάρης κι αυτό που πιότερο με χαλάει και μελαγχολώ είναι το φτηνό ξόδεμα του ελεύθερου χρόνου μου.

27 Ιαν 2017

Όλα για την ψυχή μας

Μπλεγμένοι ανάμεσα σε κάποια «όχι» και κάποια «ναι», συνεχίζουμε –εσκεμμένα υποθέτωνα γράφουμε, να λέμε, να δίνουμε και να παίρνουμε τα δικά μας. Ζούμε σε μια εποχή μιας συναισθηματικής απομόνωσης και απρόσωπων σχέσεων που συνεχώς αυξάνονται. Αμήχανοι, απέναντι σε μια αμήχανη εποχή και την ιδιόμορφη ατμόσφαιρά της, με τις αποχρώσεις και τα διλήμματα που κουβαλάει, άλλοθι για κάποιες αδικαιολόγητες συμπεριφορές μας.


Κι εκεί όπου η πραγματικότητα όλο και πιο πολύ χωλαίνει, έρχεται ένας φίλος συνένοχος, να γίνει λυτρωτής και… να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.
«Βλέπω πως μόλις ζόρισαν λίγο τα πράγματα, δείξαμε το άσχημο πρόσωπό μας», μου είπε και… το τόνισε επιβεβαιώνοντάς το δίχως να μου επιτρέπει να έχω την παραμικρή αντίδραση στα λεγόμενά του με δυο λέξεις: «Παραγίναμε καχύποπτοι! Φθάσαμε, να έχουμε εξαντλήσει αυτό που, προφανώς, ήταν το μεράκι μας. Δείχνουμε πλέον κουρασμένοι, ευάλωτοι, αλλά όχι απαραίτητα εύθραυστοι. αρνούμενοι πεισματικά να απαλλαγούμε από συμπεριφορές που διαιωνίζουν το βόλεμά μας».
Να δεις, λέω, που κάποιοι άνθρωποι φτιάχτηκαν για να μας θυμίζουν –έστω και μια φορά στο τόσο– πως αυτή η αέναη προσπάθεια ενδοσκόπησης που επιμένουμε να προβάλουμε δεν είναι δα και αμάρτημα.
Νιώθω στο πρόσωπό μου τα σημάδια και στα μάτια μου τα ίχνη μιας αμφίβολης, ωστόσο μελαγχολικής διαπίστωσης: το ότι για καιρό η διαρκής ευαισθησία ήταν το κυρίαρχο θέμα, σχεδόν εμμονή, που έφερνε στο φως το αφανές της ψυχής μου χαρίζοντάς της μια απερίγραπτη γεύση ικανοποίησης.
          Μπορεί κάποια πράγματα να μας άφησαν, όμως η συνέπεια ξέρει να παίρνει τη θέση του χωρίς να το ζητά. Άλλη εξήγηση δεν έχω...

20 Ιαν 2017

Έγινε κι αυτό και… είναι τιμή μου!


          Έκπληξη με τα όλα της! «Ελάχιστο πρόσφορο στη λειτουργία της προσφοράς» έγραφε, με κυρτά καλλιγραφικά γράμματα, το μπιλιετάκι που τη συνόδευε… Αντιστρέφω λέγοντάς της: Το ελάχιστο είναι η προσφορά μου*, για το πολύ του πρόσφορου και του συναισθήματος. Προσθέτω σ’ αυτό ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο ευχαριστώ!

Δε χρειάζεται να αναφέρω όνομα. Δεν θα το ήθελε, υποθέτω. Μηδέ το «πρόσφορο». Δεν έχει σημασία ποιος, τι και γιατί... Εκείνη ξέρει... Δώρο και προνόμιο η φιλία της. Όλη η μαγεία ξεκινάει από εκεί, από τη φιλία, την εκτίμηση, τη σκέψη και την καρδιά της. Εκεί όπου, έστω και στριμωχτά, χώρεσα. Και με τούτη την ανάρτηση θα ’θελα να χωρέσω ή μάλλον να καθρεφτίσω, μέσα σ’ αυτήν, τη χαρά μου. Μεγάλη υπόθεση στη ζωή μας η χαρά! Τι άλλο θα μπορούσε να χωρέσει σε μια Πέμπτη στα μέσα του Γενάρη, που τίποτα δεν έδειχνε μια τέτοια εξέλιξη…
Τη γνώρισα επιτέλους και προσωπικά. Βέβαια, εξ αποστάσεως τη γνώριζα απ’ τα γραφτά της, πάνε πολλά χρόνια, και… από δυο-τρία τηλεφωνήματα που προηγήθηκαν της συνάντησης. Τη διάβαζα ανελλιπώς, κάθε Σάββατο στην… Ελευθεροτυπία, τότε. Τώρα την είχα απέναντί μου κι εστίαζα τη ματιά μου στα μάτια της να αλλάζουν από μελαγχολικά σε γελαστά. Έστω για δευτερόλεπτα. Μερικοί άνθρωποι σ' εκτιμάνε και το νιώθεις από το φως των ματιών τους! Κι εγώ «μια να πετάω στα ψηλά, μια να βουτώ στα βάθη». Μεγάλη τιμή να γνωρίζεις κι από κοντά ανθρώπους που κάποτε θαύμαζες.
Φιλία, εκτίμηση και συναίσθημα που θα ήθελα να έχουν ένταση και διάρκεια με μόνο στόχο και φροντίδα να μεγαλώνουμε τις διάρκειες σε ό,τι κάνουμε…

Το βιβλίο μου που της έστειλα.

13 Ιαν 2017

Θέλει συμμάζεμα το θέμα…


Πάνε λίγες μέρες που η κλεψύδρα αναποδογύρισε. Η στάλα πέφτει σταθερά και χωρίς ενδοιασμούς. Η χρονομέτρηση ξεκίνησε. Αδειάζει απ’ τη μια – γεμίζει την άλλη. Η επιστροφή αναπόφευκτη. Το πρώην έσβησε. Τη θέση του πήρε το νέο. Πάντα με την ελπίδα να δώσει ώθηση στο περπάτημα, να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Κάθε μέρα. Κι εγώ, ενώ φαντάζομαι το αύριο. Νοσταλγώ... το χτες! Κατ' εξακολούθηση λάτρης του ως γνωστόν. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Ως συνήθως απαξιώνουμε το παλιό, το μειώνουμε, το αγνοούμε επιδεικτικά. Κυριολεκτικά το… διαγράφουμε. Όμως το παλιό μάς έφτασε ως εδώ. Έτσι δεν είναι;
Με διαθέσεις και επιλογές που συνεχώς επανέρχονται να δώσουν λόγο στη σκέψη αδράχνω ελπίδες απ' τις μέσα μου ρωγμές. Είναι αυτές οι παράξενες διαδρομές που κάνει το μυαλό μας. Κι ας θέλω να κρατήσω την πεπατημένη, την κοινή αλληλουχία των... στιγμών. Δεν τα βγάζεις πέρα εύκολα με το μυαλό. Τόσες αποθήκες, τόσες κρύπτες, τόσα σκοτεινά κι ανήλιαγα υπόγεια.
Η πραγματικότητα, όπως πάντα, πήρε τη θέση της, θρονιάστηκε και η ζωή συνεχίζεται. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Ίσως όχι πάντα όπως θα θέλαμε, ωστόσο συνεχίζεται. «Το καλό και το κακό ακούν στον ίδιο νόμο». Είναι δύσκολοι οι καιροί. Άσχημοι. Ο κόσμος έχει συνηθίσει στην ασχήμια. Ανοίγεις τη χύτρα και βράζει απογοήτευση. Όλα τα κακώς κείμενα εξακολουθούν, δυστυχώς να «κείνται κακώς». Μελαγχολική –παρότι διδακτική– διαπίστωση.
Εν προκειμένω, θα έλεγα ότι ο χρόνος είναι άπειρος και οι στιγμές δικές μας! Επομένως θέλει συμμάζεμα το θέμα… 

8 Ιαν 2017

Συγκριτικές εικόνες (Χειμώνας-Καλοκαίρι)


Ξημερώματα του  Άη Γιαννιού χιόνισε και στο Μόλυβο.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες το διαδίκτυο πλημμύρισε με υπέροχες φωτογραφίες
από εικόνες του χωριού μου ντυμένο στα λευκά.


Από εκεί «αλίευσα» πολλές, κι άλλες τόσες μου έστειλαν οι φίλοι μου .
Η μια καλύτερη από την άλλη…
Κι ήταν, πράγματι, σα να ’μουν εκεί.
Τώρα έχω ένα πλήρες αρχείο από αυτές τις σπάνιες στιγμές.
Άλλωστε δεν το στρώνει και συχνά στο νησί. Τούτη τη φορά, όμως έγινε…
Άξιζε, λοιπόν να υπάρχουν…
Εγώ, μη έχοντας κάτι άλλο να προσθέσω, σκέφτηκα να αναρτήσω
«Συγκριτικές Εικόνες» με την παραλλαγή «Χειμώνας-Καλοκαίρι».
Το ίδιο σημείο στις δυο φάσεις…







Διευκρίνιση: Οι φωτογραφίες με τα χιόνια είναι απ’ αυτές που λέγαμε, οι άλλες του καλοκαιριού είναι δικές μου.







2 Ιαν 2017

Εγώ, ο… άλλος


«Άμα βάζεις τις σκέψεις σου σε χαρτί, έχεις μεν το δικαίωμα, αλλά κυρίως έχεις την υποχρέωση να τις δώσεις να διαβαστούν και από άλλους. Αλλιώς κράτα τες στο μυαλό σου.»!
»Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ακριβώς αυτοί οι… άλλοι. Ποιο ρόλο διαδραματίζουν οι άλλοι στη ζωή μας; Δηλαδή τι θα κάναμε χωρίς τους άλλους; Εγώ, ξεκάθαρα, απλά και με ένταση, υποστηρίζω ότι χωρίς τους άλλους  δεν θα κάναμε τίποτα. (Χωρίς τους άλλους; Πώς θα ζούσαμε!).»
»Διαβάζω συχνότατα για τους ταλαντούχους της τέχνης και θαυμάζω τη δεξιοτεχνία τους. Ίσως ζηλεύω κιόλας. Όμως πάντοτε ήμουν ο… άλλος που θαύμαζε και χειροκροτούσε όσους διέπρεπαν στους τομείς που επέλεξε ο καθένας. Ένα τεράστιο “μπράβο” ξεπηδούσε  στη  σκέψη μου».
»Τι θα ήταν άραγε οι εμπνευσμένοι, αλλά και οι απλοί δημιουργοί των Τεχνών, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να τους εκτιμήσουν, να τους θαυμάσουν, να τους διαβάσουν, να τους ακούσουν, να τους υποστηρίξουν και… να τους χειροκροτήσουν»;… Ακόμη τι θα ήταν και οι πολιτικοί αν δεν υπήρχαν οι άλλοι…».
»Τελικά, ενώ δεν μας οφείλουν τίποτα οι άλλοι, εμείς  οφείλουμε τα πάντα σε αυτούς. Δηλαδή η δική μας η ζωή είναι οι άλλοι. Αλλά αυτό πρέπει να το σκεφτούμε  όλοι. Και αυτή η σκέψη ίσως μας απαλλάσσει από τις αλαζονικές συμπεριφορές μας, από τη φιλαυτία, την κομπορρημοσύνη, τον εγωισμό».


Το παραπάνω απόσπασμα, ναι ακριβώς για απόσπασμα πρόκειται, μού έλαχε να το «στριμώξω» τόσο, για να χωρέσει σε 225 λέξεις ένα κείμενο 1648 λέξεων του φίλου Αριστείδη Αντάνη, με τίτλο: ΟΙ ΑΛΛΟΙ, Ένα Πρωτοχρονιάτικο χρονογράφημα, που είχε την καλοσύνη να μου το στείλει πριν δυο-τρεις μέρες.
Θα έλεγα πως ήρθε σαν ηλιαχτίδα να φωτίσει το χάος. Σαν αγέρι να ταράξει το «βαλτωμένο», εδώ και καιρό μυαλό μου, κάνοντας ηλεκτροσόκ στις σκέψεις μου. Το διάβασα με προσοχή, το εκτύπωσα για να το χορτάσω, το μελέτησα και όντως, τα ίδια ερωτήματα κυρίευσαν, όπως εκείνον κι εμένα. Τέλος αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ, με την άδεια του φίλου Άρι, γιατί αλλιώς θα ήταν ιεροσυλία ή και καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων του.

* Αφορμή για ‘κείνον στάθηκε μια φράση του Στέλιου Ράμφου από το βιβλίο του «Πολιτική από στόμα σε στόμα» που γράφει: «Χωρίς την αγάπη των άλλων ο άνθρωπος χάνει την αυτοεκτίμησή του…». Αφορμή για μένα -τον άλλον- να το κάνω πρώτη ανάρτηση του 2017.

Παρεμπιπτόντως, σας εύχομαι Καλή Χρονιά με Υγεία, Αγάπη και Χαμόγελα!