Η άσπρη μέρα που λέγαμε…

Ναι, άσπρη μέρα ξημέρωσε σήμερα 29 Δεκεμβρίου 2016! 

Φωτογραφίες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου

Να φυλάξουμε καλά το μέσα μας...

Σκοτείνιασε… Κρυμμένη στο σκοτάδι της η νύχτα… Ψυχρές αέριες μάζες συντροφεύουν ένα γύρω τις ερημιές. Κίτρινα φύλλα πέφτουν απ’ τα δέντρα, σεγκοντάρουν και συνοδεύουν τις σκόρπιες σκέψεις που γυροφέρνουν στο μυαλό μου. Ταξιδεύουν αμέριμνα οι στιγμές συντονισμένες στην ίδια τη συχνότητα με τα συναισθήματα κι από μόνες τους γίνονται προσευχή. Προσευχή και παράκληση με προορισμό την ψυχή.

Ψηλά, μέσα στα σύννεφα αιωρείται μια θεόρατη πανσέληνος που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει απ’ την αυγουστιάτικη. Κι όπως εγώ, με θαυμαστικά λογαριάζω τα φεγγάρια, λέω πως κάποια φτιάχτηκαν με μόνο σκοπό να μας θυμίζουν πώς είναι να στρέφεις το κεφάλι και να κοιτάς ψηλά. Έστω και μια φορά στο τόσο... Κι αν δεν ταιριάζει με την εποχή, είναι από αυτά που τα πιστεύεις πιότερο από τόσα άλλα που κυκλοφορούν. Κι ο χρόνος, καταμεσής του δρόμου, ανυποψίαστα άδειος, να σου δείχνει πως με κάτι τέτοια δεν ξεμπερδεύεις εύκολα.

Κάνει κρύο έξω, ιδίως τα βράδια και… τα πρωινά, που κάνουν το θερμόμετρο να βυθίζεται σχεδόν στο μηδέν. Μπορεί και να χιονίσει, λένε... Ε, χειμώνας είναι, αν δεν χιονίσει τώρα, πότε…

Προσοχή χρειάζεται! Να φυλάξουμε καλά το μέσα μας. Να κάνουμε την καρδιά μας να χτυπά, με χάδι να ανασαίνει. Να φτιάχνει κλίμα. Να κάνει το χωριστά μαζί. Ζεστά. Απλά. Και όμορφα! Αυξήθηκε επικίνδυνα, θαρρώ η Μοναξιά γύρω μας.

Υ.Γ.   Έζησα για χρόνια έξω, σε τόπο όπου το καλοκαίρι διαρκούσε 12 μήνες. Μακάρι να (μπορούσε να) ήταν έτσι κι εδώ. 

Μην τα μετράς, μου λένε...

Το ξέρω δεν είμαι τέλειος, αλλά ποιος νοιάζεται;...

Ούτε το φεγγάρι είναι τέλειο... είναι γεμάτο κρατήρες.

Και η θάλασσα;

Ούτε κι αυτή... πολύ αλμυρή.

Και ο ουρανός;

Είναι ατέλειωτος και κρύβει καταιγίδες...

Όπως και να 'χει, τα πιο όμορφα πράγματα,

δεν είναι τέλεια...

Είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!!!

(τι μετριοφροσύνη, Θεέ μου…)

Μην τα μετράς, μου λένε...

Απλώς κράτα τις όμορφες στιγμές που έζησες,

τα πιο όμορφα πράγματα.

Εντάξει, δεν ήταν όλα πάντα βολικά…

Σωστά, γιατί αν ήταν…

ούτε μισό παραμύθι δε θα γράφαμε σ’ όλη μας τη ζωή…
Ωστόσο, μένουν οι αναμνήσεις, η νοσταλγία και... η στερνή μου γνώση.

Υ.Γ.  «Φταίω που ενώ μεγάλωσα, τα ίδια λάθη κάνω

και τα χαμένα από καιρό πάλι τα ξαναχάνω».

Καθημερινές πτήσεις στο αλλού...

Κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου πεισματικά κλειστό να κάνει πίσω, ψάχνω απαντήσεις στις αγαπημένες μου υποσελίδιες σημειώσεις και σ' εκείνες των περιθωρίων. Προσφεύγω στα όμορφα και τα σοφά του κόσμου. Έτσι προσπαθώ να προσπερνάω τα δύσκολα, που δυστυχώς είναι αμέτρητα. Αφήνω χώρο ελεύθερο να μπουν και να φωλιάσουν μέσα μου, στις σκέψεις, στα συναισθήματα και στην καρδιά μου.

«Να χωρέσω το αχώρητο εφήμερο στο ευρύχωρο κενό μου».

Από εκείνη τη μέρα που αποφάσισα να δω τα πράγματα αλλιώς, άρχισα να σωπαίνω αφήνοντας τα λόγια δίχως φωνή και δίχως πνοή να συμπορεύονται σε παράξενες διαδρομές. Κάνω καθημερινές πτήσεις στο αλλού με σμήνη από σκέψεις να μεταναστεύουν και να σκορπίζουν δίχως σχόλια, απολογίες ή υποσχέσεις…

Όταν σώνονται οι κουβέντες, μιλούν οι αισθήσεις.

Τόσο εξοικειωμένος πια –ένα delete... δε θα το νιώσω, πιστέψτε με– μένω και επιμένω –με τον αποκωδικοποιητή της ακίνητης σιωπής μου στο ΟΝ– να μαζεύω –με συμπτώματα στερητικού συνδρόμου– και να διορθώνω όλα τα μικρά και ακατάστατα κομμάτια της «ασήμαντης παρουσίας» μου.

Εν τω μεταξύ, όσο αυτό διαρκεί, κεντρίζω τη μνήμη να θυμηθεί εκείνη τη  συναισθηματική μελαγχολική κι απόμακρη μελωδία. Μια μπαλάντα, ξεχασμένη από καιρό, που κάνει τις νότες διαφορετικά να ηχούν και τους στίχους άλλα να σημαίνουν.

«Το μόνο που θυμάμαι πια, είναι τα μακριά σου δάχτυλα...
Ίσως να ήτανε οι σκιές που χόρευαν στους τοίχους, 

κι οι θόρυβοι του δρόμου οι μακρινοί»...

Στίχοι – Μουσική - Εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας