Φεύγω, όμως κάποιες εικόνες μένουν…

Αφήνω αύριο τις διακοπές ενός μηνός να γίνουν παρελθόν. Με το γνωστό απόθεμα μελαγχολίας που σέρνει ο καθένας στους αποχαιρετισμούς του τέλους. Σ’ εσάς αφήνω να υποθέσετε το συναίσθημα… Όσο να ’ναι πάντα κάτι πονάει…

Στα μάτια μου και στο νου μένουν οι εικόνες και… ό,τι έζησα.

           Πότε πέρασε κιόλας ένας μήνας. Το καλοκαίρι, ως συνήθως γίνεται άχρονο, και μέσα σ’ όλη αυτή τη φλυαρία της ξεγνοιασιάς, όπου όλα χαλαρώνουν, έρχεται η στιγμή ν’ ανοίξουμε φτερά όπως τα αποδημητικά πουλιά, για να ταξιδέψουμε ξανά πίσω στη φωλιά μας.

            Μένει πίσω ο Μόλυβος, το καλοκαίρι του, οι ομορφιές και οι ασχήμιες (γι’ αυτές θα μιλήσουμε άλλη φορά) τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα, τα απαράμιλλα αγναντέματα, οι αναμνήσεις και βεβαίως… οι σιωπές. Τέλος λοιπόν στη «σιωπή» που με σκέπαζε και με βάραινε… Τη φυλάω στη μνήμη του καιρού, στο μπαούλο του χρόνου.

         Κάθε φορά ο αποχαιρετισμός –του σπιτιού, του τόπου και των ανθρώπων– με την ίδια –ολόιδια– διαδικασία. Με πιότερη φροντίδα για το σπίτι που θα κλείσει, ώστε να μείνουν όλα: κρεβάτια, καλύμματα, μαξιλάρια, καναπέδες, καρέκλες, τραπέζια, ψυγείο, καλά φυλαγμένα και τακτοποιημένα στην εντέλεια…

Οι δυο γλάστρες με τους βασιλικούς που στόλιζαν τα παραθύρια μου και χάριζαν τη μοσχοβολιά τους, έχουν παραλήπτη. Θα πάνε χάρισμα κάπου…

Απρόβλεπτο τι μας περιμένει και τι θα συναντήσουμε εκεί στη φωλιά μας. Ό,τι και να ’ναι θα το αντιμετωπίσουμε ανάλογα και… το φθινόπωρο ομοίως.

Καλό φθινόπωρο!

Εν σιωπή…

Κάθε φορά που επιχειρώ να είμαι κάπως φυσιολογικός ή να το πω πιο σωστά, κανονικός, πλήττω… Οπότε επιλέγω να είμαι εγώ, κι αυτό, για να λέμε και την αλήθεια, είναι πιο διασκεδαστικό!

Προς το παρόν συνεχίζω να «διαβιώ εν Λέσβω». Εν σιωπή μεν, πλην ευτυχής και ευδαίμων… Δεν είναι επιλεκτική αυτή η σιωπή, ίσως να ’ναι αναγκαία.

       Δεν επιζήτησα, μήτε χρειάστηκε, όλο αυτό τον καιρό, να «δικτυωθώ». Πώς άντεξα τόση απεξάρτηση, ένας Θεός το ξέρει. Εντούτοις προσπαθώ θεληματικά να μην αφήνω σημάδια κι αν είναι δυνατόν να μην εκπέμπω τον παραμικρό ήχο. Το δηλώνω, «έργω και λόγω». Ειλικρινά.

Περπατώ, πολύ πρωί, σε απόμερες και βραχώδεις ακρογιαλιές. Με τη ματιά μου καθάρια πλαταίνω τον ορίζοντα για να κοντέψω την απόσταση από το ατέλειωτο γαλάζιο που με χωρίζει. Κοιτάζω να αδειάσω πριν ξαναφορτιστώ μόλις στρίψω για την επόμενη.

Παίρνω αφορμές και ρίχνω στα κύματα αόριστες ερωτήσεις για το αίνιγμα της ζωής –κι ό,τι περιλαμβάνει– που γυροφέρνουν στο μυαλό μου. Δίχως βέβαια να περιμένω απαντήσεις. (Τη ζωή, τελικά, δεν την εξηγείς, τη ζεις!). Να μπορούσαν τα κύματα… Τι να πουν κι αυτά; Να ’ξεραν;…

Κατά τα άλλα, όπως είπα, σιωπή. Ναι. Σιωπή επιβεβλημένη. Είναι συντροφιά, φράγμα και φρούριο για τα μυστικά μου... Αφουγκράζομαι μήπως κι ακούσω τον ήχο της συνείδησής μου. Είναι γιατί τις στιγμές που ψάχνεις την ψυχή σου, επιβάλλεται η σιωπή.             

Κλέβω εικόνες. Εικόνες που τελικά ενέταξα, όχι μόνο στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή, αλλά και της μνήμης μου.

Χάρηκα, χτες βράδυ, σ’ έναν αστροκέντητο ουρανό, μια πανσέληνο από σκέτο ασήμι. Χαζεύω το  φωτεινό μονοπάτι που αντανακλά και σχηματίζεται στην επιφάνεια της θάλασσας, μέχρι που στα τελειώματά της να γίνει ολοπόρφυρο.

Να, όπου να ’ναι φεύγει κι ο Αύγουστος… 

Ας έχουμε, που το εύχομαι και το ελπίζω, έναν όμορφο Σεπτέμβρη! Θα μείνει ακόμη καλοκαίρι.

Ας είναι βότσαλα οι σκέψεις μας και πέλαγα οι σιωπές μας…

Να είστε καλά!

Τι στο καλό… διάβασε τις σκέψεις και τις έγνοιες μου;

Το διάβασα τις προάλλες. Το διαβάζω ξανά και ξανά και κολλάω, τόσο σαν να το ’γραψα εγώ. Τόσο πολύ μου πάει. Τι στο καλό… διάβασε τις σκέψεις και τις έγνοιες μου η Ρέα; Η Κυρία Ρέα! Κυριολεκτώ!

Απομόνωσα ένα μέρος, αυτό που μου «κόλλησε» και… το παραθέτω εδώ:

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά… Μάλλον όχι! Τις σκέψεις αυτές πυροδότησε η φράση μιας γυναίκας. Είχε φεγγάρι, είχε μια θάλασσα, είχε μελαγχολία… Ήταν λέξεις, ήταν σκέψεις που ξέφευγαν από πολιτικές συζητήσεις. Και τις εξέλαβα σχεδόν σαν σκληρό πορνό. Γιατί πάει καιρός που δεν μιλάμε για τίποτα άλλο εκτός από πολιτική. Πάει καιρός που όποιος δεν σκέφτεται για το μέλλον μας μέσα από τα αδιέξοδα δράματα της φθηνής μας πολιτικής σκηνής, πρέπει να νιώθει και μια ντροπή ότι το μυαλό του έχει ξεφύγει σε ξεδιάντροπα μονοπάτια. Η γυναίκα, δεν ξέρω λοιπόν πώς, αλλά ξανοίχτηκε και μίλησε για σχέσεις. «Πιο πολύ έχω κλάψει γι' αυτά που τελειώνουν παρά γι' αυτά που πεθαίνουν» μου είπε εξομολογητικά. Και 'γω κόλλησα να σκέφτομαι… Πώς τελειώνουν οι σχέσεις των ανθρώπων; Πότε τελειώνουν; Μπορεί να σέρνουν την άδικη κατάρα του βολικού ρούχου; Οι σχέσεις έχουν τη μαγεία του να γνωρίζεσαι και το δράμα του να παραγνωρίζεσαι. Έχουν τη «δουλίτσα» τους οι άτιμες οι σχέσεις και την «μπελαλοδουλειά» των άτιμων σωστών αποστάσεων. Αυτά! Και άντε στο επόμενο να μιλήσουμε για πολιτικά...

Σημ. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.

Και το αποψινό ολόγιομο φεγγάρι, όλο για εσάς!

Παράξενο, μικρό καλοκαίρι…

Στη χαμένη θαλπωρή των όμορφων στιγμών μας, δεσμώτες μιας άθλιας επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας, πιάνω το εαυτό μου να ζητιανεύει στιγμές μοναξιάς και στο μυαλό μου να στριφογυρίζουν διάφορα… Συμβαίνει να θέλεις να αδειάσεις από μέσα σου όλες τις έγνοιες που συμμαζεύονται και βασανίζουν τα σωθικά σου. Και πώς γίνεται να μην έχει έγνοιες κανείς, όταν καθημερινά δεν υπάρχει τρόπος, με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας –όσο άσχετος και να είσαι, όσο κι αν θέλεις να μη δίνεις σημασία– να αποφύγεις αυτό το αδιανόητο φόρτωμα που σε αναγκάζουν να επωμίζεσαι. Κι αυτό σιγά σιγά γίνεται βάρος ασήκωτο. Καταλαμβάνει, όλο και πιο πολύ, το λίγο χώρο που έχεις αφήσει μέσα σου για να τον χαίρονται οι ξεγνοιασιές… Ποιες ξεγνοιασιές θα μου πείτε. Πόσοι τις έχουν; Και να τις έχεις, τώρα δε σε αφήνουν οι «εξωτερικοί παράγοντες» να τις χαρείς.

Παράξενο, μικρό καλοκαίρι, μοιρασμένο –θέλοντας και μη– σε αντιστάσεις, διαψεύσεις, διλλήματα, πισωγυρίσματα, σιωπές, αδιέξοδες σχέσεις, προδοσίες, ψευδαισθήσεις και τεμαχισμένες αναλήψεις. Παράξενο, μικρό καλοκαίρι…

Τέτοιες στιγμές, στα στενάχωρά μου, βρίσκω αποκούμπι στο διάβασμα. Σε σελίδες βιβλίων βρίσκω το «κάτι» που χρειάζομαι για να αμυνθώ. Χάνομαι ανάμεσά τους, ξέροντας πως στο τέλος σ’ αυτές θα βρω την απάντηση για να αντιμετωπίσω την αγριάδα του κόσμου…

Η χαμένη χαρά, η χαμένη ελπίδα, η ανασφάλεια, η υποψία έχουν γίνει πλέον συνταξιδιώτισσες στη δύσκολη πορεία και συγκάτοικοι της καθημερινότητάς μας. Παραίτηση, αποχή και απεξάρτηση από τις γνωστές συνήθειες… Και το καλοκαίρι, διαφορετικό απ’ όλα τ’ άλλα, να περνά και να φεύγει και μόνο η επιμονή της φύσης να μην σ’ απαρνιέται και βέβαια οι αβάσταχτες υψηλές θερμοκρασίες να στο θυμίζουν…

Καλό υπόλοιπο και… υπό σιωπή.