Να αγναντεύεις από ψηλά και η ματιά σου να χάνεται
Πόση γαλήνη θα νιώθει ο νοικοκύρης αυτού του χαμόσπιτου όταν, κάθε μέρα, ανοίγοντας τα μάτια του θα αντικρίζει τούτο το πανέμορφο δέντρο, που ονομάζεται Bucare. Η φυλλωσιά του γεννιέται πράσινη για να πάρει στη συνέχεια τούτο το πορτοκαλί, προς το κόκκινο, χρώμα που το κάνει ξεχωριστό. Το αντικρίζεις και εκτονώνεσαι από κάθε είδους πλέγματα και φραγμούς. Άλλη μια επιβεβαίωση πως η ομορφιά στη φύση βρίσκεται στο λιτό και απέριττο.
Λένε ότι το θάρρος να πεις μερικά πράγματα, ξεκινά πάντα από μια φωνή, τη φωνή της καρδιάς. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η καρδιά υπερτερεί της λογικής, ή μάλλον δεν της αφήνει χώρο να τα εξηγήσει με τον δικό της τρόπο. Κι ενώ θέλεις να πεις τόσα πολλά, κομπιάζεις, ένας γλωσσοδέτης σου στραγγαλίζει τη μιλιά. Τότε, ή προτιμάς να τα βγάλεις προς τα έξω με θυμό και σφιγμένα δόντια, (με το φόβο να χαλάσεις και καρδιές ακόμα) ή προτιμάς τη σιωπή. Όταν γράφεις, δεν υπάρχει μια συνταγή, ένας κανόνας. Ο καθένας έχει τη δική του μοναδικότητα, ποιότητα και δεκτικότητα.Mithymnaios
Παθιασμένος και σαγηνευτικός, μερακλωμένος και σεβνταλής, μελαγχολικός και απρόσιτος, ρομαντικός και αχαλίνωτος με σκλαβώνει πάντα… Οι άνθρωποί του βρε παιδί μου, μια κάστα αλλιώτικη. Με τα σεκλέτια και τις αναποδιές, τα γινάτια και τις… κακιούλες τους, σαν πέσει η βραδιά, αλαφροΐσκιωτοι γίνονται όλοι τους. Και μπλέκουν μες στα υφάδια της γλυκασιάς και της απόλαυσης. Με ένα ουζάκι στα μπαλκονάκια του Θεού, μ’ ένα ζεϊμπέκικο στο στέκι του «Μπαμπούκου» με δυο ζαριές ρεμπέτικες στον «Άδωνη» του Στέλιου. Και στη «μιζέρια» τους και στη μεγαλοσύνη τους, αυτοί οι Μηθυμναίοι τέλος πάντων… το άλας της γης.
