12 χρόνια!

12 χρόνια!   Να που φτάσαμε λοιπόν, ναι   12 χρόνια…

Κι αυτό δε σημαίνει «κλείνω χρόνια» μονάχα…

Είναι κι άλλα που… μπερδεύονται γλυκά μεταξύ ημών και των άλλων.

«Άνθρωποι μόνοι με τόσους μαζί…»

Μαζί κάποτε ορίζαμε το κάδρο μας, τι χώραγε, τι περίσσευε…

Περνάει ο καιρός άτονος και άδειος…

Ξεθώριασαν οι εικόνες μας ανάμεσα στη φθορά και στην αφθαρσία…

Ο χρόνος άπληστος. Οι ώρες άγρυπνες. Η στιγμή φευγαλέα.

Οι σκέψεις προσωπικές. Οι λογισμοί πληγωμένοι.

Η πραγματικότητα μονότονη. Η ρουτίνα καθημερινή.

Η πλήξη υποτροπιάζουσα. Η εποχή ακατανόητη. 

Το παρελθόν διδακτικό. Το μέλλον άγνωστο.

Η λαχτάρα βουβή. Η αγωνία ανώφελη. Η δοσοληψία τυπική.

Η μελαγχολία πικρή. Η καρδιά ευαίσθητη. Τα αισθήματα αγνά.

Η αφοσίωση παθιασμένη. Οι εμμονές σταθερές.

Η παρουσία απούσα. Η απουσία παρούσα. 

Το βιβλίο κλειστό. Το λεύκωμα συμπληρωμένο.

Οι χορδές τεντωμένες. Το δοξάρι φθαρμένο.

Και... οι καλεσμένοι αργούν!

Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης!

Καλοσύνη θα είναι…

Δεν νομίζω πως χρειάζεται να συμβεί κάτι σπουδαίο, από τη μια στιγμή στην άλλη, για να φτιάξει η διάθεσή μας. Αρκεί μια κίνηση, ένα ευχαριστώ, μια συγγνώμη, ένα χαμόγελο απ’ τον άλλο για να νοιώσεις να σε γεμίζει μια αύρα καλοσύνης. Ναι, καλοσύνης κι ό, τι αυτό πρεσβεύει... Γαληνεύεις…

Έχω από προχτές στο μυαλό κάτι που μου συνέβη–όχι πως δεν συμβαίνει, ωστόσο τείνει να εκλείψει. Κι απ’ την άλλη δεν ήταν και τόσο σημαντικό ώστε να μη το βγάζω απ’ το νου. Έκανα κάτι που, πέντε-έξι οδηγοί πριν από μένα δεν το έπραξαν. Απλά σταμάτησα για να διασχίσει το δρόμο μια ηλικιωμένη κυρία. Δεν είχα κάποιον άλλον πίσω μου. Της έκανα νεύμα να περάσει. Περνώντας, μόνο με κοίταζε. Αδιάφορα! Προς στιγμήν –ίσως από τον τρόπο της ματιάς της– σα να μετάνιωσα που σταμάτησα... Γιατί να μετανιώσω; Όχι, η πράξη μου ήταν αυθόρμητη και ανιδιοτελής. Θα ήταν λάθος! Εκείνη, με το που πάτησε στο πεζοδρόμιο, μου ανταπέδωσε ένα τεράστιο χαμόγελο και… με το χέρι το δεξί στο μέρος της καρδιάς της, ψέλλισε ξεκάθαρα το πιο γλυκό ευχαριστώ! Όχι το τυπικό των περιστάσεων, αλλά αυτό το πιο γενναιόδωρο που χαρακτηρίζεται από ευγενή κίνητρα καλοσύνης. Καλοσύνης μεταδοτικής! Ευτυχώς, πρόλαβα και το είδα.

Κάποιες φορές μια στιγμιαία απόφαση μας βάζει στην ίδια απόσταση από το να το κάνω ή να μην το κάνω. Επιλέγεις στο δευτερόλεπτο κι ό,τι προκύψει. Κι είναι άπειρες επίσης οι στιγμές –φαινομενικά ασήμαντες– που μας προσφέρουν αφορμές, με απλά υλικά αγάπης, να βγάζουμε προς τα έξω αυθόρμητα δείγματα ευγένειας και πράξεις καλοσύνης.

           Κοίτα να δεις πόσο μπορεί ν’ αλλάξει η διάθεση από μια ασήμαντη πράξη, που… παραλίγο θα μπορούσε να ξεφύγει. Όπως θα μπορούσε να ξεφύγει κι αυτό το τραγούδι που έπαιζε την ίδια στιγμή στο ραδιόφωνο που ’ρθε τυχαία κι έδεσε:  «είναι ν’ απορείς, που βρέθηκε τόση αγάπη όλη σ’ ένα στενό σάκο στην καρδιά σου». Όπου στη λέξη αγάπη βάλτε, αν θέλετε, καλοσύνη! Αλλά κι έτσι να τ’ αφήσετε. Καλοσύνη θα είναι!

Τα τότε, τα τώρα και… τα ανέκαθεν

Αρκεί μόνο μια στιγμή, μια λεπτομέρεια κι ο μηχανισμός παίρνει μπρος, για ν’ αρχίσει η απλή διαδικασία ανάσυρσης αναμνήσεων που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. 

Μπορεί να είναι και θέμα ηλικίας βέβαια (καθόλου δεν το αποκλείω) αλλά νιώθω να χαράζει μέσα μου, για άλλη μια φορά, το παρελθόν. Δύσκολο να το σκεπάσεις, φυσικά, πόσω μάλλον να το σβήσεις. Μ’ άλλα λόγια, δείχνει ότι με τα χρόνια δεν σβήνεται εύκολα. Άλλα είναι που σβήνουν και καταντούν ναυάγια… 

Βρίσκομαι –ενώπιος ενωπίω– αντιμέτωπος με όλο και περισσότερα «ναυάγια», φιλίας και σχέσεων. Σκληρή κουβέντα ξεστομίζω. Το ξέρω. Φιλία-σχέση, δυο έννοιες που σκιαγραφούν ένα ιδιαίτερο είδος, πιθανόν υπό εξαφάνιση στους καιρούς μας. Κι όσο μετράω τα ναυάγια όλο και πιο πολλά τα βρίσκω. Εδώ σαφώς δε χωράνε λογικές και υπολογισμοί. Κι όμως, το κάνω. Μεταμφιέζω τη σιωπή σε έγνοια, σε σκέψεις, λέξεις και απορίες. Απορίες που αναδίνουν περισυλλογή, αμήχανους αποχαιρετισμούς, μελαγχολία και… ένοχα αντίο.

Κατά καιρούς σκαρφιζόμαστε εμπόδια κι όλο ψάχνουμε να βρούμε κάτι δικαιολογητικά «δεν». «Δεν» που, ενδεχομένως, δεν μπορείς παρά να τα σεβαστείς. Οι οριακές καταστάσεις, έχουν οριακές καταλήξεις. Κάποιες φορές η καρδιά μάς μπερδεύει… Μήπως δεν αξίζει πια τόσο χασομέρι; Μήπως, λέω μήπως, όλους, μα όλους, μας έφθειρε η ανέξοδη αγάπη;

Κάθε που έρχεται αυτή η στιγμή, με το μυαλό γεμάτο από ακρωτηριασμένες και λειψές μνήμες, θλίβομαι. Θλίβομαι αλήθεια. Καμώνομαι τον αδιάφορο ενώ ο χρόνος θα συνεχίζει το έργο του, θα γυρίζει στα «κάποτε»… Σαν σελίδες κομμένες στοιβάζονται, χάνονται, επανέρχονται, διασταυρώνονται –και πια δεν ξεχωρίζουν– τα περασμένα, τα τότε, τα τώρα και… τα ανέκαθεν.

Ναι, καμώνομαι τον αδιάφορο. Μου συμβαίνει όλο και συχνότερα. Όσο μεγαλώνω, σκέφτομαι πως δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας, μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού. Τίποτα δεν τελειώνει αν εμείς δεν βάλουμε τελεία και παύλα, στη λέξη Τέλος.

Τελικά, ας πάει στο καλό κι αυτή η αδιαφορία.

Πινελιές…

Έτσι, ως συνήθως, περνάν οι μέρες και οι νύχτες μας. Δίχως πολλά ενδιαφέροντα οι μέρες, χωρίς τον ύπνο το σωστό οι νύχτες. Το εικοσιτετράωρο γίνεται μια μεγάλη, απέραντη ημέρα! Μονάχα η εναλλαγή φως - σκοτάδι τη χωρίζει από την άλλη. Τίποτα πιο πολύ, τίποτα πιο λίγο.

 Για να κάνουμε τις στιγμές να διαρκέσουν περισσότερο, χρειάζεται να ξεφύγουμε από τον καθημερινό συνηθισμένο αυτοματισμό. Ν’ ανοίγουμε παράθυρα και γρίλιες στην ψυχή μας. Ν’ αφήνουμε να ξεχειλίζει της καρδιάς το πολύ! Χρειαζόμαστε απαραιτήτως μικρές αυθεντικές πινελιές στην καθημερινή μας ζωή και σαν εραστές της ομορφιάς να ζωγραφίσουμε το πλαίσιό της με τα χρώματα του γούστου και της επιλογής μας, για να μπορούμε να κοιτάμε μπροστά.

Ο χρόνος συναθροίζεται σε μια μοναδική (μια και μόνη) ημέρα. Και… προχωράει. Όσο κι αν οι άνεμοι φυσάνε και μας τραβάν αλλού κι αλλού, εκείνος θα συνεχίζει την ατέρμονη πορεία του δίνοντας νόημα σε ό,τι μοιάζει φευγαλέο ή ανυπόστατο. 

Μιας και ο χρόνος δεν σταματά, ας αφήσουμε τη σκέψη να ονειρεύεται. Ας αφήσουμε τα πράγματα στη σκιά τους να μετρούν το χρόνο.

Πόσες αναγνώσεις, αλήθεια, μπορεί να έχει μια εικόνα της καθημερινότητάς μας;