Ας όψονται οι Φίλοι του Μολύβου

              Μέσα στη βουή αυτού του Αυγούστου, ο Μόλυβος –το είχα επισημάνει από πέρυσι σε άρθρο μου (https://mithymnaios.blogspot.com/2023/10/blog-post.html)– ανάμεσα σε τρομακτικές αντιφάσεις και αδυναμίες δείχνει να υποκύπτει και να συμβιβάζεται στις προθέσεις και τα θέλω κάποιων «επιχειρηματιών», με την βοήθεια διαφόρων αρχών της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εξαφανίζεται, δυστυχώς, σιγά σιγά ό,τι υπήρχε, έχει σπάσει η ιστορική συνέχεια του χωριού. Έχει παραδώσει το πνεύμα. Αν δεν προσέξουν τώρα θα μετανιώσουν στο μέλλον. Κι είναι κρίμα. Γιατί ο Μόλυβος είναι από τα ομορφότερα μέρη, θαύμα ανόθευτης και αυτοφυούς ομορφιάς. Απ’ τα μέρη που σα φέτες, θαρρείς, κόπηκαν κι έπεσαν απ' τον παράδεισο. Τόσο ευλογημένο απ' το Θεό και τόσο αδικημένο απ' τους ανθρώπους. 

«Επιτέλους! Η ανάπτυξη ανακάλυψε τον Μόλυβο» έγραψε σ’ ένα σκίτσο του ο Αντώνης Κυριαζής κι έρχομαι εγώ να συμπληρώσω: Στο Μόλυβο η «εξέλιξη» επελαύνει. Η δήθεν ανάπτυξη άναρχη, άνομη και... ύποπτα σαρωτική, ήρθε με προθέσεις να μείνει. Παντού μυρίζει χρήμα οι Αρχές κάνουν ότι δεν βλέπουν, ή –ακόμη χειρότερα – βλέπουν επιλεκτικά. Ανοχή, κλειστά μάτια και αποποίηση ευθυνών. Δεν υπάρχει διάθεση ελέγχου. Δεν υπάρχει ούτε ατομική μηδέ συλλογική ευθύνη. 

Φοβάμαι πως, καθώς μυρίστηκαν ανοχή και αδιαφορία, κάποιοι επιτήδειοι, όπως έγινε με το έκτρωμα του παρκινγκ στην είσοδο του οικισμού είναι ικανοί στο μέλλον να μετατρέψουν το κάστρο σε ένα φαντασμαγορικό night club. «Θού, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»! 

Το μυστικό είναι, έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις, να μην συνηθίζεις στην ασχήμια. Από την ώρα που την συνηθίζεις και μειώνεις την σημασία της, θα πει ότι αρχίζεις και να της μοιάζεις. Όλη η αντίστασή μας θα πρέπει να είναι αυτή: Να μην μοιάσουμε στα τέρατα που μας περιβάλλουν. 

Ας όψονται οι Φίλοι του Μολύβου.

Λέσβος, ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους

«Και πολύ πιο βαθιά πίσω απ’ τα κύματα στο Νησί με τους κόλπους των ελαιώνων, ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους», όπως χαρακτήρισε ο Οδυσσέας Ελύτης το νησί της Λέσβου και συμπλήρωσε: «Εξουσία και κλήρος της γενιάς μου»… Και της γενιάς μου, συμπληρώνω κι εγώ. 

Ρίχνω ένα βότσαλο στην απεραντοσύνη της θάλασσας και οι ομόκεντροι κύκλοι που σχηματίζονται φτάνουν και σπάνε στη στεριά του νησιού. Και καθώς εκείνο νιώθει την ανάσα τους, στέλνει ένα αεράκι να τους προϋπαντήσει. Αυτό ανακατώνει και σπέρνει ανταύγειες σ’ όλες τις αποχρώσεις του  μπλε, φέρνοντας απαλά στ’ αυτιά μου το χτυποκάρδι του και μαζί γλυκόλαλες θεϊκές νότες. Να ’ναι απ’ την κιθάρα του Αρίωνα του Μηθυμναίου ή απ’ τη λύρα του Ορφέα που ’ρθε από τη Θράκη και εκβράστηκε στις ακτές του;

Αιγαίο, κοιτίδα και λίκνο ενός λαμπρού πολιτισμού, κάθε ελληνικού ονείρου και ουσία καθετί ελληνικού μύθου. Έχει αυτή ακριβώς την απαράμιλλη μαγεία να χωράει το σύμπαν όλο ακόμη και σε ένα μικρό κομμάτι γης όπως η Λέσβος. Η σκέψη μου γυρίζει γύρω από τις πόλεις και τα χωριά του, τους ανθρώπους του τότε και του τώρα, τους ελαιώνες και τους πευκώνες του, τα κάστρα, τις εξοχές, τα ήρεμα εσπερινά, τα μελτέμια που ταράσσουν τις θάλασσες που το περιτριγυρίζουν. Σ’ αυτόν τον τόπο γεννήθηκα και ξέρω ότι ανήκω και όλα αυτά με καθορίζουν. 

Εκεί θα βρίσκομαι για έναν περίπου μήνα να περάσω –όσο γίνεται– τον ανέμελο χρόνο του φετινού καλοκαιριού.

Θεού δώρημα τέλειο…

 

Βαθιά, μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού ενός μικρού Ιούλη, ήρθε κάτι απρόσμενο που πήγε να χαλάσει όνειρα… Ευτυχώς όχι.

Και είναι τότε που έρχονται κάτι αγκαλιές –αν και ποτέ δεν έλειψαν– να σου παίρνουν τους φόβους σου και να γεμίζουν με θάρρος την ψυχή σου.

Ένα θέλω να πω και ένα ξέρω: τα πολύτιμα και οι πολύτιμοι της ζωής μας παραμένουν στη ζωή μας για πάντα.  Είναι οι άνθρωποί μας και οι στιγμές μας μαζί τους. Είναι οι δικοί μου «μεταξωτοί» άνθρωποι. Τα νιώθεις βαθιά μέσα σου όλα αυτά και τότε λες –θα μπορούσες να το φωνάξεις και δυνατά– «έτσι μάλιστα, μπορώ να συνεχίσω»!

Απεριόριστη η ευγνωμοσύνη, ο σεβασμός, η εκτίμηση και όλη μου η αγάπη !

Στράτος Δουκάκης

Τα ΓΕΩΤΡΟΠΙΑ της Συλλογής μου

Το ΓΕΩΤΡΟΠΙΟ, ήταν για χρόνια το ένθετο εβδομαδιαίο περιοδικό της, πάλαι ποτέ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ. 

Συνδρομητής της εν λόγω εφημερίδας από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της (21 Ιουλίου 1975) στην ξενιτιά μου τότε, και μετ’ έπειτα εδώ στην πατρίδα, όπου στις 14 Νοεμβρίου 2014 θα έπεφτε η αυλαία και ο τίτλος ΤΕΛΟΣ. Πλήγμα δυστυχώς για την ελληνική δημοσιογραφία. 

Το Γεωτρόπιο, λοιπόν –ένθετο στο φύλλο της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας– ήταν από τα αγαπημένα μου. Έτσι άρχισα να τα κρατάω κάνοντάς τα συλλεκτικά για πολλούς λόγους που με γοήτευαν. Για τα ενδιαφέροντα θέματα, την ποιότητα ύλης, τις εξαιρετικές εικόνες, τις ενδιαφέρουσες κατηγορίες θεμάτων αλλά... και για κείνες τις «λυρικές παραβολές» –τα αινιγματικά σημειώματα στην τέταρτη σελίδα του– όπως ήταν, επί σειρά ετών (από τον Μάιο του 2000 ως τον Ιούνιο του 2002) τα ΦΑΞ του Σταύρου Απέργη . Αυτά τα μικρά «κομματάκια» γραμμένα με ευρηματικότητα κι αμεσότητα, με λυρισμό και χιούμορ, μας κέρδισαν και μας έκαναν φανατικούς αναγνώστες του Γεώ.