Ο Χειμώνας απουσιάζει…

Απίστευτο! Τηλεφώνησα χτες στον Χειμώνα όμως δεν απαντούσε. Στο τέταρτο κουδούνισμα άνοιξε ο αυτόματος τηλεφωνητής και άκουσα: Αυτή τη στιγμή απουσιάζω. Αφήστε το μήνυμά σας μετά τον χαρακτηριστικό ήχο. Μπιμπ… 

Τι να του πω τώρα, ότι τέτοιο καλοκαιριάτικο Γενάρη και Φλεβάρη δεν είχαμε ματαδεί… Νομίζω πως δεν πάμε καλά.

Τρία πράγματα...

 

Τρία πράγματα στη ζωή δεν γυρίζουν πίσω: 

Ο Χρόνος, η Κουβέντα που είπες και… οι Ευκαιρίες. 

Τρία πράγματα μην αρνηθείς στη ζωή:

Την Ηρεμία, την Εντιμότητα και… την Ελπίδα! 

Τρία πράγματα φθείρουν τη ζωή:

Ο Εγωισμός, η Υπεροψία και… ο Θυμός.

 

Τρία πράγματα στη ζωή δεν είναι της επιλογής μας: 

Τα Όνειρα, η Επιτυχία και… η Μοίρα.

Τρία κοσμήματα στολίζουν τη ζωή μας: 

Η Αγάπη, η Οικογένεια και… οι αληθινοί Φίλοι.

* Από άλλο έργο είναι τούτο δω, εκτός πεπατημένης, αλλά… προέκυψε.

Από τις σημειώσεις των περιθωρίων...

Διαβάζω, ακούω, παρατηρώ, ξεχωρίζω, σημειώνω και… πορεύομαι παρακάτω. Αδειάζω χώρο μέσα μου να χωρέσουν όσα ξεχωρίζω. Σε κάτι τέτοια –αποστάγματα ευλάβειας τα λέω– εύκολα μπαίνεις, δύσκολα ξεκολλάς κι όταν μπορείς να χαίρεσαι μ' αυτό, το κάνεις. 

Είμαι εξαρτημένος από λέξεις, από στίχους, από εικόνες. Ακούω μουσική, ακούω τραγούδια, μαγεύομαι με εικόνες. Διαβάζω και ξεχωρίζω λέξεις, φράσεις, ιδέες, τις σημειώνω στα περιθώρια. Ό,τι και όσα προλάβω… Από τότε όλα τα 'χω κλειδωμένα μέσα μου… και τα κουβαλάω. Στις σημειώσεις μου.

Σημειώσεις στα περιθώρια βιβλίων (για κάποιο λόγο…):  

Αν κάποια πράγματα που είναι να κουμπώσουν, κουμπώνουν. Όσα κομμάτια κι αν μπορέσεις να ενώσεις, δε θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις.

Στίχοι που σε παρασέρνουν σε όλα τα πριν, τα ίσως, τα μετά, τα ποτέ και τα πάντα της ζωής (σελ. 49). Λυτρωτική παρέμβαση στις γκρεμισμένες ωραιότητες που δόθηκαν αντιπαροχή για να στεγαστεί η αναπόλησή τους(σελ. 90). Προκαλώντας τον αιφνιδιασμό του μη… αναμενόμενου.

Σημειώσεις από χειρόγραφα (για χίλιους δυο λόγους):

Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ' όλα, δε στο 'χω πει ακόμα. Έκλεισα τα περάσματα κι άμα σε παίρνει πέρνα, μόνο αγάπες μη ζητάς, σε ένα τραγούδι κόλλησα σαν γέρικη λατέρνα. Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες, το πιο πολύ το έζησα, τώρα μου μένουν τα μικρά, δυο τελευταίες αχτίδες.

Για αγάπες μικρές που στα λόγια τους μείναν κάτι λίγες ψυχές που ήρθαν, είδαν και φύγαν. Είπαμε να μην χαθούμε κι ανταλλάξαμε αριθμούς, δέκα βήματα πιο πέρα τους πετάξαμε κι αυτούς…  Κι αν καμιά φορά βρεθούμε δε θα πούμε ούτε γεια, μες στο πλήθος θα χαθούμε μ' ένα δάκρυ στην ματιά. Κι αν φωνάξω τ' όνομά σου θα κοιτάξεις στα κλεφτά και θα κάνεις για φαντάσου πως δε με θυμάσαι πια… 

Και η φωτογραφία, αυτή κι αν είναι ερωτική σχέση με το εφήμερο στιγμιότυπο. Και η κάμερα… ανέκαθεν ο οδηγός, ικανή να ακινητοποιεί μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο. Δεν ξέρω με πόσες εικόνες ανταμώθηκα. Το κλικ για μια φωτογραφία δεν είναι παρά μόνο η αρχή απ’ ό,τι ακολουθεί και με περιμένει… Η μετέπειτα επεξεργασία της. Το πάθος μου! 

Απλά πράγματα για ν' αντέχω τη ρηχότητα του «τώρα».

Ο Αναπόφευκτος περίπλους της ηλικίας

Λένε ότι ο άνθρωπος δεν γερνάει επειδή τον πήραν τα χρόνια, αλλά γιατί αποκήρυξε τα ιδεώδη του. Eίναι γιατί έτσι όπως τα χρόνια «τσαλακώνουν και ζαρώνουν» το σώμα, το ν’ απαρνιέσαι τα ιδεώδη σου μαραίνει, σαφώς, την ψυχή.

Επίσης λένε ότι η νεότητα δεν είναι μια χρονολογική κατάσταση ή μια φάση της ζωής μας, αλλά μια ανθρώπινη συνθήκη που εξαρτάται μόνο από την ικανότητα της ανανέωσης και την ένταση με την οποία ζει και δέχεται όλα τα προβλήματα της ζωής. 

Είναι αλήθεια, ότι όταν ήμασταν παιδιά, ανυπομονούσαμε να μεγαλώσουμε, να γίνουμε, τελικά, άντρες. Θα πρέπει αυτή η παιδική ηλικία  να είναι η μοναδική περίοδος της ανθρώπινης ζωής που με την παιδικότητα της πρώτης νιότης που μας διέκρινε και μ’ αυτή την αθωότητα που χάνεται με το πέρασμα του χρόνου, θέλαμε τα χρόνια να περνάνε γρηγορότερα. Ήμασταν τόσο συνεπαρμένοι με την ιδέα να μεγαλώσουμε που φθάναμε να σκεπτόμαστε με τρόπο ώστε, σ’ όποιον ρωτούσε την ηλικία μας, απαντούσαμε με μια επιδεικτική υπερηφάνεια: Εννιά και μισό! Και όχι μόνο αυτό, γιατί υποψιαζόμενοι μήπως κι ο συνομιλητής δεν μας καταλάβαινε ενισχύαμε, κατά κάποιο τρόπο, τη φράση προσθέτοντας: Ναι και πάω για δέκα! 

Το βέβαιο εν πάση περιπτώσει, είναι ότι σε καμιά περίπτωση θα ’λεγε κάποιος σήμερα για την ηλικία του, ώρα μου καλή: Πενήντα τρία και μισό! κι αμέσως μετά θα συμπλήρωνε: Ναι και πάω για... πενήντα τέσσερα; Μα... όχι βέβαια! 

Περνάει, δυστυχώς, ο καιρός κι έτσι δίχως να το πάρουμε χαμπάρι, διάβολε, συμπληρώσαμε τα είκοσι... ενηλικιωθήκαμε... τι υπέροχο αλήθεια!... περάσαμε στα τριάντα... κοντεύουμε στα σαράντα... φθάσαμε στα πενήντα... μ’ έναν ξέφρενο ρυθμό.

Περνάει, δυστυχώς, ο καιρός κι έτσι δίχως να το πάρουμε χαμπάρι, διάβολε, συμπληρώσαμε τα είκοσι... ενηλικιωθήκαμε... τι υπέροχο αλήθεια!... περάσαμε στα τριάντα... κοντεύουμε στα σαράντα... φθάσαμε στα πενήντα... στα εξήντα… μ’ έναν ξέφρενο ρυθμό.

Μου έλεγε κάποτε ένας σοφός ογδοντάρης ότι μετά απ’ αυτή την ηλικία ζούμε με τη μέρα, περιμένοντας το Σάββατο... την Κυριακή... την ώρα του φαγητού... τη στιγμή του ύπνου. Ένα πράγμα που θα πρέπει να επισημάνουμε σ’ αυτόν τον ανελέητο περίπλου που ο άνθρωπος εκπληρώνει γύρω από την ηλικία του, είναι ότι από κείνο το σημείο ξαναμετράει τα χρόνια του με την ίδια παράμετρο της νιότης του. Ογδόντα και μισό, ναι και πάω για... ογδόντα ένα! 

Είναι αναπόφευκτη η διαδοχή σ’ αυτό το «ταξίδι δίχως επιστροφή» για να φτάσει ο άνθρωπος μέχρι τη μελαγχολική εποχή στην οποία οι αναμνήσεις, αλίμονο, είναι δυνατότερες από τα όνειρα. Και το πιο λυπηρό είναι ότι αυτές οι ίδιες θύμισες που τρέφουν τη μοναξιά του, τις ξαναζεί με μια διάσταση τελείως διαφορετική, γιατί σ’ αυτό το «ταξίδι χωρίς γυρισμό», που λέγαμε, ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να επιστρέψει στο σημείο απ’ όπου, δυστυχώς, άρχισε... απλά γιατί δεν είναι, πια, ο ίδιος! Τότε, λοιπόν, ποιο είναι το μυστικό; ρώτησα τον γεροντάκο, ώστε να συνεχίσει κάποιος να νιώθει νέος; 

Πρέπει, μου είπε, να εκτιμάς και να αξιολογείς όλα τα θετικά κι όλα τα καλά που υπάρχουν σε τούτη τη γη, από το χαμόγελο ενός παιδιού μέχρι το κλάμα αυτού που υποφέρει, από μια αγάπη δίχως δάκρυα έως την απέραντη ομορφιά της φύσης που ο καλός Θεός θέλησε να στολίσει τον κόσμο τούτο! Έτσι... γερνώντας, παραμένεις νέος. Αν το συνειδητοποιήσεις πραγματικά περνάς καλά! 

Συμφωνείς; Με ρώτησε. Και φυσικά... συμφώνησα!

Στράτος Δουκάκης

*Το άρθρο τούτο δημοσιεύτηκε στις 27 Ιανουαρίου του 2001 στο ΑΡΝ