Αντιφάσεις και διλήμματα...

            Στη ζωή μας, συχνά, αντιμετωπίζουμε αντιφάσεις και διλήμματα τα οποία προκύπτουν όταν επιβάλλεται να κάνουμε (όσο μας επιτρέπουν) μια επιλογή, που μπορεί (ενδεχομένως) να είναι σύμφωνη με κάποιες αξίες ή επιθυμίες μας, αλλά ταυτόχρονα (θέλω να πιστεύω) συγκρούεται ή είναι αντίθετη με κάποιες άλλες. Κι αυτό που μας τυραννά  είναι απλά αυτό το «ή» (η διάζευξη, δηλαδή).

Η αρχή ή το τέλος, το ένα ή το άλλο, ναι ή όχι, άσπρο ή μαύρο, εκείνος ή εγώ, τώρα ή ποτέ, με αποτέλεσμα το ένα να αναιρεί το άλλο. Αδύνατο, λοιπόν, να συνυπάρξουν και τα δυο. Αντίθετες έννοιες, κάποιες φορές δύσκολης επιλογής. Έρχονται εντελώς τυχαία –ασορτί με το τίποτα– και ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στο πουθενά και στο καθόλου, το σύμπαν συνωμοτεί για να ταιριάξει τα αταίριαστα.

Προκειμένου να ισορροπήσουμε ανάμεσα στις αντιφάσεις και τα διλήμματα –προφανώς– ψάχνουμε και βρίσκουμε εναλλακτικές λύσεις και αποφάσεις. 

Συνήθως έτσι γίνεται…

Δεν τους μετρώ, γιατί απλά είναι ευλογία να τους έχεις...

            Σφίγγω συχνά τη μνήμη και φέρνω πίσω κάποιους ανθρώπους τους οποίους –δίχως καμιά αμφιβολία– θεωρώ ξεχωριστούς! Έρχονται από σύμπτωση στη ζωή μας κι είναι απ’ αυτές τις συμπτώσεις που δεν τις ψάχνουμε· συνήθως έρχονται και μας βρίσκουν. Έρχονται σιωπηλά, με βήματα απαλά, στα ακροδάχτυλα σχεδόν, σα να μη θέλουν να τρομάξουν την ψυχή μας, να ξυπνήσουν φόβους και υποψίες. Μας απευθύνουν το λόγο με τρυφερότητα και ευγένεια κι αγγίζουν την καρδιά μας με αγάπη. Κι αυτή η αγάπη μετουσιώνεται σε στοργή, αφοσίωση και νοιάξιμο! Δέχονται τα λάθη και τις ατέλειές μας, βάζουν τις δικές τους καθοριστικές πινελιές κι ανεπαίσθητα δενόμαστε μαζί τους χωρίς να το πάρουμε είδηση. Πώς γίνεται αυτό; Να όμως που γίνεται…

Αν ξέρανε, αλήθεια, πόσο πολύ μπόλιασαν –με τη στάση τους– τη σκέψη μου και την ψυχή μου. Αν ξέρανε πόσο «ξεκλείδωσαν» με τον τρόπο τους την καρδιά μου και… την έκαναν δική τους. Σχεδόν συγγενέψαμε!

Σφίγγω συχνά τη μνήμη και φέρνω πίσω κάποιους ανθρώπους. Που φροντίζουν με τον καλό το λόγο να σου βγάζουν το συναίσθημα και του μυαλού τα θολωμένα. Καρδιές που με τον καιρό, μάθαμε σαν γράμματα ανοιγμένα. Ωσεί παρόντες στη ζωή μας. Τους αποκαλούμε φίλους και… είναι τόσο σπάνιο στις μέρες μας.

Δημιουργικότητα που, αν μη τι άλλο, διασκεδάζει…

Θέλησα, ύστερα από σκέψη, να δημοσιεύσω 5 «φωτοτεχνάσματα» με τα οποία, κατά καιρούς καταγίνομαι και… μ’ αρέσει. Θα το χαρακτήριζα κι ως χόμπι.

Λοιπόν, το να επεμβαίνεις, να μεταβάλλεις, να περικόπτεις, να επεξεργάζεσαι ή (το χειρότερο) να τροποποιείς ή να αλλοιώνεις μια εικόνα, να δίνεις άλλη διάσταση στο θέμα δίχως να την «πληγώνεις»· να παίρνεις στοιχεία της και να τα «μπολιάζεις» με άλλα (με όποιο τεχνικό μέσο κι αν το κάνεις) θα έλεγα ότι είναι κάτι ανθρώπινο. Είναι μια επέμβαση που απαιτεί, τουλάχιστον, φαντασία, επινόηση, γόνιμη σκέψη, εξάσκηση, ενασχόληση  και… οπωσδήποτε χρόνο.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ελεύθερο να «φορέσεις» σε μια φωτογραφία όποια εφέ, φόντα, πλάνα, αντιθέσεις, αποχρώσεις, φωτεινότητα και όσα άλλα χρειαστούν προκειμένου να αξιοποιήσεις στο έπακρο τη φαντασία, δίχως, βεβαίως, να την εκμεταλλεύεσαι για άλλο σκοπό. Μπορεί να ξεφεύγεις κάπως (αυτό το κάπως της συγκατάβασης…) από τα όρια των δημιουργών της επιβάλλοντας τους δικούς σου κανόνες αισθητικής, να την προσεγγίζεις και να την βλέπεις με άλλα μάτια, μέσα στην απλότητά της. Καθόλου άτσαλα! Απόλυτα έντεχνα! Να διασκεδάζεις με το αποτέλεσμα και να το «ξεγελάς» με την αφέλεια του ερασιτέχνη! Τόσο απλά! Αυτός, άλλωστε, είναι και ο τελικός στόχος: να έχεις δημιουργικότητα για να παραχθεί ένα άλλο, ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

* Οι φωτογραφίες που επέλεξα για τις συνθέσεις έχουν «αλιευθεί» από το διαδίκτυο, τον παγκόσμιο κυβερνοχώρο και φυσικά ανήκουν στον δημιουργό τους. Είναι λογικό. Παρόλα αυτά, αν υπάρξει οποιαδήποτε αντίδραση, είμαι διατεθειμένος να επανορθώσω και να τις αποσύρω.

Είναι κι αυτό μια λύση…

Αυτές τις μέρες είπα να «ξεσκονίσω» κάποια απ’ αυτά που, κατά καιρούς, έρχονται εντελώς τυχαία –ασορτί με το τίποτα– και ξεδιπλώνονται μπροστά μου. Εν γνώσει μου, τότε, τους είχα παραχωρήσει το δικαίωμα διόδου στο αδιέξοδο του μυαλού μου. Ασφαλές καταφύγιο. Ήταν κάθε λογής πολυποίκιλα ερεθίσματα, όπως ένας τυχαίος στίχος, μια τυχαία σκέψη, ένα τυχαίο τραγούδι που έτυχε να παίζει τυχαία… Μια… ανέλπιστη ευχή,  κάτι τέτοια τέλος πάντων. Κι αφού δεν είχα πρόχειρο χαρτί, μήτε μολύβι να τα σημειώσω, συνήθιζα να τα «παρκάρω» στα μικρά και ακατάστατα του μυαλού. Προσωρινά! Πόσο προσωρινά; Άγνωστο. Μέχρι να τα χρειαστώ.

Καημό μεγάλο το ‘χω, όσες φορές, χρειάστηκα μια από αυτές τις αταξινόμητες λεπτομέρειες παρκαρισμένες, στριμωγμένες και μπερδεμένες, τόσο περίτεχνα με άλλα συσσωρευμένα, για κάποιο λόγο, δεν τις βρίσκω. Η αγωνία του «μου έρχεται, μου έρχεται…» να γίνεται επιτέλους «ήρθε», που δεν γίνεται, μου σπάει τα νεύρα. Η σκέψη, πάντα με τα γνωστά πεισματάρικα καμώματά της. Το διαπιστώνω, κάθε φορά που θα χρειαστεί  να επαναφέρω ένα οποιοδήποτε από τα «θησαυρισμένα», στην επιφάνεια, έστω λειψό, ή πριονισμένο. Δεν το καταφέρνω.

Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση. Οπότε σαν ένα τίποτα στο τίποτα φευγάτο, μη έχοντας τι άλλο να κάνω, προσπαθώ να ηρεμήσω και να συγκεντρωθώ. Σε τι μπορώ να ελπίζω; Απλά, μεταθέτω τα νεύρα και την αγωνία μου στα αζήτητα και ψάχνω εκεί που υπάρχει –πάντα στα δύσκολα– η λύση! Στη μαγεία του χαμόγελου Στο διπλωμένο κόκκινο χαρτάκι!