Υπάρχουν
σιωπές στην ψυχή.
Στα όνειρα.
Στις πράξεις.
Σιωπή…
Ανάμεσα στα
πάθη –μερικές φορές– και στις υπερβολές
Αν δώσουμε προσοχή στη
σιωπή
θ’ ακούσουμε περισσότερα
απ’ όσα τα λόγια λένε…
Σιωπές μελαγχολικές κι αμήχανες…
Ωστόσο, σιωπές που μιλάνε τόσο, μα τόσο δυνατά...
Ο λόγος σιωπά…
Σιωπή απαλλαγμένη του λόγου…
Δώστε
μου, παρακαλώ, την οικειότητα του ενικού.
Για να μάθω τελικά,
αν οι άνθρωποι σιωπούν
ή σωπαίνουν…
Γράφω τη Σ Ι Ω Π Η
Με το «σίγμα» της σιγής
Με το «ιώτα» της ιδιοτροπίας
Με το «ωμέγα» της ωφέλειας
Με το «πι» της παραξενιάς
Με το «ήτα» της ηρεμίας ή της ήττας(?)
Η σιωπή μπορεί να μεταδίδει κρυμμένα υπονοούμενα
Με τον ήχο της σιωπής μπορεί να μάθουμε να ακούμε την
επιθυμία
ή… και τους φόβους του άλλου.
Να νιώθουμε το
ανείπωτο.
Αφουγκραζόμαστε τη σιωπή με τον ήχο της.
«Ήχος της σιωπής» - Simon & Gurfunkel
Και στο γυμνό φως, είδα χιλιάδες ανθρώπους
μπορεί και περισσότερους.
Ανθρώπους που μίλαγαν χωρίς ουσιαστικό
λόγο, ανθρώπους που άκουγαν χωρίς ν’
αφουγκράζονται,
ανθρώπους που γράφαν τραγούδια χωρίς να τα
μοιράζονται
και κανείς δεν τόλμησε να σπάσει τον ήχο της
σιωπής.
Ανόητε είπα στον εαυτό μου,
η σιωπή μεγαλώνει σαν τον καρκίνο,
άκουσε τα λόγια μου που θα ’θελα να σε διδάξω
πιάσε τα χέρια μου, θα ’θελα να σε φτάσω,
αλλά τα λόγια μου
σαν σιωπηλές σταγόνες της βροχής έπεσαν
κι αντήχησαν μέσα στα πηγάδια της σιωπής.
