Από καρδιάς...

… και μετά το «πάσχειν» ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Εύχομαι σε όλους σας να δεχτείτε μια ευλογημένη Μεγαλοβδομάδα

όπως την ποθείτε κι όπως την πιστεύετε!

Να γεμίσετε τις ψυχές σας με αγάπη, ευαισθησία, σεβασμό… αλήθεια

και… να χαρείτε το κάθε «τώρα» που σας χαρίζεται…

Ο Χριστός του Πάθους και της Ανάστασης

να αναθερμαίνει πάντα την Ελπίδα του Μέλλοντος Αιώνος

και να πλημμυρίζει τις καρδιές όλων με τις μοσχοβολιές της Άνοιξης

και τη χαρά της Ελληνικής Λαμπρής.

Κι ακόμη τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας ν’ αναστηθούν

όπως Εκείνος!

Ω γλυκύ μου έαρ – Ειρήνη Παππά – Μουσική Βαγγέλης Παπαθανασίου

Συνομιλώντας...

Συνομιλώντας τούτες τις μέρες με μια καλή μου φίλη, για την προηγούμενη ανάρτησή μου, βγάλαμε τούτο το συμπέρασμα:

Όταν μ' ένα βέλος ή μια μαχαιριά χτυπάν στο στέρνο σου –προς το αριστερό μέρος– και το ραγίζουν,  κι απ’ τη ρωγμή φανεί η καρδιά, πώς να μην την προφυλάξεις;…

Βέβαια, αν είναι από βέλος η λαβωματιά έχει γλύκα, ανανεώνεται, ξεπετάγεται, φτερουγίζει! Αν είναι όμως από μαχαιριά σκληραίνει, ξεραίνεται, κάνει κρούστα…

Τότε, κλείνεσαι στον εαυτό σου (είναι κι αυτό μια λύση…) και κάνεις γύρες –όχι μόνο στις πλαγιές και στα βουνά ψάχνοντας γι' αγριολούλουδα– αλλά και στο μέσα σου. 

Κι εκεί μέσα, κάθε μέρα, ανακαλύπτεις ένα πόντο παραπάνω εαυτού! 

Το τραγούδι μου

«Η πόρτα της καρδιάς»

«Η πόρτα της καρδιάς» ήταν ο τίτλος ενός πίνακα σε μια έκθεση ζωγραφικής. Ένας από τους προσκεκλημένους στην αίθουσα, έψαχνε μέσα στο πλήθος, να βρει το ζωγράφο κι αφού τον συνάντησε, του έκανε την εξής παρατήρηση: «Κύριε, από την πόρτα λείπει το χερούλι»…

Τότε ο ζωγράφος του εξήγησε: «Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα»…

♥ ♥ ♥

(¯`v´¯) `•.¸.•´ ¸.•´¸.•´¨) ¸.•*¨) (¸.•´ (¸.•´ .•´¸¸.•´¯`•-> 

Μηθυμναίος        

Μήθυμνα ανοιξιάτικα στολισμένη...

Χάρμα οφθαλμών ο τόπος μου τέτοια εποχή

 Μάτι, μυαλό και καρδιά, εκεί…

*✿¸.♥ ♥ •*✿

*✿¸.♥ ♥ •*✿

Δρόμοι που αγάπησα...

Οι φωτογραφίες, από το διαδίκτυο