Μηθυμναίος

14 Οκτ 2012

Παρκαρισμένα σύννεφα...

Παρκαρισμένα σύννεφα στον ουρανό,

με χίλιους δυο σχηματισμούς κι άλλα τόσα χρώματα

παιχνιδίζουν με τον ήλιο και τις ακτίνες του…

Μηθυμναίος

10 Οκτ 2012

Ένοιωσα να με αγγίζει τόσο πολύ η σημερινή ανάρτηση της αγαπημένης φίλης και συνταξιδιώτισσας στις διαδικτυακές διαδρομές μας Αγράμπελης, που γιορτάζοντας τα τετράχρονα του blog της, έγραψε τα παρακάτω που αναδημοσιεύω, όπως ακριβώς τα έγραψε εκείνη, με την ίδια γραμματοσειρά και την ίδια φωτογραφία.

Τέσσερα

Η Μέρκελ στην Αθήνα, η κρίση κυρίαρχη, ο πρωταγαπημένος και πιο πιστός σου μπλογκο-φίλος στον ουρανό. Η ζωή στο διαδύκτιο να μοιάζει όλο και πιο πολύ με την πραγματική. Μάσκες που αποκαλύπτουν, χαμόγελα γοητευτικά και αδιάφορα, αγάπες ασήμαντες και κάλπικες. Απουσίες που στιγματίζουν τον χώρο, και σχεδόν απαρατήρητες, μετατρέπονται σύντομα σε φευγαλέα ανάμνηση. Το φέιζμπουκ νικητής. Συνωστισμός φίλων, στάτους, ομάδων, σελίδων. Χορταίνεις, αχόρταγος παραμένοντας. Όλο και πιο συχνά αναγνωρίζεις τα καμένα τσιπάκια του εγκεφάλου σου, τα μετράς και συνεχίζεις. Κάτι σαν μαγνήτης σε τραβάει στο προφίλ σου. Αναζητάς ένα παράθυρο στον κόσμο που δεν υπάρχει, μόνο στην φαντασία σου το ονειρεύτηκες και στην αρχική σου την σελίδα. Σπάνια ξαναγυρνάς στο μπλογκάκι σου. Τούτο δω, δεν αστειεύεται. Θα σε γυρίσει τα μέσα-έξω, θα σε στίψει στις χίλιες τις στροφές, θέλει να του δώσεις ψυχή, πρέπει να τα επιστρατεύσεις όλα. Έχει εσένα μέσα του και εσένα θέλει. Δεν μπορείς να του ξεφύγεις μ’ ένα λάικ. Η σκέψη πως μόνο εδώ αξίζει να συχνάζεις, ελέγχεται ως υπερβολική. Είπαμε, η τιμή των πάντων, έχει πάρει την κατηφόρα και κυλάει ασταμάτητα προς τα εκεί.

Διαβάζοντας τα προηγουμένων ετών γενέθλια-αναρτήσεις της agrampelli, δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλά σου. Τα σχόλια, ευλογημένες αιτίες συγκίνησης, σε χαϊδέψανε και σε κανακέψανε για μιαν ακόμη φορά. Τους αγαπάς αυτούς τους ανθρώπους που με τις λέξεις τους, γράψανε ανεξίτηλα μέσα σου. Και σε ετούτο το τέλος των τεσσάρων χρόνων, ψάχνεις για μια καινούρια αρχή μέσα από παλιές αγάπες, έμπνευση για το υπόλοιπο που ενδέχεται να υπάρξει εδώ.

«Πιστεύω την εγγενή δυνατότητα του ανθρώπου να εκπλήσσει», σου έγραψε ένας φίλος σήμερα και εσύ του απάντησες, «νομίζω, πως μόνο γι’ αυτές τις στιγμές ζω». Και τούτη δω, είναι μια ώρα που σου γεννάει μια αβάσταχτη ανάγκη σήμερα. Μια ανάγκη για εκείνο το ξάφνιασμα, το μοναδικό, που βάφει χρώμα κόκκινο τα μάγουλα και λαμπερό τα μάτια…

Για την αντιγραφή: Μηθυμναίος

Το τραγούδι αφιέρωμα στην Αγράμπελη

6 Οκτ 2012

Με τούτα, μ’ εκείνα και με τ’ άλλα…

Ο Οκτώβρης ξέρει πώς να ξεγελά τον καιρό και να γλυκαίνει το χρόνο. Να διαψεύδει ακόμη… και το ημερολόγιο. Κι ενώ κάνει τα πρώτα του βήματα στο φθινόπωρο, να δείχνει ακόμη καλοκαίρι… Το φως του συνεχίζει να παραμένει σπλαχνικό τη μέρα, το απόγευμα μόνο τα χαλάει, βιάζεται και... φτάνει κάπως νωρίς το βράδυ.

Η καρδιά και η ματιά μας χορτασμένες από εικόνες πάνε σιγά σιγά να σμίξουν με τις μελαγχολίες του φθινοπώρου και τις μοναξιές του χειμώνα που θα ’ρθει...

Γι’ αυτό λέω: ας κρατήσουμε μέσα μας όλες τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε κι ας χαρίσουμε το "ευχαριστώ" σ’ όλες αυτές τις εικόνες που πέρασαν απ’ τα μάτια μας. Στη κάθε στιγμή που ζήσαμε και που μοιραστήκαμε.

Στις απλές στιγμές. Στη φαντασία. Στα όνειρα που ίσως, κάποια στιγμή, γίνουν πραγματικότητα. Στα ηλιοβασιλέματα, στις έναστρες νύχτες, στο φως, στην πανσέληνο! Στη θάλασσα, στη πρωινή αύρα, στις ευωδιές, στις κορυφές, στις αυλές! Στο όλα και στο τίποτα. Στις σιωπές και στα αγγίγματα. Στα «αν», στα «θα», στα «όταν» και στα «θέλω»! Στις αλήθειες, στην ελπίδα, στο μαζί και στο πάντα!!! Με θαυμαστικά ή χωρίς. Στις αλήθειες των λέξεων, των σκέψεων, των εικόνων, των σιωπών, των ψιθύρων, των φωνών... των ήχων. Που δε σβήσανε. Στις λέξεις που πιστέψαμε. Στις λέξεις που μας πλήγωσαν αλλά και στις άλλες… που δεν ακούσαμε. Στα βλέμματα που κοιτάνε στα μάτια και γίνονται ανάσες. Αυτά είναι τα αληθινά… Αλλά και στ’ άλλα που δεν έγιναν λόγια, δεν έγιναν χάδι, δεν έγιναν σ’ αγαπώ…

Στο αύριο που περιμένουμε να έρθει... Όπως προκύψει, όπως και να ’ναι… Κι αν δεν είναι τέλειο, απίθανο, θαυμάσιο. Θα είναι αυτό που είναι.

Όλα τούτα σκεπτόμουν το πρωί, τα ένιωθα να αγκομαχούν ανυποψίαστα και να σπαράζουν καθώς έφτιαχνα τις Φωτοχυσίες μου και διάβαινα σε μονοπάτια της σιωπής και της σκέψης…

Το τραγούδι της ημέρας