Η θάλασσα, στις φουρτούνες της, ξεσπά με μανία πάνω στα βράχια σμιλεύοντάς τα.
Κι αυτά υποτάσσονται στα κελεύσματά της και στους ψιθύρους που φωλιάζουν στον αφρό των κυμάτων της.
Αν δεν τα κτυπούσαν κάθε τόσο τα κύματα πως θα καμαρώναμε εμείς το σχήμα τους;
Βράχια γυμνά, ανεμόδαρτα και θαλασσοφαγωμένα…
Βράχια που τα έχει λαξεύσει με υπομονή η θάλασσα,
το κύμα, ο άνεμος και… να το αποτέλεσμα…
Βράχια που ερωτοτροπούν με τα κύματα και τους γλάρους…
Βράχια πλάι στο κύμα που σκάει και σκορπίζει στον άνεμο.
Βράχια σμιλευμένα άλλοτε από τα χάδια κι άλλοτε απ’ το θυμό της…
Μηθυμναίος