Πήρα αφορμή σήμερα από την ανάρτηση του καλού μου φίλου Γαβριήλ Παναγιωσούλη, ενός απλού, γνήσιου και σοφού ανθρώπου, θα έλεγα, και με συγκίνησε αφάνταστα με τα όσα γράφει εκεί. Θα ήθελα να προσθέσω στο δικό του Αχ! Αυτά τα Όνειρα δυο δικές μου κουβέντες γιατί τα όσα γράφει εκεί με αντιπροσωπεύουν κατά κάποιο τρόπο...
Πέρασαν δυστυχώς τα χρόνια δίχως σχεδόν να το πάρουμε χαμπάρι, φίλε. Η ηλικία όσο να 'ναι προχωρεί κι αφήνει τα σημάδια της. Περάσαμε τα είκοσι... ενηλικιωθήκαμε. Τι υπέροχο αλήθεια! Προχωρήσαμε στα τριάντα... παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε και παιδιά. Στα σαράντα... αποκατασταθήκαμε κάπως, φτάσαμε στα πενήντα και στα εξήντα μ’ ένα ξέφρενο ρυθμό και πορευόμαστε… προς τον ανήφορο. Είναι αναπόφευκτη η διαδοχή των χρόνων σ’ αυτό το «ταξίδι δίχως επιστροφή». Υπάρχουν μερικά τόσο απλά πράγματα στη ζωή που δεν χρειάζονται αποφάσεις. Κυλούν μονάχα τους. Αυτά αποφασίζουν. Οι άνθρωποι ακολουθούν. Και διασχίζοντας τα χρόνια της ζωής, αφήνουμε χώρο ιερό στη μνήμη να μας επισκεφθεί, να μας αναστατώσει, να μας λυτρώσει... Και φτάνουμε, συνεπώς, στη μελαγχολική ηλικία όπου οι αναμνήσεις, αλίμονο, είναι δυνατότερες απ’ τα όνειρα.
Διάβασα τα λόγια σου φίλε κι ένιωσα να διασταυρώνονται τα όνειρά μου και να συμπλέκονται οι συγκινήσεις... κι αναπολώντας, ξανάφερα μπροστά μου εποχές του άλλοτε και των ονείρων…
Πέρασαν δυστυχώς τα χρόνια δίχως σχεδόν να το πάρουμε χαμπάρι, φίλε. Η ηλικία όσο να 'ναι προχωρεί κι αφήνει τα σημάδια της. Περάσαμε τα είκοσι... ενηλικιωθήκαμε. Τι υπέροχο αλήθεια! Προχωρήσαμε στα τριάντα... παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε και παιδιά. Στα σαράντα... αποκατασταθήκαμε κάπως, φτάσαμε στα πενήντα και στα εξήντα μ’ ένα ξέφρενο ρυθμό και πορευόμαστε… προς τον ανήφορο. Είναι αναπόφευκτη η διαδοχή των χρόνων σ’ αυτό το «ταξίδι δίχως επιστροφή». Υπάρχουν μερικά τόσο απλά πράγματα στη ζωή που δεν χρειάζονται αποφάσεις. Κυλούν μονάχα τους. Αυτά αποφασίζουν. Οι άνθρωποι ακολουθούν. Και διασχίζοντας τα χρόνια της ζωής, αφήνουμε χώρο ιερό στη μνήμη να μας επισκεφθεί, να μας αναστατώσει, να μας λυτρώσει... Και φτάνουμε, συνεπώς, στη μελαγχολική ηλικία όπου οι αναμνήσεις, αλίμονο, είναι δυνατότερες απ’ τα όνειρα.
Διάβασα τα λόγια σου φίλε κι ένιωσα να διασταυρώνονται τα όνειρά μου και να συμπλέκονται οι συγκινήσεις... κι αναπολώντας, ξανάφερα μπροστά μου εποχές του άλλοτε και των ονείρων…
Και να ξέρεις κάτι «ο καιρός ήταν σήμερα λίγο καλύτερος από τον χαμένο…» όπως το λέει η αγαπημένη μου ποιήτρια Κική Δημουλά.
.
Υ.Γ. … και φυσικά μιας και στα όνειρα, όπως λες, δεν χρειάζεται να βάλουμε φωτογραφίες ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν. Υπακούω κι εγώ.
Μηθυμναίος
.JPG)
