«Σα τον εαυτό μου βρήκα - σα την καρδιά μου δεν βρήκα»
(θεία Ευστρατία…)
(θεία Ευστρατία…)
Πόσες φορές δεν απογοητεύεσαι όταν διαπιστώνεις –πικρά, είναι η αλήθεια- το πόσο λίγο, πόσο ελάχιστα γνωρίζεις σήμερα, τον κοντινό σου, το γνωστό, το φίλο σου. Κι ας έχεις ανοίξει την καρδιά σου. Κι ας έχεις ανταλλάξει δέκα κουβέντες μαζί του. Κι ας έσμιξαν κάπου τα βήματά σου με τα δικά του κι ας τσούγκρισες ένα ποτήρι μαζί του. Κι ας έδεσες κουβάρι την αλήθεια σου καθώς νόμιζες πως ταίριαζαν τα χνώτα σου, βρε αδερφέ!
Πόσες φορές δεν απογοητεύεσαι όταν διακρίνεις την υποκρισία να είναι κρυμμένη μέσα στα λουλούδια που σου προσφέρουν. Όταν σου ζητάνε πίσω πράγματα από τη μοιρασιά των άστρων που έκανες κι από τα μυστικά που έκρυψες σ’ άδεια κοχύλια… Αποτέλεσμα να αντιδρούν με τον τρόπο που ξέρουν. Από τα αποθέματα που έχουν μέσα τους, λοιπόν, παίρνουν μια χούφτα λάσπη και στη πετάνε. Έτσι απλά...
Όταν τη φιλία –αυτό το μεγαλειώδες δώρο των θεών- την μεταχειρίζεσαι σαν μια οποιαδήποτε «μπακαλίστικη» συναλλαγή, τη φέρνεις στα μίζερα μέτρα της σε ένα εξευτελιστικό «δούναι και λαβείν» και την ξεπουλάς στην πρώτη τυχαία προσφορά, εκεί, δυστυχώς, δείχνεις τον χαρακτήρα σου…
Όταν ξαφνικά μεταμορφώνεσαι σε φοβισμένο και γι’ αυτό καχύποπτο και κλειστό, ύπουλο και εκδικητικό, που «ψωνίζεις» κουβέντες και βγάζεις φανταστικά συμπεράσματα που σε βολεύουν… Που απαξιώνεις το άλλον για ν’ ανεβάσεις τον εαυτό σου, τότε πως περιμένεις να σε χαρακτηρίσουν ΑΝΘΡΩΠΟ; Ας μη γελιόμαστε, μέσα σε τούτο το χάλι που ζούμε σήμερα, είναι σπουδαία υπόθεση να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Όχι να λέγεσαι και να αποκαλείσαι, να κορδώνεσαι να το δείξεις στους άλλους… Να ΕΙΣΑΙ!!! Η ανθρωπιά, βλέπεις, δεν μαθαίνεται. Υπάρχει ή δεν υπάρχει... Όλα τ’ άλλα χαρίσματα (τα λίγα, έστω) που κρύβονται πίσω από τον ψεύτικο, τον κίβδηλο μανδύα της επίδειξης, χάνονται. Τι να τα κάνεις; Τι αξία μπορεί να έχουν;
Τρεις είναι οι αλήθειες: Οι άνθρωποι είναι αυτοί που εκείνοι νομίζουν, αυτοί που οι άλλοι νομίζουν και αυτοί που είναι πραγματικά. Διαλέγετε…
Και είναι παρήγορο, ευτυχώς, που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ομορφαίνουν τον κόσμο. Έχει τέτοιους Ανθρώπους: τρυφερούς, ευαίσθητους, συναισθηματικούς, ειλικρινείς, ευγενικούς, έντιμους, σίγουρους για τον εαυτό τους, αυτούς που σέβονται και υπολογίζουν τον άλλον, δεν τον τρώνε στο ζύγι…
Τρεις είναι οι αλήθειες: Οι άνθρωποι είναι αυτοί που εκείνοι νομίζουν, αυτοί που οι άλλοι νομίζουν και αυτοί που είναι πραγματικά. Διαλέγετε…
Και είναι παρήγορο, ευτυχώς, που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ομορφαίνουν τον κόσμο. Έχει τέτοιους Ανθρώπους: τρυφερούς, ευαίσθητους, συναισθηματικούς, ειλικρινείς, ευγενικούς, έντιμους, σίγουρους για τον εαυτό τους, αυτούς που σέβονται και υπολογίζουν τον άλλον, δεν τον τρώνε στο ζύγι…
Έτυχε έτσι σήμερα, μέρα που είναι (ανήμερα της Παναγιάς, κολάστηκα…) τούτα τα λόγια, κάπως απρόσμενα, (πάντα τυχαίνει) να είναι μια αλλιώτικη, μια… «από βαθέως» εξομολόγηση.
Μηθυμναίος
.JPG)
