«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

12 Ιουν 2019

Στα μανταλάκια…


Τίτλοι που αγάπησα, ωστόσο, θα μπορούσα ακόμη και με την ίδια ευκολία… να τους διαγράψω. Όμως, είναι οι τίτλοι κάποιων κειμένων απ’ το βιβλίο μου, στους οποίους συχνά επιστρέφω, ανιχνεύοντας επίμονα μαζί τους τις αμήχανες στιγμές που ήταν αφορμή, αιτία και λόγος, προκειμένου τότε να γραφτούν. Με το που μπαίνει το καλοκαίρι η σχέση μας ζωντανεύει... Αλλά, για να λέμε και την αλήθεια, εκτός αυτού, «συνωμότησε» και μια φίλη αγαπημένη, κι έτσι για να διευκολύνω τις απαντήσεις που της όφειλα, πιάστηκα να το ξεφυλλίζω και πάλι. 
Ζω με όσα έγραψα. Όλα κομμάτια, μεταξύ βιωματικής πορείας και ιδιωτικής έκφρασης. Κυριολεκτικά: κατάθεση ψυχής. Τώρα, μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια –έστω υποψία– προβολής, «κρεμάω στα μανταλάκια» τους τίτλους για το μόνο και μοναδικό λόγο να μεταφέρω απλά όσα μου ξαναθύμισαν με το ξεφύλλισμά τους... 
Απόσταξη μνήμης είναι, νοσταλγίας και αναπόλησης, τόσο έντονης –καύσιμο διαρκείας ανέκαθεν στα ράφια μου που ακόμη νιώθω τη μοσχοβολιά τους. Τρυφερές εικόνες κι απόμακροι ψίθυροι μιας χαμένης αίσθησης από το παρελθόν που, όχι μόνο κρατούν τη γλύκα και το χρώμα τους θησαυρό στην ψυχή μας αλλά, ώρες-ώρες, είναι απαραίτητα για να καθοδηγούν τη συνέχειά μας. 
Αλλιώς χανόμαστε…

* Και στο Instagran:          www.instagram.com/stratos_doukakis_8/






10 Ιουν 2019

Ατενίζοντας τον ορίζοντα…


Δεν είναι τα γεγονότα, είναι οι ερμηνείες, οι περιγραφές, οι αναλύσεις και φυσικά η αλήθεια –αυτό που αποκαλούμε, τέλος πάντων αλήθεια– μια ερμηνεία που υπερισχύει έναντι κάποιας άλλης.
Διχασμένος, ανάμεσα στην έμμονη αναζήτηση της λυτρωτικής ψευδαίσθησης και στη χυδαιότητα της πραγματικότητας, παρακολουθώ από μακριά τα γεγονότα. Έτσι ελίσσεται καθημερινά η διάθεση ανάμεσα στην αμφιβολία και τη βεβαιότητα, δίχως να ξέρεις τι να πιστέψεις. Έτσι ελίσσεται και η ζωή. Η αβεβαιότητα του παρακάτω της ζωής.
Σ’ έναν κόσμο, σ’ ένα λαό όπου το λίγο δεν ήταν αρκετό, γιατί, τελικά, αυτό το λίγο περίμεναν ν’ ανάψει τη φλόγα, δεν… Και πάλι «δεν»!
Είναι μια αποτυχία (και πάλι), είναι μια απογοήτευση (και πάλι), είναι μια ήττα (και πάλι)… Πόση ελπίδα πια… Πόση ελπίδα για κάτι που πίστεψες, που τόσο ήθελες και επιθυμούσες, τελικά (και πάλι) να μη γίνεται. Σάμπως μπορούμε να βρούμε άκρη;
«Ένα χρέος αναγνωρίζω σε κάθε άνθρωπο: να έχει μια ιστορία να αφηγηθεί στη ζωή του». Το διάβασα κάπου και το σημείωσα, νομίζω το έγραψε ο Γιώργος Χειμωνάς. Το κράτησα γιατί θα το χρειαζόμουν όταν θα γινόταν. Και ήθελα να ήταν αυτή η δανεική φράση το «χρέος» και η ιστορία που θα ’θελα κάποτε να αφηγηθώ.



Ατενίζοντας τον ορίζοντα, ας πάμε παρακάτω και παραπέρα με την καρδιά και το μυαλό όλο ελπίδα! Και πού ξέρεις, κάτι μπορεί να γίνει. Θα δείξει. Δεν ξέρω πού θα είμαι και τι θα κάνω. Σημασία έχει να έχουμε την υγεία μας, δεν είναι δεδομένο φυσικά, αλλά το ευχόμαστε.



16 Απρ 2019

Μεταξύ διάρκειας και ανυπαρξίας...

Υστερόγραφο μιας σχέσης…

Αλλού βιώνω τώρα, άλλα μέσα μ’ έχουν, κατά κάποιο τρόπο, αποσπάσει απ’ εδώ, άλλα με απασχολούν, «δένουν» τις στιγμές μου και «καθοδηγούν» τη συνέχειά μου. Στο Instagram συγκεκριμένα, εκεί θα με βρείτε. Εκεί εκθέτω τις εικόνες μου και αναπαράγω τις σκέψεις και το λόγο… Εκεί, «μές στην πολλή συνάφεια του κόσμου» συμβαίνω. Εκεί το βλέμμα μου, εκεί τα σημάδια, εκεί τα πατήματα και τα αποτυπώματά μου. Αφιερωμένα στη διάθεσή μου.

Εικόνα μέσα στην απόλυτη σιωπή, όπου όλα, ένα γύρω, κρατούν την ανάσα τους για να μην ταράξουν τη γαλήνη της ακύμαντης θάλασσας. Μέρα θολή, μέρα χωρίς ήλιο… Θέλεις να προλάβεις τη στιγμή κι αποφασίζεις να σιωπήσεις. «Sine Sole Sileo» έλεγαν οι Λατίνοι που σημαίνει: Χωρίς ήλιο σωπαίνω…
Εν τούτοις, ένα ζευγάρι εκεί, σπάει το θολό της ημέρας, το σχεδόν λευκό της αγνότητας ομορφαίνοντας το βελούδινο σκηνικό. Και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο περισσεύει στη φύση το ωραίο! Το οποίο ωραίο, ασφαλώς, δεν επιδέχεται τη δική μου αμφισβήτηση.
Στον ουρανό ακροβατεί μια χούφτα άσπιλη συννεφιά. Η μέρα ξύπνησε με υγρασία, η ομίχλη ανελέητη απλώνεται ολούθε. Η πρωινή διαύγεια εξαντλείται. Απαλά τα χρώματα, διάφανα τα νερά, ελάχιστη η φύση. Η ομορφιά στην απλότητά της… Το κυρίαρχο άδειο και το «ένοχο» τίποτα συνωμοτούν και εξαγνίζουν τον ορίζοντα αποκαλύπτοντας ένα καθάριο, λαμπερό αυθεντικής ομορφιάς κι αισθητικής απόλυτο λευκό που… χορτασμό δεν έχει…
Η φύση –ο μεγάλος σκηνοθέτης– διάλεξε τούτο το θολό τοπίο μέσα στην πάχνη. Έχει αυτόν τον ανταποδοτικό τρόπο να χαρίζει απλόχερα κάτι, όταν σου στερεί κάτι άλλο.
Η επιφάνεια της θάλασσας στην απόχρωση του ακαθόριστου. Δεν ξέρεις που μπορεί να σκοντάψεις: στον ουρανό ή στη θάλασσα… Ένας κωπηλάτης, μοναδική φιγούρα σε πρώτο πλάνο, τραβάει κουπί σ’ αδιάβαστο καιρό με αξεδιάλυτο προορισμό… Ίσως, είχε λόγο και ανάγκη για ένα περίπατο στο άδειο…

23 Φεβ 2019

«Τα ελάχιστα που δεν είναι ελάχιστα»

Χρονογράφημα του Πέτρου Μανταίου

Είπα ν’ αφήσω τους πολιτικούς να «κουτελώνονται» –μια χαρά άλλωστε τα καταφέρνουν και χωρίς εμένα– και να πιαστώ με τα μικρά, τα καθημερινά, και να λέμε πότε πότε: ευτυχώς που υπάρχουν και αυτά, για να λέμε πως η ζωή δεν είναι μόνο «κουτελώματα», έχει και τις χαρές της.
Μου τηλεφώνησε φίλη με την πανσέληνο: «Βγες στο μπαλκόνι να δεις μια υπέροχη φεγγαράδα!» Η ίδια βέβαια την έβλεπε να καθρεφτίζεται στη θάλασσα, ήταν και μπουνάτσα! Αλλά καλή ήταν και μέσα από τη χαράδρα των πολυκατοικιών στο Παγκράτι. Ολα είναι και θέμα διάθεσης· αναλόγως, αν προσέρχεσαι κεφάτος είτε μουρτζούφλης.
Την επομένη το πρωί, στον δρόμο προς τον Υμηττό, καλημεριστήκαμε με γνωστή κυρία. Καλημεριζόμαστε συχνά. Μέση ηλικία, ευγενική, καλοβαλμένη. Κάποιες γυναίκες δεν τις αγγίζουν οι επίπεδοι χαρακτηρισμοί: «όμορφη», «άσχημη». Αυτά είναι σχετικά: είναι η ματιά και η στιγμή η δική σου, η στιγμή, η διάθεση, ιδίως η αύρα, του άλλου προσώπου. Ουδείς άνθρωπος άλλωστε, άνδρας είτε γυναίκα, είναι απολύτως ωραίος ή άσχημος. Επιπλέον, η εν λόγω κυρία μού είναι ιδιαιτέρως συμπαθής, επειδή έχει δύο σκυλιά, που το ένα έχει τρία πόδια.
Μου είπε λοιπόν μετά την καλημέρα: «Μπράβο σας που ΚΑΙ κοιλιά δεν έχετε ΚΑΙ περπατάτε ακόμα!». Εκείνο το «ακόμα» κάπως με… έγδαρε (εννοούσε προφανώς την ηλικία μου, που δεν απασχολεί στο κάτω της γραφής ούτε εμένα τον ίδιο· αντωνυμία… αυτοπαθής, τις κάναμε προχθές με τον μικρό εγγονό μου). Ούτως ή άλλως, πάντως, ανεξαρτήτως διατυπώσεως, δεν είναι άσχημα να ξεκινάς τη μέρα σου με κομπλιμέντο κυρίας! Ο φίλος Στράτος Δουκάκης μού έγραφε προχθές σε e-mail: «Το να χαίρεσαι με τα ελάχιστα (που δεν είναι ελάχιστα) είναι η δύναμη της απλότητας»…

Για την αντιγραφή: Στράτος Δουκάκης

13 Ιαν 2019

Επειδή, για κάποιο λόγο…

Γήινα χρώματα, όπως και η ζωή. Συνωμότησαν, συνταίριαξαν και έκρυψαν μυστικά. Κι όταν δεν μπορείς να δείξεις τα «χρώματα» του απόρρητου, «παίζεις» με τα «τραυματισμένα» χρώματα της εικόνας σου και... τ’ αφήνεις απλά να σε παρασύρουν. Αλλιώς χάνεσαι… Εδώ τα λόγια, φοβισμένα σωπαίνουν. Εδώ μετράει πολύ το σιγανό, το μακρινό και το ελάχιστο. Η παράκαμψη που σώζει.


Επειδή δε βρίσκω λόγια να κρυφτώ απ’ τον κρυμμένο εαυτό μου. Επειδή δεν ξέρω αν μπορώ να τον σώσω με μπερδεμένα χρώματα κι αφηρημένες έννοιες. Επειδή τα πάντα αλλάζουν, επειδή ο εγωισμός, επειδή το μέτρο, επειδή τα «εγώ», τα «εσύ», τα «εμείς», επειδή τα πάρε-δώσε. Επειδή ο χώρος και ο χρόνος, επειδή οι φίλοι, επειδή η απομόνωση, τα σύνορα, το ψέμα, οι επαφές, οι φιλοφρονήσεις, το περιτύλιγμα, η άγνοια, το ανομολόγητο. Επειδή η θολή, ξεθωριασμένη μνήμη αργοσβήνει τα λειψά και τα παζαρεμένα της ζωής.  
Όταν σώνονται οι κουβέντες και δένονται στον αβίαστο ρυθμό μιας ανάσας, τότε δίχως απολογίες ή υποσχέσεις μιλούν τα μάτια στ' άλλα μάτια... Τα χρώματα είναι η τροφή των ματιών κι αν το ύφος μαρτυρά το σκίρτημα μιας ενδόμυχης ματιάς, της δικής σου ιδιαίτερης ματιάς άκρως ευαίσθητης που χορτασμό δεν έχει, τότε ούτε μια λέξη δε θα πω. Ας πάμε παρακάτω και παραπέρα.
Θα ήθελα, ωστόσο, για όλα αυτά και άλλα τόσα, να ψιθυρίσω μόνο μια φευγαλέα ασυμβίβαστη και πολύ μόνη τελευταίως ευχή: «Ας χρησιμέψουν σε κάτι οι αμαρτίες μας...». Όλοι το έχουμε ανάγκη.