«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

22 Απρ 2017

Ταιριάσματα στα μέτρα μας…


Τώρα, που έξω αρχίζει να λύνεται το φως –ίσως γι’ αυτό να φταίει η απλωσιά της άνοιξης και τα ηλιόλουστα πρωινά της– έχω ανάγκη τη συντροφιά κάποιων αγαπημένων ανθρώπων. Και μολονότι, άνεμοι της καθημερινότητας με τραβάνε αλλού κι αλλού, μαζί τους βρίσκω ό,τι η διάθεσή μου λαχταράει. Δεν ξέρω αν υπερβάλλω, όμως νιώθω πως το άγχος της όποιας καθημερινότητας ξεμακραίνει και χάνεται όταν ανοίγομαι και αφήνομαι στην ευχάριστη παρέα τους.
Είναι ιδιαίτεροι άνθρωποι, όχι «σπουδαίοι» με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά, ωστόσο ενδιαφέροντες! Διαθέτουν και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό αρετές που σίγουρα λείπουν στην εποχή μας.
Εκπέμπουν ήθος και αρχοντιά. Στάζουν λυρισμό, ευλογία κι αγάπη άδολη, τόσο ώστε να ταιριάζω το δικό μου «λίγο» με το δικό τους αναμφισβήτητο «αρκετό». Και ακριβώς γι’ αυτό το «αρκετό» με σεβασμό και εκτίμηση απεριόριστη κάνω εκπτώσεις από τον ελεύθερο χρόνο μου και… ατσιγκούνευτα τον προσφέρω σ’ αυτούς.
Θαρρείς και είμαστε συντονισμένοι με τα ίδια συναισθήματα. Μου αρκεί να κάθομαι με τις ώρες μαζί τους να μορφώνομαι, να εκπαιδεύομαι και υπερβαίνοντας τον εαυτό μου να εκβιάζω συναισθήματα τέτοια που να πλημμυρίζουν τον εσωτερικό μου κόσμο πλάθοντας έναν άλλον. Καλύτερο!



9 Απρ 2017

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…

Τούτες οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας προσφέρονται –ανέκαθεν ήταν έτσι– για να μοιράσει ο καθένας μας κομμάτια της ψυχής του. Εγκάρδιες ευχές, ιστορίες και μνήμες, εικόνες και συναισθήματα, χάδια, χαμόγελα και δάκρυα.
Μπορεί να μεγαλώσαμε, μπορεί πολλά να άλλαξαν με τα χρόνια, μα… φαίνεται πως τίποτα δεν άλλαξε. Επανέρχονται και επανερχόμαστε στα ίδια μέρη τα γνωστά… μ’ αυτά τα χρώματα, μ’ αυτούς τους ήχους κι αυτές τις εικόνες κι ας γέμισε ο κόσμος μας φρίκη και αγωνία...
Κρατώ μέσα μου ολοζώντανες τις στιγμές εκείνες από τα υπέροχα χρόνια της ανεμελιάς και των ονείρων, ενώ ζω τις στιγμές τούτες και νιώθω πλούσια την καρδιά μου καθώς κάθε τωρινή εικόνα έχει όλο το βάθος που χρειάζεται για να είναι Μεγάλη!
Είναι υπέροχο, θαυμαστό κι ελπιδοφόρο να κρατάμε τη Μεγάλη Εβδομάδα δικιά μας, μέρος της ζωής μας με όλα όσα μας μεγάλωσαν. Τις μικρές τελετές, μέσα στη μυσταγωγία του Θείου Πάθους, με την αίσθηση του δράματος και του πένθους, ταυτόχρονα μ’ ένα συναίσθημα αγαλλίασης και χαράς, στην προσμονή και την ελπίδα της Ανάστασης.
Εύχομαι από καρδιάς όλες οι μοσκοβολιές της Λαμπρής,
όλες οι μνήμες της Παράδοσης, όλες οι λεπτομέρειες των αλλοτινών καιρών
να σας συντροφεύουν και να σας ξυπνάνε αναμνήσεις!
Και με το «Χριστός Ανέστη» τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας
ν’ αναστηθούν όπως Εκείνος!

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…