«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

11 Μαΐ 2010

Ένα, εκ των υστέρων σ’ αγαπώ

Ημέρα της ΜΑΝΑΣ χτες… και πάλι στο νου η δικιά μου μάνα, που δεν υπάρχει πια…

Ήμουν μακριά της σα μου ’ρθε το κακό μαντάτο. Δεν το άντεξα, δεν το χωρούσε ο λογισμός μου. Η απόγνωση για το χαμό της λατρεμένης μου μητέρας μ’ έτρωγε. Πήρα το αυτοκίνητο κι οδηγούσα, ασυναίσθητα, για ώρα, έφτασα σε μια ακρογιαλιά. Κάθισα σ’ ένα βράχο κι έκλαψα… Ένιωθα ένα ασήκωτο βάρος κι ένα πόνο στα στήθια μου, Εκεί στη μοναξιά μου έμπηξα μια φωνή να την πάρει ο αγέρας της θάλασσας. Ήθελα να λυτρωθώ. Της φώναξα ότι τη χρειαζόμουν λίγο ακόμα και της ζήτησα συγγνώμη που δεν πρόλαβα να τη δω λίγο παραπάνω, να τη ζήσω λίγο περισσότερο, να της προσφέρω όσα ήθελα και μπορούσα, να την προσέξω όπως με πρόσεξε… να την ξεκουράσω.
Ένα χρέος που ακόμα… με βασανίζει. Ένα, εκ των υστέρων σ’ αγαπώ!!!
Μηθυμναίος

20 σχόλια:

  1. Ξέρει αυτή πόσο την αγαπάς και πόσα ήθελες και δεν μπόρεσες.Οι μάνες απο όπου κι αν βρίσκονται πάντα ξέρουν για τα παιδιά τους.
    Να την θυμάσαι πάντα ΕΤΣΙ καλέ μου Στράτο.
    Καλή σου ημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στράτο μου,
    ...κάπως 'ετσι έγινε και με μένα.
    Πήγαμε, την έιδαμε, ένα κουβαράκι 93 χρόνων... και μετά από μερικούς μήνες, έφυγε.
    Μα κι ο πατέρας? Εκείνο, μεγαλύτερο δράμα...
    Αυτά μας κερνάει η απόσταση.
    ¨Οσα και να χωράει η καρδιά, όσα και να θυμίζει μια λέξη...
    ας ελπίσουμε στην αόρατη συνάντηση...
    Μάννα είναι μία!
    Με αγάπη,
    Υιώτα,
    Αστοριανή,
    ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειναι πολυ συγκινητικο.Αυτη η αγαπη,αυτη η αυρα πιστευω δεν χανεται ποτε.Ειναι ενας μονοδρομος που περναει μεσα απο την καρδια μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στράτο, παύει κανείς να υπάρχει όταν δεν τον έχουμε στο λόγο, στη θύμηση και στην καρδιά μας. Όσο τον κουβεντιάζουμε, όσο φτερουγίζει η σκέψη μας κι αναπολεί ο νους και η ψυχή μας, μη φοβάσαι ΥΠΑΡΧΕΙ.
    Κανένας χαμός δεν ξεπερνιέται. Απλά έχουμε συμβιβασμό. Έτσι κι εκείνη ξέρει...Ξέρει για τα αισθήματα, ξέρει για τις καλές προθέσεις, ξέρει για την Αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πήρε το κύμα την κραυγή σου και της μετέφερε ατόφια
    κι η ευχή της ταξιδεύει στα μάτια σου ...έτσι μοναδικά υπάρχει μέσα σου !!!!
    Να είσαι πάντα καλά !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με άγγιξε η ανάρτηση σου. Ειχα και εγω την ίδια ακριβώς εμπειρία με τη μητέρα μου και εκόμα νοιώθω αυτο το συναίσθημα της αγαπης που δεν πρόλαβα να προσφέρω.
    Τουλάχιστον θα ξέρουμε και εμείς ότι αν συμβει το ιδιο και σε εμάς δεν θα σημαίνει ότι τα παιδιά μας μας αγνοούσαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στράτο,
    Η γαλάζια θάλασσα, ο άσπρος αφρός απ τα κύματα, αυτά που έσπρωχνε ο αέρας, οι γυμνοί βράχοι, οι γλάροι πετώντας, όλα αυτά έφερναν τη φωνή σου εκεί που πρωτοείδες το φως!


    Η δύναμη της μάνας είνε τέτοια ώστε η μνήμη της, θα είναι και είναι αιώνια, αφου σκέψου ότι ακόμη και στις ανημποριές μας ούτε γιατρό, ούτε φάρμακα φωνάζουμε αλλά Αχ! μάνα μου...

    Συγκινητικό, μια ανθρώπινη αντίδραση με μια φωνη μα κι ένα γιατί λες και ήταν μέρος του πεπρωμένου κάθε ανθρώπου να χωρίζει από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα...

    Χαιρετώ

    Γαβριήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι' αν είναι όπως λένε οι ψυχές
    αν βλέπουν κι' αν ακούνε,
    τα χείλη της μητέρας σου
    θε να χαμογελούνε


    ΄Ετσι είναι Στράτο μου. Το 'νιωσα όταν πήρε τη δική μου το ασθενοφόρο...
    ΄Εκλαψα με λυγμούς και αισθάνθηκα πως εκείνη τη στιγμή κόπηκε ο ομφάλιος λώρος. Τότε αποκολλήθηκα... και ήταν μόνο 67 ετών

    ΜΑ ΖΗΣΕΙΣ να τη θυμάσαι!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συγκινητικό.Μου θύμησες το χαμό πριν ένα χρόνο του αγαπημένου μου πάτερα.Ευτυχώς φίλε Στράτο ζει η μάννα μου που αν και μακρυά, μου δίνει δύναμη.
    Να σαι πάντα γερός να τη θυμάσαι.

    Γρηγόρης

    ο κοντοχωριανός σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κείμενο που απειχεί την ψυχή σου!
    Τι θα ήταν πιο ωραίο μνημόσυνο από αυτήν την θερμή καταγραφή του πόνου, της θλίψης, της αγάπης που ανεπίδοτη καίει..
    πάντα θα καίει!!!
    Την καλησπέρα μου Στρατή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Στράτο μου, μου άγγιξες το πιο ευαίσθητο σημείο. Γιατί δεν είχα την τύχη να τη γνωρίσω και αυτός ο πόνος της δεν με έχει εγκαταλείψει ποτέ. Είμαι γιαγιά και έρχονται στιγμές που κλαίω για το κενό αυτής της ευτυχίας που ποτέ δεν ένοιωσα.
    Σε καταλαβαίνω, όσο δεν φαντάζεσαι. Αλλά το χρέος σου, το έκανες με το παραπάνω,όσο ήσουνα κοντά της, πριν φύγεις. Είμαι σίγουρη, ξέροντάς σε, πως δεν θα πέρασε μέρα,που να μην της είπες ένα τρυφερό λόγο και να μην την αγκάλιασες. Κι ακόμα, είμαι σίγουρη, πως αυτή είναι πάντα κοντα σου. Σε προστατεύει και ευλογεί ολόκληρη την οικογένειά σου. Οι ψυχές βλέπουν και ακούνε. Ο σπαραγμός σου, κείνη την αποφράδα μέρα που το έμαθες, σίγουρα έφτασε κι ακούμπησε την ψυχή της.
    Με όλη μου την αγάπη
    Βάνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αγαπητοί μου φίλοι, faraona, roadartist, Αστοριανή, ΓΙΑΝΝΑ, Μαριάνθη, Δέσποινα Γιαννάκου, vassper, pylaros, ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ, Γρηγόρης,
    ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ, Βάνα Κ, να διευκρινίσω πως πάνε πάρα πολλά χρόνια που «έφυγε» η μητέρα μου, ενώ εγώ βρισκόμουν στην ξενιτιά.
    Δεν αμφιβάλλω πως πολλοί, όπως εγώ, έχουν περάσει ή έχουν αισθανθεί παρόμοια συναισθήματα.

    Γι’ αυτό μαζί με το ευχαριστώ για την καλοσύνη σας να αφήσετε εδώ, με δικά σας λόγια τις σκέψεις και τις ευχές σας, θα ήθελα να συμπληρώσω πως αν είστε από τους τυχερούς να έχετε ακόμη εν ζωή τη μητέρα σας, αφιερώστε της χρόνο, απολαύστε την και μη ξεχάσετε να της πείτε εγκαίρως το Σ’ ΑΓΑΠΩ, είναι σημαντικό. Αν όχι να τη θυμόμαστε κάποιες στιγμές… κι όχι μόνο τη μέρα της μητέρας.

    Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί! Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

    Και πάλι σας ευχαριστώ! Να ‘στε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σε νοιώθω φίλε μου ίσως περισσότερο από τον καθ' έναν. Εδώ στην ξενητιά πήρα κι' εγώ το μαντάτο του χαμού της. Και δεν μου έδινε το περιθώριο να μπω σ΄ένα αεροπλάνο να πάω στην πατρίδα γιά να της πω τουλάχιστο το στερνό αντίο.
    Είναι τα τραγικά παιγνίδια της ζωής.
    Νάσαι καλά
    Ντένης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Δημητρης ΚεφαλιδηςΠέμπτη, Μαΐου 13, 2010

    Στρατο μου,

    Αδικα σε ταλαντιζει το χρεος για τη μανα σου!
    Πεθαινουν μονο οσοι ξεχνιουνται απ΄τους ζωντανους.
    .....
    " Α δε μπορεισ παρα να κλαις το δειλι,
    τους ζωντανους τα ματια σου ας θρηνησουν:
    Θελουν, μα δε βολει να λησμονησουν.
    (Ληθη - Λ. Μαβιλης)

    Για την αντιγραφη
    Δημητρης Κεφαλιδης
    Γερμανια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Να ’μαστε καλά Ντένη να τις θυμόμαστε τις μάνες μας.

    Και πολύ σωστά το λέει ο φίλος ο Δημήτρης Κεφαλίδης, ότι πεθαίνουν μόνο όσοι ξεχνιούνται απ’ τους ζωντανούς…

    Σας ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ax βρε Στράτο μου.. νομίζω όλοι μας λίγο ως πολύ κουβαλάμε ένα χρέος σαν και το δικό σου.. εκ των υστέρων ..τότε μόνο συνηδειτοποιούμε ότι οι αγαπημένοι μας άνθρωποι δεν θα βρίσκονται κοντά μας για πάντα.. και μετανοιώνουμε που όλο αναβάλαμε ένα "σαγαπώ" μία "συγνώμη" ένα χάδι μια αγκαλιά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @ σταγόνα,

    Το συνειδητοποιούμε, εκ των υστέρων, Σταγονίτσα μου, το πόσο σπουδαίο είναι να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο και την αγάπη που τους αξίζει…
    Τι αξίζει, άλλωστε, ένα «σ’ αγαπώ»… αν το έχεις μέσα σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Φίλε μου Στράτο, τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια. Βαρύς ο προσωπικός πόνος, τι να συνεισφέρουμε εμείς. Ο ίδιος εφιάλτης για όλους, η ίδια θλιβερή αναμονή. Σου εύχομαι κάθε ευτυχία με την οικογένειά σου. Κρατήσου τώρα με αυτούς που αγαπάς κι σ' αγαπούν. Η απουσία της μάνας είναι αναντικατάστατη. Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ.ΩΣ ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΒΡΩ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ωραίες που ’ναι οι αγκαλιές κι ας ζωγραφίζονται μόνο με λόγια...
Σας ευχαριστώ!