«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

31 Μαρ 2020

Ξεχασμένα τραγούδια μεταξύ του «δυστυχεί» και του «τίποτα»…

Μέσα στο κλίμα των ημερών, της επιβεβλημένης κλεισούρας διαβάζοντας διάφορα, μου έκανε εντύπωση μια φράση του Γάλλου διανοητή Πασκάλ. Έγραφε: ότι ο άνθρωπος δυστυχεί γιατί είναι ανίκανος να καθίσει σπίτι και να μην κάνει τίποτα. Το «δυστυχεί», ομολογώ, με φόβισε!
Και καθώς και ως συνήθως δεν αφήνω τίποτα να πέσει χάμω, αφήνω κατά μέρος το «δυστυχεί» και πιάνω το «τίποτα». Και σ’ αυτή τη θαλπωρή και στην αγκαλιά του σπιτιού και του εαυτού μου, πασχίζω να το διεκπεραιώσω με όποιο τρόπο. Το τίποτα! 
Εν τω μεταξύ στο ραδιόφωνο –κατά κανόνα παντοτινή παρέα μου παίζει ένα ξένο τραγούδι που αποσπά την προσοχή μου, μου ακούγεται γνωστό, αλλά ποιο να είναι; Κόλλησε ο νους. Επιστρατεύω πάραυτα να το προλάβω πριν τελειώσειτην τεχνολογία. Στο κινητό έχω μια εφαρμογή: το Shazam το οποίο ανιχνεύει τίτλο και ερμηνευτή στο δευτερόλεπτο! Το ενεργοποιώ και στη οθόνη εμφανίζεται: Stand by your man – Tammy Wynette! Πώς και μου διέφυγε; Τραγουδάρα!  * (ακούστε το με κλικ στον τίτλο)
Μια ονειροπόλα διάθεση προσποιείται ότι δεν δυστυχεί. Κάτι σκέπτεται… Σκέπτομαι κι εγώ να πάω στα μουσικά αρχεία μου να ψάξω, να βάλω μια τάξη στα τραγούδια μου. Και ψάχνοντας, μέσα στην αταξία, χάθηκα σε κάτι παλιά αγαπημένα. Παλιά εννοώ από εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, της χαμένης ή της ανύποπτης… Σκέπτομαι νοσταλγικά κι αυτό αποτελεί την αέναη ικανοποίηση του πάθους μου για επιστροφές. Απόψε είναι μια τέτοια βραδιά.
Αν και φυσικά βρίσκομαι εντός τόπου, μεταφέρομαι εκτός χρόνου. Στα αρχεία παρακολουθώ λειψά επεισόδια μιας μόνιμης, καθολικής φθοράς. Ένα σύννεφο γλυκιάς ηρεμίας με γειώνει προς την ξεχασμένη μου νεότητα. Αποφορτίζω κάθε υποψία αρνητικής ενέργειας εντός μου καθώς στην οθόνη εμφανίζεται μια ατέρμονη λίστα τίτλων:

Legata a Un Granello Di Sabbia - Nico Fidenco
Una lacrima sul viso - Boby Solo
Greenfields - Brothers Four
El ultimo romántico - Nicola Di Bari
J'aime - Salvatore Adamo
You are my Destiny - Paul Anca
At Seventeen - Janis Ian
Nat King Cole
Demis Roussos
...
...

Και συνεχίζει ένας σωρός τίτλων και ονομάτων. Δεν ξέρω και ’γω με πόσες μουσικές ανταμώθηκα… 
Έτσι, οχυρωμένος πίσω απ’ τα αόρατα τείχη του μικρόκοσμού μου επιλέγω και παίζω κι ο αέρας γεμίζει με σκόρπιες μουσικές.

29 Φεβ 2020

Σκέψεις…



Δεν ξέρω γιατί, αλλά όλο τούτο το θέμα που προέκυψε με τον κορωνοϊό (ή κορονοϊό…, ας βρουν το σωστό οι γλωσσολόγοι) που δείχνει να εξαπλώνεται ταχύτατα και σε όλο και περισσότερες χώρες, μου θυμίζει έντονα εκείνη την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου του 2001 που έγινε ό,τι έγινε και τελικά ήταν η μέρα που άλλαξε τον κόσμο.
Πάντως, έχω την εντύπωση πως μάλλον θα έμειναν χρωστούμενα, για μια άλλη αλλαγή του όμορφου κόσμου μας. 


20 Φεβ 2020

Η ταινία μπροστά μου σε slow motion…

Εδώ είναι όλα. Κύτταρα που επιμένουν να νοσταλγούν… Οι τόποι μας, όπου οι άνθρωποί μας και οι ιστορίες τους. Καμιά φορά αφουγκράζομαι τις ανάσες. Αναζητώ τα χαμόγελα. Συνειδητοποιώ τη μετέωρη αγωνία του χρόνου που περνάει και χάνεται. Όλα περνούν από μπροστά μου. Καταγράφονται ακόμη ανεξήγητο πως και γιατί– στου μυαλού τα θολωμένα. Όλα: μικρά, μεγάλα, ωραία, σπουδαία, ασήμαντα… Διακρίνω τις στιγμές. Ονειρεμένες κι ανεπανάληπτες!


Ο καθένας μας με το δικό του όνειρο, με τα φορτία του και τις ιστορίες του, τις έμμονες ιδέες και τα επίμονα συναισθήματα. Άφηναν αυθόρμητα να φανούν τα αγνά αποτυπώματά τους. Αν κι από άλλο τόπι ύφασμα φτιαγμένοι, ωστόσο μας ένωναν, θαρρώ, οι ίδιοι κωδικοί. Ήμασταν νέοι, ανέμελοι, ξενιτεμένοι κι ωραίοι! Με τη λάμψη και τη μοναδικότητα που μετέτρεπε το συμπτωματικό σε νόημα, την αφορμή σε αιτία, το τυχαίο σε απολύτως καθοριστικό. Πόσα χρόνια και πόσες παραστάσεις ζωής έχω μετρήσει. Η ταινία μπροστά μου σε slow motion ξαναρχίζει της ζωής το μέτρημα.
Η γοητεία εκείνων των στιγμών τώρα απουσιάζει. Δεν αναπαράγονται, πλέον, δεν μπορείς με τις όποιες εξομολογήσεις να τις αποκαταστήσεις, έστω και στο ελάχιστο. Ανήκουν στον ίδιο το λόγο εκείνης της γοητείας που τις δημιούργησε. Είναι φυσικό άλλωστε. Άραγε, όσοι απόμειναν από τότε –θέλω να μάθω– θ’ αφήνουν τη σκέψη τους να πετάει προς τα δω; Θα ακούν τα λόγια μας, τα γέλια μας, τους αναστεναγμούς μας, τους έρωτες και τις μουσικές μας; Την μετ’ έπειτα πορεία της ζωή μας; Θα περνάνε, άραγε, έστω για λίγο, απ’ το νου τους εκείνες οι στιγμές του «μαζί»; Ή ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, κοιτάζοντας τη βολή του και γίναν όλα ξένα;
Ενώ εγώ εδώ θα παλεύω, μέσα στην αδυσώπητη διαδρομή του χρόνου, όσο γίνεται κι όσο μπορώ –και συνάμα θα επιμένω– να τα επαναφέρω μην και τα σβήσει ο χρόνος.


16 Φεβ 2020

Διά χειρός Αντώνη Κυριαζή…


     Σάββατο πρωί, έχω μήνυμα στον υπολογιστή μου, δηλαδή e-mail. Δίχως κείμενο αλλά με συνημμένο αρχείο… Αποστολέας φίλος ξεχωριστός από τη Μυτιλήνη, οπότε άφοβα ανοίγω το αρχείο και… μια ευχάριστη έκπληξη με κυριεύει! Αντικρύζω… εμένα σε σκίτσο! Το σκίτσο μου διά χειρός του συντοπίτη μου δεξιοτέχνη σκιτσογράφου Αντώνη Κυριαζή! Αμέσως νιώθω τα μάτια μου να γλυκαίνουν και στα χείλη μου να σχηματίζεται ένα μεγάλο χαμόγελο! Τι άλλο…       
     Κοίτα να δεις που, ακόμη, σ’ αυτή την ηλικία, άγομαι και φέρομαι από συναισθήματα τέτοια που, προς στιγμή, κολλάω και δεν βρίσκω τις ανάλογες λέξεις για να εκφράσω απλά πράγματα… να ευχαριστήσω και να εκφράσω πόσο πολύ τον εκτιμώ και τον θαυμάζω, όχι τόσο για το σκίτσο που μου χάρισε, αλλά για την αγάπη μου και τη φιλία του που αξιώθηκα!
    Να θυμίσω ότι είχε προηγηθεί (χρόνια πριν) ένα άλλο πολύ ωραίο σκίτσο που μου έφτιαξε και το βλέπετε εδώ στη δεξιά πλευρά. 

Αντώνη πολύ σ’ ευχαριστώ!