«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

16 Σεπ 2019

Όσο «μαζεύει» ο καιρός…

Είπα σήμερα να γράψω. Ναι, να γράψω, αλλά τι να πω και τι να γράψω; Νιώθω σαν αποκλεισμένο νησί μιας άγονης γραμμής. Αμήχανος, αναποφάσιστος κι ανυποψίαστα άδειος... Λες και πάσχω από… «εκφραστική ανεπάρκεια». Πέρασε τόσος καιρός… Ξέμαθα! Να μιλήσω τώρα για μέρη, για στιγμές, για ανθρώπους ή για εικόνες*; Αυτά κι αν είναι διλήμματα.


Ο νους, όπως πάντα, κάνει τα κουμάντα του, τρέχει –και θα τρέχει για καιρό– ανάμεσα στο τώρα που βρήκε εδώ και το πριν του καλοκαιριού. Υφαίνει όλα εκείνα τα καθημερινά μικρά συμβάντα, πράματα ασήμαντα ή και σημαντικά. Κι εκείνα τα ελάχιστα που αξίζουν τον κόπο, ξέρει να τα κλείνει σε κορνίζες για να τα ξαναβρίσκει όταν τα χρειαστεί. Σε κάτι τέτοιες ώρες, όταν με βασανίζει (ο νους) με κάτι τέτοια, θυμάμαι εκείνο που είχε πει ο ποιητής (στο περίπου το γράφω τώρα): «Καλά τα φέραμε ως εδώ. Μικροζημιές, μικροκέρδη, ισοφαρίσματα. Τώρα τι λες»;
Από δω κι εμπρός, στα ανορθόγραφα φθινοπωρινά απογεύματα, που έρχονται βιαστικά και φεύγουν δίνοντας τη θέση τους στις προσδοκίες της νύχτας,  κάτι τέτοια θα λέω. Ευτυχώς που ακόμη και ο βασιλικός στη γλάστρα κι εκείνο το ανθισμένο μυροβόλο γιασεμί στον κήπο καλά κρατούν. Όσο και το καλοκαίρι. Κι όσο «μαζεύει» ο καιρός, τόσο τα δυνατά μποφόρ θα κουβαλάν, απ’ το νησί, το άρωμά του και την ηχώ από τους παφλασμούς των κυμάτων!

Πάντα θα βρίσκω ένα κατιτίς να σώζει τη μέρα μου…

* Οι εικόνες μου βρήκαν θέση στο Instagram

14 Ιουλ 2019

Nύχτα φτιαγμένη από στιγμές και… τραγούδια σε κασέτες γραμμένα

Όταν η νύχτα έχει γλύκα και όμορφη συντροφιά, ξεγελάει το χρόνο, εξάπτει τη φαντασία και σε κάνει να πετάς με τα φτερά της. Κι όταν μπορείς να την πας και λίγο παραπέρα –όσο να ’ναι μια περιέργεια την έχει. Και δεν είναι μόνο λόγια, είναι και μουσικές, ματιές κι αγγίγματα. Είναι –επιτρέψτε μου τον ρομαντισμό– κι εκείνο το αργοπορημένο φεγγάρι που «ξεμυτίζει» ανάμεσα από τις σκιές της λεύκας. Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει απαρατήρητο. 


Μια νύχτα φτιαγμένη από στιγμές έρχεται και γίνεται αγκαλιά. Γεννά ανάγκες. Κι εγώ, συνεπής και πάντα διαθέσιμος, με τα γνωστά υλικά και τη συνταγή ανά χείρας (τα κουσούρια, δεν κόβονται εύκολα…) κουβαλώ μαζί μου τα μουσικά μου λάφυρα: «κοινόχρηστα» τραγούδια σε κασέτες γραμμένα. Ναι, κασέτες…
Νύχτα είναι είπαμε, βοηθάει και το κρασί στο τραπέζι, που με κάθε γουλιά απογειώνει τις συλλαβές, ξεμουδιάζει τις λέξεις και, πάνω στα μάγια του λόγου και στο ακούμπημα της σκέψης, αφήνει χώρο να ανοιχτείς και σ’ άλλα. Όπως και… στην κάθε παύση έρχονται, τρομαγμένα και βουβά, τα απειθάρχητα αποσιωπητικά να συμπληρώσουν –και να  υπογραμμίσουν τις φράσεις, να τις κάνουν σχεδόν ψίθυρο. Κι εκεί στο πουθενά μένουμε αιχμάλωτοι μιας ανεξήγητης σιωπής. Να ακουστούν και τα τραγούδια, βρε αδερφέ.
Κι ύστερα πάλι λόγια, λόγια… Ταξιδιάρα η συντροφιά στο λόγο, «τρίβεται» με απόλαυση στις λέξεις. Ξεκίναγε ο ένας, απόσωνε ο άλλος, είναι ένας τρόπος κι αυτός να κάνουμε τις στιγμές να διαρκούν. Αλλιώς χάνεσαι… Ανάμεσα, λοιπόν, σε λέξεις και γουλιές, τσουγκρίσματα, μοιράσματα και ματιές, θέριευε κι η κουβέντα… Κι όταν παραδίνεσαι στης νύχτας την περιπέτεια, όλα τα μισά γίνονται ολόκληρα!
Και καταλήγω για να επιμείνω και σε κάτι σαν επίλογο μ’ ένα εύλογο, κατά την εκτίμησή μου, συμπέρασμα: Η ομορφιά θα έπρεπε ν’ ανήκει σ’ αυτούς που τη δημιουργούν και σ’ εκείνους που την εκτιμούν.


12 Ιουν 2019

Στα μανταλάκια…


Τίτλοι που αγάπησα, ωστόσο, θα μπορούσα ακόμη και με την ίδια ευκολία… να τους διαγράψω. Όμως, είναι οι τίτλοι κάποιων κειμένων απ’ το βιβλίο μου, στους οποίους συχνά επιστρέφω, ανιχνεύοντας επίμονα μαζί τους τις αμήχανες στιγμές που ήταν αφορμή, αιτία και λόγος, προκειμένου τότε να γραφτούν. Με το που μπαίνει το καλοκαίρι η σχέση μας ζωντανεύει... Αλλά, για να λέμε και την αλήθεια, εκτός αυτού, «συνωμότησε» και μια φίλη αγαπημένη, κι έτσι για να διευκολύνω τις απαντήσεις που της όφειλα, πιάστηκα να το ξεφυλλίζω και πάλι. 
Ζω με όσα έγραψα. Όλα κομμάτια, μεταξύ βιωματικής πορείας και ιδιωτικής έκφρασης. Κυριολεκτικά: κατάθεση ψυχής. Τώρα, μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια –έστω υποψία– προβολής, «κρεμάω στα μανταλάκια» τους τίτλους για το μόνο και μοναδικό λόγο να μεταφέρω απλά όσα μου ξαναθύμισαν με το ξεφύλλισμά τους... 
Απόσταξη μνήμης είναι, νοσταλγίας και αναπόλησης, τόσο έντονης –καύσιμο διαρκείας ανέκαθεν στα ράφια μου που ακόμη νιώθω τη μοσχοβολιά τους. Τρυφερές εικόνες κι απόμακροι ψίθυροι μιας χαμένης αίσθησης από το παρελθόν που, όχι μόνο κρατούν τη γλύκα και το χρώμα τους θησαυρό στην ψυχή μας αλλά, ώρες-ώρες, είναι απαραίτητα για να καθοδηγούν τη συνέχειά μας. 
Αλλιώς χανόμαστε…

* Και στο Instagran:          www.instagram.com/stratos_doukakis_8/






10 Ιουν 2019

Ατενίζοντας τον ορίζοντα…


Δεν είναι τα γεγονότα, είναι οι ερμηνείες, οι περιγραφές, οι αναλύσεις και φυσικά η αλήθεια –αυτό που αποκαλούμε, τέλος πάντων αλήθεια– μια ερμηνεία που υπερισχύει έναντι κάποιας άλλης.
Διχασμένος, ανάμεσα στην έμμονη αναζήτηση της λυτρωτικής ψευδαίσθησης και στη χυδαιότητα της πραγματικότητας, παρακολουθώ από μακριά τα γεγονότα. Έτσι ελίσσεται καθημερινά η διάθεση ανάμεσα στην αμφιβολία και τη βεβαιότητα, δίχως να ξέρεις τι να πιστέψεις. Έτσι ελίσσεται και η ζωή. Η αβεβαιότητα του παρακάτω της ζωής.
Σ’ έναν κόσμο, σ’ ένα λαό όπου το λίγο δεν ήταν αρκετό, γιατί, τελικά, αυτό το λίγο περίμεναν ν’ ανάψει τη φλόγα, δεν… Και πάλι «δεν»!
Είναι μια αποτυχία (και πάλι), είναι μια απογοήτευση (και πάλι), είναι μια ήττα (και πάλι)… Πόση ελπίδα πια… Πόση ελπίδα για κάτι που πίστεψες, που τόσο ήθελες και επιθυμούσες, τελικά (και πάλι) να μη γίνεται. Σάμπως μπορούμε να βρούμε άκρη;
«Ένα χρέος αναγνωρίζω σε κάθε άνθρωπο: να έχει μια ιστορία να αφηγηθεί στη ζωή του». Το διάβασα κάπου και το σημείωσα, νομίζω το έγραψε ο Γιώργος Χειμωνάς. Το κράτησα γιατί θα το χρειαζόμουν όταν θα γινόταν. Και ήθελα να ήταν αυτή η δανεική φράση το «χρέος» και η ιστορία που θα ’θελα κάποτε να αφηγηθώ.



Ατενίζοντας τον ορίζοντα, ας πάμε παρακάτω και παραπέρα με την καρδιά και το μυαλό όλο ελπίδα! Και πού ξέρεις, κάτι μπορεί να γίνει. Θα δείξει. Δεν ξέρω πού θα είμαι και τι θα κάνω. Σημασία έχει να έχουμε την υγεία μας, δεν είναι δεδομένο φυσικά, αλλά το ευχόμαστε.