Η Βάνα Κοντομέρκου και το έργο της

Το λογοτεχνικό έργο της Βάνας Κοντομέρκου, η οποία είναι μια καταξιωμένη συγγραφέα της Διασποράς, παρουσίασε, στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ, η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών. Η Ιωάννα Κόκλα, εκπαιδευτικός και βραβευμένη ποιήτρια, έκανε λόγο για τα τρία πρώτα πονήματα της Βάνας: «Ο ήλιος έβγαινε από τη Δύση», «Αύριο ίσως…» και «Ανάμεσα σε δυο πατρίδες» και η Βάσω Κουβελά, ηθοποιός, συγγραφέας και πολιτισμιολόγος, για το τέταρτο βιβλίο το υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα «Φλογισμένες πέτρες».

Και ακριβώς, σ’ αυτό το τελευταίο βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θέλω να σταθώ. Ένα έργο καθαρά ανθρώπινο όπου η Βάνα, καθώς ανέφερε η κυρία Κουβελά, «αποτυπώνει μια εποχή αυτή του ’40 και του ’50 στην άγονη και κακοτράχαλη περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας. Πατάει γερά πάνω στα βιώματα και στις κοινωνικές συνθήκες που διέπουν αυτή την κοινωνία. Χρησιμοποιεί τα ιστορικά αυτά χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή όλων για να ξετυλίξει ίσως ένα κουβάρι αναμνήσεων και ακουσμάτων για να συνθέσει το έργο της. Κι όπως λέει κι ο Βασίλης Βασιλικός στην εισήγησή του “τα πέτρινα αυτά χρόνια’’ σηματοδότησαν όλες τις κατοπινές εξελίξεις.
»Μιλάει με ιδέες και βαθύτερα νοήματα μέσω των ηρώων της τόσο απλά και κατανοητά. Η πείνα, η εκμετάλλευση, η αδικία που υφίσταται ο ήρωάς της Πάνος, ο κόπος για δουλειά και μάθηση, ο πόλεμος… όμως στο τέλος δικαιώνεται όλος αυτός ο κόπος κι ο αγώνας ζωής και νικά ο άνθρωπος, με βάρκα την ελπίδα. Έρχεται η εξομάλυνση των παθών του εμφυλίου με την αγάπη, τον έρωτα δυο νέων –κι αυτό είναι το γλυκύτερο στοιχείο της ζωής, μακριά απ’ τα μίση και το αίμα της κατοχής και του εμφυλίου τις προκαταλήψεις. Ιδέες, νοήματα βαθειά, νοήματα ζωής μας διδάσκουν, μας τονώνουν μέσω αυτών των ηρώων, για αγώνα ζωής, για νίκη.
»Το βιβλίο της Βάνας Κοντομέρκου είναι η δικαίωση της ζωής για δράση κι όχι για παραίτηση. κι όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας: μέσα απ’ τον πόνο βγαίνει κανείς δυνατότερος».

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και είμαι σίγουρος πως θα σας γοητεύσει. Ένα καταπληκτικό βιβλίο με ενδιαφέρουσα ιστορία, καλοδουλεμένη πλοκή και άριστη απόδοση χαρακτήρων, σίγουρα θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ακόμη και του πιο απαιτητικού αναγνώστη.

* Το βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, Πανεπιστημίου 17

Ο Πρόεδρος Αυγερινός Ανδρέου προλογίζει

Η συγγραφέας ανάμεσα στις δυο ομιλήτριες

Η κα. Κόκλα και η κ. Κοντομέρκου διαβάζουν

Μέρος από το ακροατήριο

Ο Μηθυμναίος, η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος

Μηθυμναίος

Κι ύστερα σου λένε ζώα…

Όταν η αγριότητα μετατρέπεται σε αγωνία και αδιέξοδο,

φτάνει η εσωτερική δύναμη να προκαλέσει την ήττα

και την ταπείνωση του δυνατού

και να καταλήξει σε μάθημα στοργής και τρυφερότητας...

.

Κι ύστερα σου λένε ζώα...

.

Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο μέχρι το τέλος του.

Μηθυμναίος

Για την αγάπη των άλλων

Πλήθος κόσμου έδωσε χτες το παρόν στην αίθουσα του ξενοδοχείου King George Palace στο Σύνταγμα, όπου έγινε η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.

Κι ήταν κυριολεκτικά όλοι εκεί

και με την ευχή να είναι καλοτάξιδο!!!

«Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη;»

Στο πάνελ η δρ. Βιβή Κοψιδά-Βρεττού, ο βουλευτής Δωδεκανήσου Γιώργος Νικητιάδης, η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, ο Τζων Κατσιματίδης, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Γκίκα, ο βουλευτής Κώστας Σκανδαλίδης και η Δέσποινα Εμμανουηλίδη-Λυβίτση

Όλοι οι φίλοι πανευτυχείς γύρω από τη συγγραφέα, που λάμπει!!!

(Από αριστερα, Ted Αργύρης, Π. Ξανθίδης, Χρ. Αγγελής, Ν. Ψυχογιού,

Ι. Φραγκούλη, Αλεξάνδρα και Στρ. Δουκάκης,

Βάνα και Αντρ. Κοντομέρκος, Θ. Ψυχογιός)

... κλέψαμε μια στιγμή από εκείνη…

Η Αλεξάνδρα Δουκάκη, ο Μηθυμναίος και οι συγγραφείς Ελένη Γκίκα και Βάνα Κοντομέρκου

Ιουστίνη μου, συγχαρητήρια, σ’ ευχαριστούμε για την αξέχαστη βραδιά και ευχή μου πάντα να μας δίνεις ωραία βιβλία.

Μηθυμναίος

Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο

Χθες βράδυ στον Ιανό, ένα θαυμάσιο χώρο πολιτισμού, που χρόνια τώρα είναι πλέον θεσμός, έγινε η παρουσίαση του λευκώματος «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΞΑΝ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ», «σπονδή στο ήθος των παλιών μαστόρων» με το φακό του συμπατριώτη και παιδικού μου φίλου φωτογράφου και εκδότη Δημήτρη Ταλιάνη και τη γραφίδα του συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη.
Ομιλητές η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, (ήταν απόλαυση, απ’ τους ομιλητές που παρακαλάς να μην τελειώσει το λόγο της) o Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, και οι δυο συντελεστές του βιβλίου.
Για μια ακόμη φορά και για τέτοιες εκδηλώσεις ο χώρος του Ιανού δείχνει, παρόλο το μέγεθός του, μικρός!

Για μένα πολλαπλή η χαρά γιατί εκτός από το φίλο Δημήτρη, εκεί ήμασταν παρέα με φίλους όπως η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος, η Δώρα Γιαννάκου-Παρίση (μια από τους 40 τεχνίτες του βιβλίου, συμπατριώτισσα, κουκλοποιός και νονά του Δ. Ταλιάνη) κι από δίπλα η έκπληξη που περίμενα η συνμπλόγγερ Φαραώνα!!!

«Πολύχρονη η προετοιμασία και η έρευνα γι’ αυτήν την προσεγμένη έκδοση. 20 ερευνητές από όλη την Ελλάδα, υπέδειξαν ξακουστά ή ξεχασμένα εργαστήρια της επικράτειας. Ο Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφισε και πήρε συνεντεύξεις, ο Πάνος Θεοδωρίδης διαμόρφωσε τα κείμενα. Εν τέλει, 40 τεχνίτες σε 30 και ένα παραδοσιακά επαγγέλματα συνέβαλαν στη δημιουργία ενός τόμου που επιμένει να προσβλέπει στο σήμερα και το αύριο για τις τέχνες που «χάνονται».
Πέρα από τη νοσταλγία και αίσθηση παραμυθιού που μας προκαλούν τα παλιά επαγγέλματα που εξασκούν. Είναι οι τεχνίτες που ενσαρκώνουν, στη στροφή του αιώνα μας, το πείσμα και την επιμονή μιας προσωπικότητας που γνώρισε πολλές διακυμάνσεις και περιπέτειες στο βίο τους, αλλά τώρα συνεχίζουν ως αμύντορες της τέχνης τους, παραβλέποντας και ξεπερνώντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν».

Σαν υστερόγραφο λίγα λόγια για τον Δημήτρη Ταλιάνη με λόγια της Νατάσσας Φωκιανίδου (Φαραώνας):
"O Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφος του ελληνικού φωτός (μερικοί το λένε και τοπίο) ξεκίνησε απεικονίζοντας κυριολεκτικά τις ισχυρές εντυπώσεις του από την ποίηση και τη μουσική. Ο φακός του ανίχνευε την ομορφιά ως κατάθεση της μνήμης, όχι ως εικαστική μανιέρα, αλλά μέσα από τον διάλογο με τα πράγματα. Γι’ αυτό και άργησε να περιεργαστεί πρόσωπα και χειρονομίες.
Το ήθος του τοπίου (μερικοί το λένε και φως) παραήταν ισχυρό για την αίσθησή του".

.

Κι εγώ να συμπληρώσω με περηφάνια πως είναι κι αυτός Μηθυμναίος!

Ένα κλικ αιχμαλωτίζει τη στιγμή!

Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στην ακριβή και κατάλληλη στιγμή, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο που, ένα απίστευτο γεγονός ή μια έστω απλή λεπτομέρεια ή μια κίνηση, αν θέλετε στο εκατομμύριο, συμβαίνει να έχουν την τύχη μ’ ένα και μόνο κλικ να την αιχμαλωτίσουν με το φωτογραφικό τους φακό.

η στιγμή που λέγαμε…

και... τώρα τι γίνετα;

μα… γιατί μ’ ενοχλείς;

τσακωμός, δικό σου ή δικό μου τελικά;

να ξεδιψάσει έστω και με μια στάλα…

.

πολύτιμο λάφυρο…

καθρέφτη μου, καθρέφτη μου...

απίθανη ταύτιση...

Μηθυμναίος

Η Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή για γυναίκες!

Και πάλι οι παρακάτω εικόνες έχουν τον πρώτο λόγο...

Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή! Δίχως αμφιβολία…

Αφού καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια

Χωρίς πρόσωπο, πίσω από την μπούρκα,
στο σκληρό κι απάνθρωπο καθεστώς των Ταλιμπάν

Κι όμως πίσω από την μπούρκα κρύβεται μια γυναίκα…

Είναι «σύμβολο υποταγής» των γυναικών!

Μέχρι ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος.

Η χρήση της μπούρκας «περιθωριοποιεί» τις γυναίκες,

τις φυλακίζει και τις υποβιβάζει…

Πώς να ταυτοποιήσεις τούτο εδώ με το πρόσωπο

που κρύβεται στη μπούρκα;

Μηθυμναίος

Όταν οι εικόνες δίνουν από μόνες τους τη σημασία των λέξεων.

Αγάπη...

.

Φιλία...

.

Μελαγχολία...

Ελπίδα...

Μοναξιά...

Περιέργεια...

Πόνος...
.

Αθωότητα...

Συντροφικότητα...

Πόνος...

.

Συμπόνια...

.

Ζήλια...

Ερωτοτροπία...

Μηθυμναίος

Ο έρωτας κι ο θάνατος

Ένα μικρό απόσπασμα από μια εξαιρετική συνέντευξη του υπεραιωνόβιου (γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1906) ομότιμου καθηγητή της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Εμμανουήλ Κριαρά για τον έρωτα και τον θάνατο που έδωσε το καλοκαίρι στην Βίκυ Χαρισοπούλου στα ΝΕΑ.

Κάντε κλικ στη φωτογραφία και διαβάστε το. Αξίζει!

* Ευχαριστώ τον κ. Τάκη Χατζηαναγνώστου που φρόντισε να μου το στείλει.

Μηθυμναίος

Βενεζουέλα η ποικιλόμορφη…

Εκεί που έζησα 41 ολόκληρα χρόνια!

To 1498, στο τρίτο του ταξίδι, ο Χριστόφορος Κολόμβος, «πάτησε το πόδι του», για πρώτη φορά, στην αμερικανική ήπειρο. Ήταν οι ανατολικές ακτές της σημερινής Βενεζουέλας. Εκείνος πίστευε, φυσικά, ότι είχε φτάσει στις Ινδίες. Κατόπιν αποκαλύφθηκε το λάθος του οπότε προστέθηκε και το «Δυτικές» για να ξεχωρίζει από τις... κανονικές. Θα είναι, ωστόσο, δυο χρόνια μετά όταν ο Αλφόνσο ντε Οχέδα, συντροφιά με τον Αμέρικο Βεσπούτσι διασχίζουν τα νέα αυτά πανέμορφα εδάφη -το «ελ ντοράδο» των ευρωπαίων- κι αντικρίζουν τους καταυλισμούς των Ινδιάνων της περιοχής με τις αχυρένιες καλύβες στημένες σε πασσάλους μπηγμένους μέσα στη θάλασσα. Ευθύς, βλέποντας αυτό, ο Βεσπούτσι, του ήρθε στο νου η Βενετία και έτσι ονόμασε τον τόπο αυτό: Μικρή Βενετία! Που με τα χρόνια μετονομάστηκε σε Βενεζουέλα.

.

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα με απαράμιλλες φυσικές ομορφιές. Ο Δημιουργός, σίγουρα, στις μεγάλες του εμπνεύσεις, φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος μαζί της. Η ποικιλόμορφη αυτή χώρα έχει να προσφέρει στον επισκέπτη της ό,τι αυτός αναζητεί, καθ’ όλο το χρόνο. Παραμυθένιες παραλίες με ψηλόλιγνους κοκκοφοίνικες και πλούσια τροπική βλάστηση, θάλασσες στο χρώμα του τουρκουάζ με κρυσταλλένια νερά. Πολύχρωμους κοραλλιογενείς βυθούς κι ένα ζεστό ήλιο. Ατέλειωτα παρθένα δάση στα νοτιοανατολικά της χώρας, εκεί όπου συναντά κανείς τον επίγειο, πράγματι, παράδεισο που σκάρωσε, θαρρείς, ο Θεός και δεν είναι άλλος από την πασίγνωστη περιοχή Canaima. Πραγματικός πνεύμονας ζωής του πλανήτη μας! Βασίλειο με δεκάδες χιλιάδες είδη ζωικού και φυτικού πλούτου. Με οργιώδη βλάστηση, έτσι ώστε να χάνεται το μάτι στο πράσινο. Λίμνες, τεράστια ποτάμια (Orinoco, Caroni) και καταρράκτες όπως τον γνωστό Salto Angel, τον υψηλότερο του κόσμου, (975 μ.). Εδώ, φαίνεται, η φύση αποφάσισε να ιερουργήσει από μόνη της. Αλλιώς τι είδους παράδεισος θα ήταν; Σε κυριεύει το δέος και η έκσταση κι αναρωτιέσαι: Δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα θαύματα σε τούτον τον κόσμο;

.

Στο κέντρο της και προς τα νότια, συναντάς τις αχανείς πεδιάδες (Los Llanos). Η φύση χρόνο το χρόνο, αιώνα τον αιώνα δουλεύει κι εδώ ασταμάτητα. Μυστήριο και μαγεία μαζί. Εδώ ισχύουν μόνο δυο εποχές, των βροχών και της ξηρασίας κι ανάμεσα τους μια φυσική αρμονία μοναδική. Τα χρώματα σε τούτα τα μέρη, κι ανάλογα με την ώρα, παίρνουν άλλη διάσταση και η μαγεία του τοπίου ξυπνά όλες τις αισθήσεις.
Στα βορειοδυτικά απλώνεται μια μικρή «Σαχάρα», (Los Medanos de Coro). Μια αμμώδη έρημος που ο αέρας ανάλογα με τα κέφια του μεταφέρει την άμμο και φτιάχνει τους αμμόλοφους πότε στα δεξιά και πότε στα αριστερά του δρόμου που τη διασχίζει.
Και το πιο παράδοξο, στα νοτιοδυτικά, στην οροσειρά των Άνδεων, τη «ραχοκοκαλιά», θα έλεγα, της Νότιας Αμερικής, θα συναντήσει ο επισκέπτης τις χιονισμένες βουνοκορφές του Pico Bolívar (5.007 μ.) Ναι, χιόνια μέσα στο τροπικό! Δεν είναι παραίσθηση, αποκάλυψη είναι. Και με το πιο ψηλό (4.765 μ.) και πιο μακρύ (12,5 χλμ.) τελεφερίκ του κόσμου από την πόλη Μέριδα σε μια αξέχαστη διαδρομή φτάνεις σχεδόν στην κορυφή.
Δεν θα ήθελα να παραλείψω την εικόνα που παρουσιάζουν οι χιλιάδες πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου που ξεπροβάλουν σαν κατάρτια πλοίων μέσα απ’ τη θάλασσα του κόλπου του Μαρακάιμπο στη βορειοδυτική και θερμότερη περιοχή της. Πετρελαιοπηγές παντού και μια... αφόρητη ζέστη.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η Βενεζουέλα, που με το υπέροχο κλίμα και την ομορφιά του τοπίου της θα μπορούσε, με μια σωστή τουριστική υποδομή, να ήταν σήμερα μια από τις πλέον ακμάζουσες στον τομέα αυτό και να μην τα περίμενε όλα από το πετρέλαιό της. Αλλά...

Μηθυμναίος

Ενώ συμβαίνουν διάφορα γύρω μας…

Άρχισε να ψιχαλίζει… κι εγώ δίχως ομπρέλα. Οι στάλες, μου χτυπάνε το πρόσωπο, θολώνουν τα γυαλιά μου. Βρίσκω καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο, στο παγκάκι του πάρκου. Τώρα οι στάλες πέφτουν δίπλα μου. Δεν βρέχομαι. Ευτυχώς! Έγιναν ήχος όμως, έτσι όπως πέφτουν στην επιφάνεια ενός μετάλλινου κουτιού, πεταμένο παραδίπλα... Μέσα στο χόρτο, που μυρίζει.

Αισθάνομαι έντονα αυτή τη μυρωδιά. Τι όμορφα που μυρίζει η γη… Γλυκαίνει η ψυχή μου. Ο ήχος της βροχής συνεχίζει στο μέταλλο. Διαπιστώνω ότι έχει και κάποιο ρυθμό… Ένα σόλο, από τζαζ μήπως; Ένα βαλς; Ένα ταγκό; (Συμφωνείς κι εσύ Σ;). Διάλεξε το ρεπερτόριο που θέλεις… Κι εγώ θα συμφωνήσω. Όπως πάντα…

Το πήρες είδηση; Το καλοκαίρι έφυγε. Ξεπρόβαλε το φθινόπωρο, όπως το θέλαμε, όπως έπρεπε. Να κι ένα πουλί, ήρθε και κάθισε στο αντικρινό δέντρο, μάλλον για να προφυλαχτεί κι αυτό. Κάτι σφύριξε… δεν κατάλαβα τι. Ενώ οι στάλες συνέχισαν να πέφτουν και να ηχούν, κάτι στίχοι μου ’ρθαν στο νου… Ψάχνω μια μελωδία να την ταιριάξω με τους στίχους και το ρυθμό της βροχής που πέφτει σιγαλά πάνω στο μέταλλο… Δεν προλαβαίνω να ξεδιαλύνω τα λόγια καθώς κι άλλα ποιήματα κι άλλες εικόνες γεμίζουν τη στιγμή. Στιγμές ξεχασμένες, από παλιά...

Τί ζήλια… Τί έμμονη ιδέα… Ενώ ζούμε σα να βρισκόμαστε στο μέλλον, όλα είναι παρελθόν. Μόλις κάνουμε ν’ αγγίξουμε τη γραμμή του μέλλοντος αμέσως βλέπουμε πως πατάμε… στο παρελθόν. Πόσο, άραγε, κρατάει το παρόν; Συλλογιέμαι το τι ήμασταν, τι ήμαστε και τι, άραγε, θα ήμαστε. Η λήθη σκεπάζει μερικές φορές τα περασμένα… Χρειάζεται να έχουμε μνήμη, λοιπόν, διαύγεια σκέψης και γενναιοδωρία για να εξηγήσουμε ό,τι μας προέκυψε… ενώ συνέβαιναν διάφορα γύρω μας… Όμως, υπάρχουν κι αυτά που συμβαίνουν μέσα σε μια στιγμή, και καθορίζουν πλέον τη ζωή μας…

Δεν πρόσεξα πως είχε περάσει τόση ώρα. «Η βροχή σταμάτησε. Τα δέντρα στάζουν μοναξιά…»*

Είχες φύγει κι εσύ από τη σκέψη μου… Δίχως αντίο…

Μηθυμναίος

* Στίχος του Τ. Λειβαδίτη