«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

22 Απρ 2017

Ταιριάσματα στα μέτρα μας…


Τώρα, που έξω αρχίζει να λύνεται το φως –ίσως γι’ αυτό να φταίει η απλωσιά της άνοιξης και τα ηλιόλουστα πρωινά της– έχω ανάγκη τη συντροφιά κάποιων αγαπημένων ανθρώπων. Και μολονότι, άνεμοι της καθημερινότητας με τραβάνε αλλού κι αλλού, μαζί τους βρίσκω ό,τι η διάθεσή μου λαχταράει. Δεν ξέρω αν υπερβάλλω, όμως νιώθω πως το άγχος της όποιας καθημερινότητας ξεμακραίνει και χάνεται όταν ανοίγομαι και αφήνομαι στην ευχάριστη παρέα τους.
Είναι ιδιαίτεροι άνθρωποι, όχι «σπουδαίοι» με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά, ωστόσο ενδιαφέροντες! Διαθέτουν και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό αρετές που σίγουρα λείπουν στην εποχή μας.
Εκπέμπουν ήθος και αρχοντιά. Στάζουν λυρισμό, ευλογία κι αγάπη άδολη, τόσο ώστε να ταιριάζω το δικό μου «λίγο» με το δικό τους αναμφισβήτητο «αρκετό». Και ακριβώς γι’ αυτό το «αρκετό» με σεβασμό και εκτίμηση απεριόριστη κάνω εκπτώσεις από τον ελεύθερο χρόνο μου και… ατσιγκούνευτα τον προσφέρω σ’ αυτούς.
Θαρρείς και είμαστε συντονισμένοι με τα ίδια συναισθήματα. Μου αρκεί να κάθομαι με τις ώρες μαζί τους να μορφώνομαι, να εκπαιδεύομαι και υπερβαίνοντας τον εαυτό μου να εκβιάζω συναισθήματα τέτοια που να πλημμυρίζουν τον εσωτερικό μου κόσμο πλάθοντας έναν άλλον. Καλύτερο!



9 Απρ 2017

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…

Τούτες οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας προσφέρονται –ανέκαθεν ήταν έτσι– για να μοιράσει ο καθένας μας κομμάτια της ψυχής του. Εγκάρδιες ευχές, ιστορίες και μνήμες, εικόνες και συναισθήματα, χάδια, χαμόγελα και δάκρυα.
Μπορεί να μεγαλώσαμε, μπορεί πολλά να άλλαξαν με τα χρόνια, μα… φαίνεται πως τίποτα δεν άλλαξε. Επανέρχονται και επανερχόμαστε στα ίδια μέρη τα γνωστά… μ’ αυτά τα χρώματα, μ’ αυτούς τους ήχους κι αυτές τις εικόνες κι ας γέμισε ο κόσμος μας φρίκη και αγωνία...
Κρατώ μέσα μου ολοζώντανες τις στιγμές εκείνες από τα υπέροχα χρόνια της ανεμελιάς και των ονείρων, ενώ ζω τις στιγμές τούτες και νιώθω πλούσια την καρδιά μου καθώς κάθε τωρινή εικόνα έχει όλο το βάθος που χρειάζεται για να είναι Μεγάλη!
Είναι υπέροχο, θαυμαστό κι ελπιδοφόρο να κρατάμε τη Μεγάλη Εβδομάδα δικιά μας, μέρος της ζωής μας με όλα όσα μας μεγάλωσαν. Τις μικρές τελετές, μέσα στη μυσταγωγία του Θείου Πάθους, με την αίσθηση του δράματος και του πένθους, ταυτόχρονα μ’ ένα συναίσθημα αγαλλίασης και χαράς, στην προσμονή και την ελπίδα της Ανάστασης.
Εύχομαι από καρδιάς όλες οι μοσκοβολιές της Λαμπρής,
όλες οι μνήμες της Παράδοσης, όλες οι λεπτομέρειες των αλλοτινών καιρών
να σας συντροφεύουν και να σας ξυπνάνε αναμνήσεις!
Και με το «Χριστός Ανέστη» τα όνειρά σας και οι προσδοκίες σας
ν’ αναστηθούν όπως Εκείνος!

Ας παραμένει κι αυτό ως όνειρο…


28 Μαρ 2017

Λες και μπορείς να εξηγήσεις καλύτερα τον κόσμο…



Είναι από εκείνους που πιάνει τις στείρες λέξεις, τινάζει από πάνω τους τη σκόνη και τις κάνει να χορεύουν ομοιοκατάληκτα στο λευκό χαρτί. Τις ντύνει με στοχασμό και ευαισθησίες. Παίρνει χρώμα απ’ την παλέτα των χρωμάτων του κι ανάλογα τις βάφει. Όλη η μαγεία ξεκινάει από εκεί. Από αυτά τα δάχτυλα. Μετά τις παίρνει στην αγκαλιά του και με εκείνη τη χάρη και τη μοναδικότητα που γεννάει την τέχνη, φτιάχνει μ’ αυτές το δικό του εργόχειρο… Ερωτοτροπεί μαζί τους, τους τάζει αιωνιότητα. Κι εκείνες ανταποκρίνονται!
Γεμάτος ποίηση, γεμάτος όμορφους στίχους, ρίμες και λέξεις, σε παίρνει απ’ το χέρι και περπατάς μαζί του σε δρόμους παλιούς. Ταξιδεύεις αμέριμνα και μέσα απ’ αυτόν το χείμαρρο του λυρισμού συνταίριασμα στα τριξίματα της ψυχής που έχει την αντρειά να τα δεχτεί και να τα κάνει φυλαχτό κι αποκούμπι για τους καιρούς τους δύσκολους αντιλαμβάνεσαι πως κάποιοι στίχοι φτιάχτηκαν για να μας θυμίζουν πως τελικά είναι η μόνη απάντηση σε όλα…
  
Δεν με νοιάζει που, κάποιες φορές, διάχυτες αβεβαιότητες και άφατες αντιρρήσεις φέρνουν τα πίσω μπρος και τα μπρος πάλι πίσω δίνοντας νόημα στο μάταιο, γιατί ποτέ δεν πορεύτηκαν τον ίδιο δρόμο, γιατί ποτέ δεν άγγιξαν τα βλέμματά τους τα μύχια του εντός τους.
Με νοιάζουν τα υπόλοιπα: τα λειψά και τα παζαρεμένα της ζωής που όταν χάνονται οι αξίες κι εμείς χανόμαστε μες στην αντάρα, ανατρέχουμε στους στίχους κάποιων ποιητών για να βρούμε καταφύγιο και ν’ αντλήσουμε δύναμη. Λες και υπάρχουν άλλοι τρόποι ώστε να μπορείς να εξηγήσεις καλύτερα τον κόσμο…

Σκέψεις που έκανα  για κάποιον ποιητή, το βράδυ της 21ης Μαρτίου,
μετά την τιμητική εκδήλωση στον Ιανό. 

21 Μαρ 2017

Μαθαίνεται η ζωή από δεύτερο χέρι;…

Με το που πρόβαλε ο ήλιος συνειδητοποίησα πως δεν χωράνε δισταγμοί απέναντι στο κάλεσμα χαράς που πρόσφερε χτες η επίσημη πρώτη της Άνοιξης. Τι εύκολα που ξελογιάζεται κανείς όταν, με τις ηλιόλουστες εμφανίσεις της, τις προθέσεις και τα καμώματά της σ’ αιφνιδιάζει. Εξάλλου, εκείνη ξέρει να παίρνει τη θέση της χωρίς να το ζητά.
Υπάρχουν κάποιες συναντήσεις σε εκκρεμότητα, αδύνατο να τις ματαιώσω και πάλι. Πότε αν όχι τώρα. Χρειάζομαι ανάσες. Τις έχω ανάγκη. Τις έχουμε ανάγκη. Μπαίνω στον πειρασμό. Πακετάρω, λοιπόν στα γρήγορα, απόφαση, διάθεση, αισθήσεις και κουράγιο, κλειδώνω πίσω τις αδυναμίες και τα λάθη μου και παίρνω δρόμο.


             Κι αίφνης μια σκέψη μού κόλλησε στο νου. Να συναντούσα μια τσιγγάνα, τυχαία στο δρόμο, έλεγα μέσα μου  και.., να μου φώναζε: «Έι ψιτ… εσένα μιλάω»… Να επέμενε να διαβάσει της παλάμης μου το δυσανάγνωστο χάρτη κι εγώ να προσποιούμαι πως δεν τη βλέπω, μήτε την ακούω. Να με κοίταζε κατάματα και να μου ’λεγε αυτό που –εγώ ο αφελήςθα ήθελα ν’ ακούσω: «Απ’ όπου και αν ξεκινούν τα βήματά σου, μάτια μου, από όπου κι αν περνάνε, το θέμα είναι να σε βγάζουν λίγο πιο κει-λίγο πιο πέρα, δεν έχει σημασία εκεί που ονειρεύεσαι και να σε επιστρέφουν εκεί που αγαπάς». Τέλειο! Τι όμορφα που θα ’ταν; Αλλά έλα μου ντε, που η ζωή δε μαθαίνεται από δεύτερο χέρι…