«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

13 Ιαν 2017

Θέλει συμμάζεμα το θέμα…


Πάνε λίγες μέρες που η κλεψύδρα αναποδογύρισε. Η στάλα πέφτει σταθερά και χωρίς ενδοιασμούς. Η χρονομέτρηση ξεκίνησε. Αδειάζει απ’ τη μια – γεμίζει την άλλη. Η επιστροφή αναπόφευκτη. Το πρώην έσβησε. Τη θέση του πήρε το νέο. Πάντα με την ελπίδα να δώσει ώθηση στο περπάτημα, να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Κάθε μέρα. Κι εγώ, ενώ φαντάζομαι το αύριο. Νοσταλγώ... το χτες! Κατ' εξακολούθηση λάτρης του ως γνωστόν. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Ως συνήθως απαξιώνουμε το παλιό, το μειώνουμε, το αγνοούμε επιδεικτικά. Κυριολεκτικά το… διαγράφουμε. Όμως το παλιό μάς έφτασε ως εδώ. Έτσι δεν είναι;
Με διαθέσεις και επιλογές που συνεχώς επανέρχονται να δώσουν λόγο στη σκέψη αδράχνω ελπίδες απ' τις μέσα μου ρωγμές. Είναι αυτές οι παράξενες διαδρομές που κάνει το μυαλό μας. Κι ας θέλω να κρατήσω την πεπατημένη, την κοινή αλληλουχία των... στιγμών. Δεν τα βγάζεις πέρα εύκολα με το μυαλό. Τόσες αποθήκες, τόσες κρύπτες, τόσα σκοτεινά κι ανήλιαγα υπόγεια.
Η πραγματικότητα, όπως πάντα, πήρε τη θέση της, θρονιάστηκε και η ζωή συνεχίζεται. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Ίσως όχι πάντα όπως θα θέλαμε, ωστόσο συνεχίζεται. «Το καλό και το κακό ακούν στον ίδιο νόμο». Είναι δύσκολοι οι καιροί. Άσχημοι. Ο κόσμος έχει συνηθίσει στην ασχήμια. Ανοίγεις τη χύτρα και βράζει απογοήτευση. Όλα τα κακώς κείμενα εξακολουθούν, δυστυχώς να «κείνται κακώς». Μελαγχολική –παρότι διδακτική– διαπίστωση.
Εν προκειμένω, θα έλεγα ότι ο χρόνος είναι άπειρος και οι στιγμές δικές μας! Επομένως θέλει συμμάζεμα το θέμα… 

8 Ιαν 2017

Συγκριτικές εικόνες (Χειμώνας-Καλοκαίρι)


Ξημερώματα του  Άη Γιαννιού χιόνισε και στο Μόλυβο.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες το διαδίκτυο πλημμύρισε με υπέροχες φωτογραφίες
από εικόνες του χωριού μου ντυμένο στα λευκά.


Από εκεί «αλίευσα» πολλές, κι άλλες τόσες μου έστειλαν οι φίλοι μου .
Η μια καλύτερη από την άλλη…
Κι ήταν, πράγματι, σα να ’μουν εκεί.
Τώρα έχω ένα πλήρες αρχείο από αυτές τις σπάνιες στιγμές.
Άλλωστε δεν το στρώνει και συχνά στο νησί. Τούτη τη φορά, όμως έγινε…
Άξιζε, λοιπόν να υπάρχουν…
Εγώ, μη έχοντας κάτι άλλο να προσθέσω, σκέφτηκα να αναρτήσω
«Συγκριτικές Εικόνες» με την παραλλαγή «Χειμώνας-Καλοκαίρι».
Το ίδιο σημείο στις δυο φάσεις…







Διευκρίνιση: Οι φωτογραφίες με τα χιόνια είναι απ’ αυτές που λέγαμε, οι άλλες του καλοκαιριού είναι δικές μου.







2 Ιαν 2017

Εγώ, ο… άλλος


«Άμα βάζεις τις σκέψεις σου σε χαρτί, έχεις μεν το δικαίωμα, αλλά κυρίως έχεις την υποχρέωση να τις δώσεις να διαβαστούν και από άλλους. Αλλιώς κράτα τες στο μυαλό σου.»!
»Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι ακριβώς αυτοί οι… άλλοι. Ποιο ρόλο διαδραματίζουν οι άλλοι στη ζωή μας; Δηλαδή τι θα κάναμε χωρίς τους άλλους; Εγώ, ξεκάθαρα, απλά και με ένταση, υποστηρίζω ότι χωρίς τους άλλους  δεν θα κάναμε τίποτα. (Χωρίς τους άλλους; Πώς θα ζούσαμε!).»
»Διαβάζω συχνότατα για τους ταλαντούχους της τέχνης και θαυμάζω τη δεξιοτεχνία τους. Ίσως ζηλεύω κιόλας. Όμως πάντοτε ήμουν ο… άλλος που θαύμαζε και χειροκροτούσε όσους διέπρεπαν στους τομείς που επέλεξε ο καθένας. Ένα τεράστιο “μπράβο” ξεπηδούσε  στη  σκέψη μου».
»Τι θα ήταν άραγε οι εμπνευσμένοι, αλλά και οι απλοί δημιουργοί των Τεχνών, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να τους εκτιμήσουν, να τους θαυμάσουν, να τους διαβάσουν, να τους ακούσουν, να τους υποστηρίξουν και… να τους χειροκροτήσουν»;… Ακόμη τι θα ήταν και οι πολιτικοί αν δεν υπήρχαν οι άλλοι…».
»Τελικά, ενώ δεν μας οφείλουν τίποτα οι άλλοι, εμείς  οφείλουμε τα πάντα σε αυτούς. Δηλαδή η δική μας η ζωή είναι οι άλλοι. Αλλά αυτό πρέπει να το σκεφτούμε  όλοι. Και αυτή η σκέψη ίσως μας απαλλάσσει από τις αλαζονικές συμπεριφορές μας, από τη φιλαυτία, την κομπορρημοσύνη, τον εγωισμό».


Το παραπάνω απόσπασμα, ναι ακριβώς για απόσπασμα πρόκειται, μού έλαχε να το «στριμώξω» τόσο, για να χωρέσει σε 225 λέξεις ένα κείμενο 1648 λέξεων του φίλου Αριστείδη Αντάνη, με τίτλο: ΟΙ ΑΛΛΟΙ, Ένα Πρωτοχρονιάτικο χρονογράφημα, που είχε την καλοσύνη να μου το στείλει πριν δυο-τρεις μέρες.
Θα έλεγα πως ήρθε σαν ηλιαχτίδα να φωτίσει το χάος. Σαν αγέρι να ταράξει το «βαλτωμένο», εδώ και καιρό μυαλό μου, κάνοντας ηλεκτροσόκ στις σκέψεις μου. Το διάβασα με προσοχή, το εκτύπωσα για να το χορτάσω, το μελέτησα και όντως, τα ίδια ερωτήματα κυρίευσαν, όπως εκείνον κι εμένα. Τέλος αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ, με την άδεια του φίλου Άρι, γιατί αλλιώς θα ήταν ιεροσυλία ή και καταπάτηση των πνευματικών δικαιωμάτων του.

* Αφορμή για ‘κείνον στάθηκε μια φράση του Στέλιου Ράμφου από το βιβλίο του «Πολιτική από στόμα σε στόμα» που γράφει: «Χωρίς την αγάπη των άλλων ο άνθρωπος χάνει την αυτοεκτίμησή του…». Αφορμή για μένα -τον άλλον- να το κάνω πρώτη ανάρτηση του 2017.

Παρεμπιπτόντως, σας εύχομαι Καλή Χρονιά με Υγεία, Αγάπη και Χαμόγελα!


29 Δεκ 2016

Η άσπρη μέρα που λέγαμε…


Ναι, άσπρη μέρα ξημέρωσε σήμερα 29 Δεκεμβρίου 2016! 
Φωτογραφίες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου