«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

7 Μαΐ 2020

Προσθέτοντας στιγμές, στις τόσες…


Ενόσω τα χρόνια περνούν κι ο χρόνος τρέχει μαζί μου, παρατηρώ πως στο μυαλό μου βλασταίνουν, όλο και πιο πολύ κάτι στιγμές αξέχαστες. Συσσωρεύονται μέσα μου βιώματα και ξαναφέρνουν στην επιφάνεια παραμερισμένες συγκινήσεις που ανατινάζουν συναισθήματα και ξεσκονίζουν μνήμες. Είναι μικρά κομμάτια της ζωής μου. Καθ’ ένα ξεσηκώνει την καρδιά, ανακατώνει τη σκέψη και με ταξιδεύει σε μέρη πιο θερμά που λαχταρώ. Να ’ναι του χρόνου το αντίδωρο ή το γλυκό μου βάσανο που με κεντρίζει; Δεν ξέρω… 


Προκειμένου, λοιπόν να σκορπίσει όλο αυτό το υλικό και να χαθεί στο σύμπαν. Το ανανεώνω. Σύμφωνα δε, με μια εκδοχή –δική μου, αν επιτρέπεται– το σύμπαν συνωμοτεί να ταιριάξει τα αταίριαστα κι εγώ κάνω τις αναδιατάξεις μου στα… παράταιρα. Δίχως να αποφεύγω τη μονοτονία που φέρνει η επανάληψη, τους δίνω μια ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία και δε μένει πια παρά ένα μονάχα: να καθίσω και ν’ ακούσω την καρδιά μου. Την ακούω, την αισθάνομαι, την ανέχομαι γιατί επαναφέρει η καρδιά ποτέ δεν σ’ αφήνει να τις ξεχάσεις τις στιγμές εκείνες που οι χτύποι και οι ρυθμοί της, ήταν τότε οι πιο έντονοι.
Έχω συνηθίσει να ζω με τη νοσταλγία. Κυκλοφορεί αδάμαστη και ελεύθερη μέσα μου, έχω μια σχέση οικειότητας μαζί της. Μπορεί να ακούγεται στερεότυπο, αλλά είναι αλήθεια. Δεν διστάζω να το πω και δεν το έκρυψα ποτέ. Και το κάνω για έναν απλό λόγο γιατί οι αναμνήσεις είναι αυτές που καταφέρνουν να κάνουν παρέα στο παρόν μου. 
Πιθανολογώ πως η εμμονή μου μπορεί να είναι μια δήθεν φυγή από το σήμερα με όλες τούτες τις έγνοιες που λουστήκαμε με τον ιό. Αλλιώς δεν εξηγείται... Αλλά δεν είναι αλλιώς, είναι έτσι, διότι βλέπω ότι από μια κατάσταση που σου επιβάλλεται μπορείς να πάρεις κάτι πολύτιμο. Αυτό παίρνω.


1 Μαΐ 2020

Καλό μήνα Μάη! Καλή Πρωτομαγιά!


Σας έτυχε ποτέ να επιμένετε σε κάτι;
Ε, τότε μη με παρεξηγείτε για τις επίμονες και ανεξήγητες συνέχειές μου
στα μικρά των στιγμών και στης ομορφιάς το πέρασμα.

Είναι που…
«με γυροφέρνει η άνοιξη».


Καλή Πρωτομαγιά!
Από καρδιάς και
Καλό μήνα Μάη!


27 Απρ 2020

Ενώ έξω σεργιανίζει απτόητη η άνοιξη…

Σε μέρες καραντίνας, εγκλεισμού, ακινησίας και χαρακωμάτων, ανοίγεις το παράθυρο κι έξω, σε μια ηλιόλουστη ημέρα, σεργιανίζει απτόητη η άνοιξη. Ανοιχτή η πρό(σ)κληση να βγεις για να την συναντήσεις καταπώς ετάχθη από τη φύση. Στην κανονικότητά της! Η φύση πάντα θα επιμένει, χωρίς να βιάζεται, θα συνεχίσει να υπάρχει και… χωρίς εμάς. Η απλοχεριά της ξεπερνάει κάθε φαντασία.
Χρώματα χαράς, χρώματα αισιοδοξίας, χρώματα της ελληνικής άνοιξης συνηγορούν για ν’ αναδείξουν την ομορφιά ετούτη! Της γεωμορφολογίας την αβάσταχτη ομορφιά! Με ολίγη παράφραση –δεν το ’λενε έτσι ακριβώς, αλλά τέλος πάντων… ψιθυρίζω: «Θεέ μου πόσο χρώμα ξοδεύεις για να μην σε βλέπουμε…»! Πού τελειώνουν, Θεέ μου, τα χρώματα;

Κι ύστερα από όλο αυτό, μου λέτε πώς γίνεται εγώ να συναινέσω και να χάσω τέτοιο θέαμα; Οπότε, σαν τον Μεγάλο Κρητικό μαζεύω τα σύνεργά μου: κάμερα, φακούς και… βεβαίως τη «βεβαίωση κατ’ εξαίρεση μετακίνησης πολιτών» –φυλάγοντας τα ρούχα και τα νώτα μου– και ξαμολιέμαι στο βουνό, προκειμένου να φωτογραφίσω, για ακόμα μία φορά, το αυτονόητο: ό,τι και κυρίως– όσα θέλω… Η ομορφιά, άλλωστε, δεν ανήκει σε κανέναν! Στήνεται προκλητικά μπροστά σου αναζητώντας την αιωνιότητα.

Έχει απίστευτη δύναμη η εικόνα όταν την προσφέρεις με την καρδιά σου.
Χαρισμένες!



  






17 Απρ 2020

Σκόρπια θαύματα της μνήμης οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος

Ανοίγω το τετράδιο της προσωπικής μου διαδρομής και ταξιδεύω... νοερά, στο έλεος του χρόνου, για λίγο πίσω στα χρόνια της «χαμένης» αθωότητας. Επιστροφή λοιπόν (για λίγο) στη γενέθλια γη στην παιδική φωλιά (πάντα νοερά) για να με πάει, ελπίζω –πέρα από τη νοσταλγία– στη συγκίνηση, στη χαρά, στην ανάταση, στην ελπίδα. Με ανεπίστρεπτες απουσίες προσώπων αγαπημένων, αλλά με τον Ιησού παρόντα, με τους ίδιους επιτάφιους θρήνους, στην ίδια εκκλησία, πάνω στον ίδιο Σταυρό…
Νοστάλγησα Επιτάφιο στο χωριό μου. «Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή Σου προσφέρουσι Χριστέ μου». Ποιος ξέρει από το βάθος ποιας άνοιξης και ποιας «χαμένης» αθωότητας αυτός ο ύμνος έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό... Φαντασίες και παραμύθια ενωμένα με κρυφές λαχτάρες και σκληρές πραγματικότητες. Νυν και αεί, τώρα κι όσο κρατήσει το λαδάκι μας, θα ιερουργεί η συγκίνηση μπροστά «στα χλωμά των Επιταφίων τα λουλούδια που σωπαίνουν» και γρηγορούσα η μνήμη ξαναφέρνει δίπλα μου τη νύχτα των Εγκωμίων, τη Σταυρωμένη Παρασκευή και τους αγαπημένους.
Πασχαλιές ανθισμένες, μοβ τσαμπιά στους κλώνους τους γερμένες πάνω σε ασβεστωμένους τοίχους. Πράσινα χωράφια, στολισμένα με παπαρούνες και χαμομήλια, ζουμπούλια, κλωνάρια λεμονιάς να μοσχοβολάνε και μωβ λουλούδια στων κοριτσιών τα χέρια...
Νύχτα Μεγάλης Παρασκευής κι ο ήχος της καμπάνας ν’ ανοίγει κάθε βράδυ την αυλαία του πένθους από τη Γη ως τον ουρανό.

Σκόρπια της μνήμης θαύματα, φαντασίες κι επιστροφές
και… λόγια αξέχαστα (παραφρασμένα)
της Όλγας Μπακομάρου και του Γιάννη Τριάντη
Πρωί Μεγάλης Παρασκευής τους θυμήθηκα και τους δυο.