«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

14 Ιουλ 2019

Nύχτα φτιαγμένη από στιγμές και… τραγούδια σε κασέτες γραμμένα

Όταν η νύχτα έχει γλύκα και όμορφη συντροφιά, ξεγελάει το χρόνο, εξάπτει τη φαντασία και σε κάνει να πετάς με τα φτερά της. Κι όταν μπορείς να την πας και λίγο παραπέρα –όσο να ’ναι μια περιέργεια την έχει. Και δεν είναι μόνο λόγια, είναι και μουσικές, ματιές κι αγγίγματα. Είναι –επιτρέψτε μου τον ρομαντισμό– κι εκείνο το αργοπορημένο φεγγάρι που «ξεμυτίζει» ανάμεσα από τις σκιές της λεύκας. Δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει απαρατήρητο. 


Μια νύχτα φτιαγμένη από στιγμές έρχεται και γίνεται αγκαλιά. Γεννά ανάγκες. Κι εγώ, συνεπής και πάντα διαθέσιμος, με τα γνωστά υλικά και τη συνταγή ανά χείρας (τα κουσούρια, δεν κόβονται εύκολα…) κουβαλώ μαζί μου τα μουσικά μου λάφυρα: «κοινόχρηστα» τραγούδια σε κασέτες γραμμένα. Ναι, κασέτες…
Νύχτα είναι είπαμε, βοηθάει και το κρασί στο τραπέζι, που με κάθε γουλιά απογειώνει τις συλλαβές, ξεμουδιάζει τις λέξεις και, πάνω στα μάγια του λόγου και στο ακούμπημα της σκέψης, αφήνει χώρο να ανοιχτείς και σ’ άλλα. Όπως και… στην κάθε παύση έρχονται, τρομαγμένα και βουβά, τα απειθάρχητα αποσιωπητικά να συμπληρώσουν –και να  υπογραμμίσουν τις φράσεις, να τις κάνουν σχεδόν ψίθυρο. Κι εκεί στο πουθενά μένουμε αιχμάλωτοι μιας ανεξήγητης σιωπής. Να ακουστούν και τα τραγούδια, βρε αδερφέ.
Κι ύστερα πάλι λόγια, λόγια… Ταξιδιάρα η συντροφιά στο λόγο, «τρίβεται» με απόλαυση στις λέξεις. Ξεκίναγε ο ένας, απόσωνε ο άλλος, είναι ένας τρόπος κι αυτός να κάνουμε τις στιγμές να διαρκούν. Αλλιώς χάνεσαι… Ανάμεσα, λοιπόν, σε λέξεις και γουλιές, τσουγκρίσματα, μοιράσματα και ματιές, θέριευε κι η κουβέντα… Κι όταν παραδίνεσαι στης νύχτας την περιπέτεια, όλα τα μισά γίνονται ολόκληρα!
Και καταλήγω για να επιμείνω και σε κάτι σαν επίλογο μ’ ένα εύλογο, κατά την εκτίμησή μου, συμπέρασμα: Η ομορφιά θα έπρεπε ν’ ανήκει σ’ αυτούς που τη δημιουργούν και σ’ εκείνους που την εκτιμούν.


4 σχόλια:

  1. Νοσταλγική ανάρτηση. Ταξίδι στο χρόνο και στις μουσικές. Την καλησπέρα μου αγαπητέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Γιάννη και καλή εβδομάδα! Βλέπω, κάθε φορά, την κασετοθήκη μου (σχεδόν άχρηστη πλέον) και με τίποτα δεν θέλω να την αποχωριστώ. Φθίνουν, βλέπεις, και τα μηχανήματα...
    Το ίδιο με τα βινύλια, αραχνιάζουν στην αποθήκη. Τη θέση τους έχουν πάρει τα CD και τα USB.
    Τι να κάνουμε, φίλε, η τεχνολογία κυριαρχεί παντού. Ευτυχώς τα τραγούδια μένουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εύλογο και ευκταίο το συμπέρασμά σου, Στρατή μου. Το συνυπογράφω.
    Όσο κι αν η τεχνολογία εξελίσσεται, πάλι στα βινύλια θα επιστρέφουμε και στις παλιές κασέτες των νεανικών μας χρόνων. Κλασσικές αξίες...
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Μαρία!
    Παρότι η τεχνολογία "εξελίσσεται", όπως γράφεις κι έχει κατακλείσει τη ζωή μας, κάπου-κάπου νοσταλγούμε κι αυτές τις κασέτες όπου γράφαμε τα δικά μας αγαπημένα τραγούδια. Όντως, "κλασσικές αξίες"!
    Με την ευκαιρία να σου ευχηθώ και καλό καλοκαίρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ωραίες που ’ναι οι αγκαλιές κι ας ζωγραφίζονται μόνο με λόγια...
Σας ευχαριστώ!