ΜΗΘΥΜΝΑΙΟΣ

Αγαπητέ Αϊ-Βασίλη…

2009-12-26T10:28:00.006+02:00

Χίλιες δυο ευχές για υγεία, ευτυχία, χαρά, ειρήνη, δημιουργία κι άλλα τόσα, ανταλλάξαμε όλες τούτες, τις προ των Χριστουγέννων, μέρες, όμως τούτη η παρακάτω, μας χρειάζεται περισσότερο, απλά για να μπορούμε να απολαμβάνουμε όλες τις προηγούμενες!!!

«Αγαπητέ Αϊ-Βασίλη…

για τον καινούργιο χρόνο

θέλω να μου φέρεις μια “καινούργια Ελλάδα”…

γιατί αυτή που είχα

την κάψανε οι αντιεξουσιαστές

και την πουλήσανε οι εξουσιαστές»

* Από το Ημερολόγιο 2010 του ανεπανάληπτου ΚΥΡ

Μηθυμναίος

Καλά Χριστούγεννα

2009-12-19T16:50:00.006+02:00

Τα φετινά Χριστούγεννα δεν θα επιστρέψω στον Παπαδιαμάντη. Ούτε στα καλικατζαράκια και τον Σκρουτζ. Μηδέ στο κοριτσάκι με τα σπίρτα, τις νεράιδες και τα ξωτικά, ούτε στο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ή τον Ευγένιο Τριβιζά. Θα ταξιδέψω και θα χαθώ στο ολόδικό μου παραμύθι, δίχως το παραμικρό άγχος και τρεχαλητό, τις λίγες «ανάγκες» και τα «πρέπει» των υποχρεώσεων.

Αν καταφέρω, φυσικά, να ξεχάσω τα απορημένα και λυπημένα μάτια κάτι μικρών παιδιών που πεινάνε… που όλο και πιο συχνά μας τα φέρνουν εμπρός μας οι ειδήσεις...

Ίσως να βάλω μόνο ένα κλαράκι γκι...

λίγες πολύχρωμες μπάλες...

κι αγγελάκια αθώα και σκανταλιάρικα

να χορεύουν, να χαμογελάνε και… να ψάλλουν:

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο,
μόνος στον κόσμο.
ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά
στο τζάμι δέντρα για τα παιδιά,
καράβια για τα όνειρα,
ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους.
παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας
στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα *

Και για όλους εσάς που πάντα έχετε την καλοσύνη να περνάτε από ’δω και να ρίχνετε τη ματιά σας, θέλω να ευχηθώ, μέρες που έρχονται, το φως των Χριστουγέννων να σκορπά μέσα σας και να ζεσταίνει τις καρδιές σας με το μόνο φως, εκείνο της αγάπης!!!

* Στίχοι του Τόλη Νικηφόρου, «λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα»

Μηθυμναίος

Ας τραγουδάμε λοιπόν για τα όνειρα...

2009-12-12T16:27:00.007+02:00

Ταξίδι στη βροχή - Τάκης Σωτηρχέλλης

Όνειρο κι αυτό / σ' αγγίζω και σε χάνω

μάτια μου γλυκά μου / αχ πόσο σ' αγαπώ

Ένα σου φιλί / θέλω να χορτάσω

αχ να το κρατήσω / για πάντα φυλακτό

Βγαίνω στη βροχή / μόνη αυτή σου μοιάζει

μάνα που αγκαλιάζει / ό,τι όμορφο ξεχνώ

Έφερα κρασί / αντάμα να το πιούμε

που φεύγεις να τα πούμε / για ύστερη φορά

Και σου τραγουδώ / δεν μπορώ να κλάψω

μέσα απ' το τραγούδι / βρίσκω ό,τι αγαπώ

Ο Τάκης Σωτηρχέλλης κατάγεται από το Ακράσι της Λέσβου, χρόνια τώρα, διάβαζα άρθρα του (στην ίδια εφημερίδα που κι εγώ γράφω) μα δεν τον γνώριζα. Τύχαινε να ’ναι και ξάδερφος αγαπημένου μου φίλου… Να όμως που απρόσμενα τον γνώρισα χτες κι όχι μόνο εκείνον, μα ανακάλυψα και τα ταλέντα του… που δεν είναι λίγα. Κάντε κλικ στο βίντεο και απολαύστε στίχο, μουσική και τραγούδι του Τάκη!!!

* «Ταξίδι στη βροχή» είναι γεννήματα μιας παρέας. Μιας παρέας που είναι θάλασσα ταξιδεύτρα, με γλάρους και καράβια και φουρτούνες. Σαν τη ζωή μας. Κι όποτε ξανοιχθούμε στα πέλαγα βιαζόμαστε να πιάσουμε και πάλι τα γνώριμα κι αγαπημένα νερά της Μεσογείου, να δούμε το φως του Αιγαίου. Να ξεκινάμε από τη Λέσβο και να αρμενίζουμε για την Αθήνα, την Πελοπόννησο και την Κρήτη και μετά παρέα με τα δελφίνια να φτάνουμε στην Κύπρο. Και το ταξίδι δεν έχει τέλος, όπως ούτε τα τραγούδια μας. Τραγούδια που γράφτηκαν γιατί αντιπροσωπεύουν στιγμές της ζωής μας, της φιλίας μας και των ερώτων μας. Τραγούδια που μιλούν για τα όνειρα. Τα όνειρά μας, που μεγαλώνουν πια μαζί με τα παιδιά μας και κάνουν τις μέρες μας πιο γλυκές και τις νύχτες μας πιο φωτεινές. Ο Τάκης Σωτηρχέλλης ο Μυτιληνιός χρόνια τώρα σκαρώνει στην κιθάρα με τους στίχους του τραγούδια για να ξεδιψάμε από την αλμύρα των ταξιδιών και να πλενόμαστε από της ρουτίνας τη σκόνη".

Mηθυμναίος

στιγμές περισυλλογής και λυρικής ρέμβης...

2009-12-06T21:34:00.012+02:00

Σε αγαπημένο ποιητή...

Είναι κάτι στίχοι, θαρρείς κι είναι για σένα γραμμένοι.

Λες και κλείνουν μέσα τους όλες τις δικές σου λαχτάρες,

όλες τις έμμονες, βασανιστικές και ξάγρυπνες σκέψεις

κι όλα τα σκιρτήματα της καρδιάς σου.

Συνδέονται δε, τόσο συναισθηματικά μαζί σου που,

σχεδόν αυθόρμητα, τους κάνεις… και δικούς σου.

Τους αποσπάς, κατά κάποιο τρόπο,

απ’ το δημιουργό τους

και τους κάνεις κτήμα σου.

Κι όχι μόνο,

αλλά θα ’θελες -αν γινόταν- να κατοχυρώσεις

και… τα πνευματικά του δικαιώματα!

Αν είναι δυνατόν…

Και, για να ’σαι πιο σίγουρος, τα κλείνεις

-τα φυλακίζεις κυριολεκτικά…- σ’ ένα κελί…

Μες στην καρδιά σου!

* * * *

Κάπου είχα διαβάσει –που, τι σημασία έχει…-

πως συχνά οι ποιητές,

αφού γράψουν τους στίχους,

τους σφραγίζουν σε μπουκάλια

και τ’ αφήνουν να τα πάρει το πέλαγο.

Και λένε πως, έστω κι ένας μόνο αναγνώστης να βρεθεί

να τους διαβάσει,

δηλαδή στα χέρια ενός και μόνο ναυαγού

να έφτανε το μπουκάλι…

θ’ άξιζε τον κόπο ο ποιητής να ’γραφε μόνο γι’ αυτόν.

Για φανταστείτε…

Πόσες φορές θα θέλαμε, στη ζωή μας να παίξουμε

το ρόλο του ναυαγού και πόσο ευτυχισμένους

θα μας έκανε η κρυφή μας ελπίδα να ξεβράσει

το κύμα μπροστά μας ένα τέτοιο μπουκάλι…

Συνηθίζουμε να τους κρατάμε,

σα θησαυρό τέτοιους στίχους,

κάτω απ’ το προσκεφάλι μας,

έτσι για να νιώθουμε την ανάσα τους.

Ν’ αναβλύζουν αλλόκοτα, δίχως σειρά και να μας συνεπαίρνουν.

Να τους δίνουμε το δικό μας νόημα,

αυτό που εμείς θέλουμε, με το δικό μας τρόπο.

Να νομίζουμε πως ερμηνεύουν

όλα όσα εμείς θα θέλαμε,

σε στιγμές περισυλλογής και λυρικής ρέμβης,

να ερμηνεύσουν…

Και το κατορθώνουν!

Και τι κάνουμε τότε;

Τους κάνουμε ακόμη πιο δικούς μας.

Τους κλείνουμε μέσα βαθιά… στον εαυτό μας.

Ίσως, το μόνο χώρο που μπορεί κανείς

ν’ αφουγκράζεται τη σιωπή της ψυχής του.

Ο εαυτός μας!!!

Κι είναι κάτι στιγμές, καλέ μου ποιητή,

κάτι στιγμές «περισυλλογής και λυρικής ρέμβης»,

όπως λέγαμε πιο πάνω,

όταν κοιτάζω τους δείχτες του ρολογιού να βαραίνουν,

τον αγέρα να σκορπά όσα κίτρινα φύλλα απομείναν

ακόμη πάνω στα ημίγυμνα δέντρα,

τον ουρανό να παίρνει εκείνες

τις γκρίζες αποχρώσεις της καταχνιάς,

το ραδιόφωνο να παίζει λυπητερά κομμάτια

κι ο αλήτης ο λογισμός μου

να τρέχει πίσω στο χρόνο,

να λεηλατεί το παρελθόν

και να κάνει το παρόν να ονειρεύεται,

να ξεσηκώνει μια παράξενη αντάρα στην ψυχή μου

κι εκείνη, αλίμονο… να χάνει τη σιωπή της.

Κι αυτά τα λόγια που ακούω μέσα μου σαν ψίθυρο τώρα,

να ξέρεις, δικά σου λόγια είναι…

Μηθυμναίος

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

2009-11-23T10:47:00.011+02:00

Eυεργέτημα του Τεριάντ στη Λέσβο

Στη Βαρειά, λίγο έξω από την πόλη της Μυτιλήνης σε μια μαγευτική τοποθεσία και μέσα στους ελαιώνες υπάρχει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Στρατή Ελευθεριάδη-Τεριάντ, ενός από τους μεγαλύτερους τεχνοκριτικούς σε παγκόσμια κλίμακα. Άνοιξε τον Αύγουστο του 1979 και στεγάζει το σύνολο του εκδοτικού έργου του με εκπληκτικές εικονογραφημένες εκδόσεις πρωτότυπα έργα και λιθογραφίες, βιβλία γραμμένα με το χέρι και εικονογραφημένα από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ου αιώνα: Πικασό, Σαγκάλ, Ματίς, Μιρό, Ρουώ, Λεζέ. Τζιακομέτι, Λε Κορμπυζιέ κ.α.

Ανάμεσα στο πατρικό του σπίτι και στο Μουσείο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου που στεγάζει τα 86 αριστουργήματα της Λαϊκής Τέχνης του Θεόφιλου, δωρεά κι αυτά του μεγάλου ευεργέτη Τεριάντ στο Δήμο Μυτιλήνης βρίσκεται το μοναδικό στον κόσμο αυτό μουσείο-κόσμημα. Έτσι ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει την εξέλιξη της τέχνης στον αιώνα μας, μέσα από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της.

«Δυστυχώς όμως το Μουσείο Τεριάντ αργοπεθαίνει στη μιζέρια που το καταδίκασε η αδιαφορία του ελληνικού κράτους. Τα έργα εκτεθειμένα σε απαράδεκτες συνθήκες. Σε υγρασία, με τον ήλιο να τα τρώει, σκονισμένα, σε συνθήκες πραγματικής ντροπής. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου μια τέτοια συλλογή έργων τέχνης θα αντιμετωπιζόταν καταπώς της άξιζε, θα αντιμετωπίζονταν σαν εθνικός θησαυρός. Σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Όχι όμως στην Ελλάδα και στη Μυτιλήνη».

Μετά το θάνατο του Τεριάντ στο Παρίσι η σύζυγός του Αλίς, περνούσε τα καλοκαίρια της στη Μυτιλήνη κι έβλεπε από κοντά και πικραινόταν για τη στάση των υπευθύνων του μουσείου. Μες σ’ αυτή την κατάντια, το μουσείο έπεσε και τρεις φορές θύμα κλοπής. Κι όλα αυτά ήταν η αιτία που η συλλογή Τεριάντ στο Παρίσι, με πίνακες, τεράστιας αξίας, που σκοπό είχε να δωρίσει στο Μουσείο της Βαρειάς, τελικά θεώρησε πως καλύτερη τύχη θα είχαν στο Μουσείο Ματίς.«Δεν μπορείτε να καταλάβετε», έλεγε πριν ένα χρόνο η Ντομινίκ Σιμιζιάκ, διευθύντρια του γαλλικού Μουσείου Ματίς, «τι δυνατότητες κρύβει η δυστυχώς θαμμένη στο Μουσείο της Βαρειάς συλλογή».Οπότε φανταστείτε τι χάσαμε. Σε μια εποχή τεχνοκρατίας και φθηνής κουλτούρας, επιτέλους ας κατανοήσουν όλοι οι φορείς ότι έχουμε χρέος* στο όνομα της μνήμης του Στρατή Ελευθεριάδη να σεβαστούμε το μοναδικής αξίας Μουσείο που ο μεγάλος ευεργέτης δημιούργησε και δώρισε στη Λέσβο και τη χώρα μας.

* Το ανεξόφλητο χρέος της πνευματικής Λέσβου

Απόσπασμα από την ομιλία του ποιητή και κριτικού

κ. Δημήτρη Νικορέτζου στην εκδήλωση της ΟΛΣΑ

«Αισθάνομαι την ανάγκη μιας προσωπικής εξομολόγησης για τον Tèriade, τον μεγάλο αδικημένο της αναγνώρισης και της υστεροφημίας. Ο Tèriade, ο μεγάλος μύστης και μέντορας της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας στο Παρίσι, ο μαικήνας όλων των ιερών τεράτων της ζωγραφικής, δεν ευτύχισε και δεν αξιώθηκε –στο μέτρο και στο βαθμό που του αναλογούσε- να βρει στην πατρίδα του την τιμή που του έπρεπε. Για το πλατύ κοινό έμεινε –και μένει ακόμα- ένας μεγάλος άγνωστος, καλυμμένος στη σκιά της ανωνυμίας ή το πολύ-πολύ με την ταυτότητα ενός κάποιου σημαντικού ανθρώπου “που ανακάλυψε τον Θεόφιλο”. Η αποκατάσταση της ιστορικής αυτής ανακολουθίας, ήταν που κατηύθυνε την ευαισθησία μου να δώσω μια κάποια ειδική έμφαση στη δική του φυσιογνωμία.»Η Λέσβος στάθηκε η αγλαόδωρη μοίρα και η μυθική τροφός του Tèriade. Η μοίρα αυτή που ξεπήδησε απ’ αυτά τα νερά –τα ιστορικά νερά- του Αιγαίου, απ’ το νησί της Ψάπφας ως τα παράλια τα “καρσινά”, εννοώ τ’ “απεναντινά”, της μικρασιατικής Ιωνίας. Ο αέρας ο θαλασσινός, που ερχόταν απ’ τα μπουγάζια του Αϊβαλιού, μαστόρεψε τη γλώσσα του, κάνοντάς την με την τέχνη, εργαλείο μαγείας. Όμως η μικρή πατρίδα δεν έδεσε τα φτερά του. Του έδωσε το γκόλφι και τον ξεπροβόδησε σε άλλους ορίζοντες, πιο μεγάλους και πιο θαυμαστούς.»Είναι πια καιρός που ο Tèriade εγκατέλειψε τις εγκόσμιες μέριμνες και τη ματαιότητα των ανθρωπίνων και “έδεσε κάβους” στην πολιτεία των ασφοδελών και των ίσκιων. Από τις 23 Νοεμβρίου του 1983 αναπαύεται μακριά απ’ το νησί της καταγωγής του, σε αλλότρια γη στο κοιμητήριο του Montparnasse. Τον τύλιξε η τεφρότητα του γαλλικού φθινοπώρου, χωρίς ένα μαντήλι αποχαιρετισμού από τη Ελλάδα, μακριά απ’ τη θαλπωρή και τη έγνοια των συμπατριωτών του. Εκεί στην ξενιτιά, στα χώματα της Εσπερίας, όπου η μοίρα όρισε να πληρώσει το κοινό ανθρώπινο χρέος, κανένας Έλληνας δεν βρέθηκε να τον νεκρολογήσει, να του μιλήσει με λόγια ελληνικά. Κανένας Έλληνας δεν ήρθε απ’ την πατρίδα του, απ’ το νησί του, να του φέρει ένα κλωνί λεσβιακής ελιάς, να τον συντροφεύει στο κοιμητήριο του Montparnasse. »Η πατρίδα γυμνή. Κανένα του άγαλμα, καμιά προτομή δεν αγλαΐζει τη Λέσβο, τον τόπο της φύτρας του, απ’ όπου βλάστησε το πρώτο του κύτταρο. Πόσο ωραίο θα ήταν –σκέφτομαι- να έφερναν τα οστά του στη γη των πατέρων του και να τα εναπόθεταν σ’ ένα χλοερό ξάγναντο στο αιολικό νησί. Η χοϊκή του ύλη να ξαναεπέστρεφε στη γη, ανάμεσα στις συστοιχίες των ελαιώνων και στη θαλασσοβροχή του Αιγαίου. Πόσο ωραίο θα ήταν…».

Μηθυμναίος

Η Βάνα Κοντομέρκου και το έργο της

2009-11-14T22:40:00.006+02:00

Το λογοτεχνικό έργο της Βάνας Κοντομέρκου, η οποία είναι μια καταξιωμένη συγγραφέας της Διασποράς, παρουσίασε, στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ, η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών. Η Ιωάννα Κόκλα, εκπαιδευτικός και βραβευμένη ποιήτρια, έκανε λόγο για τα τρία πρώτα πονήματα της Βάνας: «Ο ήλιος έβγαινε από τη Δύση», «Αύριο ίσως…» και «Ανάμεσα σε δυο πατρίδες» και η Βάσω Κουβελά, ηθοποιός, συγγραφέας και πολιτισμιολόγος, για το τέταρτο βιβλίο το υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα «Φλογισμένες πέτρες».

Και ακριβώς, σ’ αυτό το τελευταίο βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θέλω να σταθώ. Ένα έργο καθαρά ανθρώπινο όπου η Βάνα, καθώς ανέφερε η κυρία Κουβελά, «αποτυπώνει μια εποχή αυτή του ’40 και του ’50 στην άγονη και κακοτράχαλη περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας. Πατάει γερά πάνω στα βιώματα και στις κοινωνικές συνθήκες που διέπουν αυτή την κοινωνία. Χρησιμοποιεί τα ιστορικά αυτά χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή όλων για να ξετυλίξει ίσως ένα κουβάρι αναμνήσεων και ακουσμάτων για να συνθέσει το έργο της. Κι όπως λέει κι ο Βασίλης Βασιλικός στην εισήγησή του “τα πέτρινα αυτά χρόνια’’ σηματοδότησαν όλες τις κατοπινές εξελίξεις.
»Μιλάει με ιδέες και βαθύτερα νοήματα μέσω των ηρώων της τόσο απλά και κατανοητά. Η πείνα, η εκμετάλλευση, η αδικία που υφίσταται ο ήρωάς της Πάνος, ο κόπος για δουλειά και μάθηση, ο πόλεμος… όμως στο τέλος δικαιώνεται όλος αυτός ο κόπος κι ο αγώνας ζωής και νικά ο άνθρωπος, με βάρκα την ελπίδα. Έρχεται η εξομάλυνση των παθών του εμφυλίου με την αγάπη, τον έρωτα δυο νέων –κι αυτό είναι το γλυκύτερο στοιχείο της ζωής, μακριά απ’ τα μίση και το αίμα της κατοχής και του εμφυλίου τις προκαταλήψεις. Ιδέες, νοήματα βαθειά, νοήματα ζωής μας διδάσκουν, μας τονώνουν μέσω αυτών των ηρώων, για αγώνα ζωής, για νίκη.
»Το βιβλίο της Βάνας Κοντομέρκου είναι η δικαίωση της ζωής για δράση κι όχι για παραίτηση. κι όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας: μέσα απ’ τον πόνο βγαίνει κανείς δυνατότερος».

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και είμαι σίγουρος πως θα σας γοητεύσει. Ένα καταπληκτικό βιβλίο με ενδιαφέρουσα ιστορία, καλοδουλεμένη πλοκή και άριστη απόδοση χαρακτήρων, σίγουρα θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ακόμη και του πιο απαιτητικού αναγνώστη.

* Το βιβλίο «Φλογισμένες πέτρες» θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, Πανεπιστημίου 17

Ο Πρόεδρος Αυγερινός Ανδρέου προλογίζει

Η συγγραφέας ανάμεσα στις δυο ομιλήτριες

Η κα. Κόκλα και η κ. Κοντομέρκου διαβάζουν

Μέρος από το ακροατήριο

Ο Μηθυμναίος, η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος

Μηθυμναίος

Για την αγάπη των άλλων

2009-11-07T16:31:00.008+02:00

Πλήθος κόσμου έδωσε χτες το παρόν στην αίθουσα του ξενοδοχείου King George Palace στο Σύνταγμα, όπου έγινε η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.

Κι ήταν κυριολεκτικά όλοι εκεί

και με την ευχή να είναι καλοτάξιδο!!!

«Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη;»

Στο πάνελ η δρ. Βιβή Κοψιδά-Βρεττού, ο βουλευτής Δωδεκανήσου Γιώργος Νικητιάδης, η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, ο Τζων Κατσιματίδης, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ελένη Γκίκα, ο βουλευτής Κώστας Σκανδαλίδης και η Δέσποινα Εμμανουηλίδη-Λυβίτση

Όλοι οι φίλοι πανευτυχείς γύρω από τη συγγραφέα, που λάμπει!!!

(Από αριστερα, Ted Αργύρης, Π. Ξανθίδης, Χρ. Αγγελής, Ν. Ψυχογιού,

Ι. Φραγκούλη, Αλεξάνδρα και Στρ. Δουκάκης,

Βάνα και Αντρ. Κοντομέρκος, Θ. Ψυχογιός)

... κλέψαμε μια στιγμή από εκείνη…

Η Αλεξάνδρα Δουκάκη, ο Μηθυμναίος και οι συγγραφείς Ελένη Γκίκα και Βάνα Κοντομέρκου

Ιουστίνη μου, συγχαρητήρια, σ’ ευχαριστούμε για την αξέχαστη βραδιά και ευχή μου πάντα να μας δίνεις ωραία βιβλία.

Μηθυμναίος

Κι ύστερα σου λένε ζώα…

2009-11-12T09:48:00.003+02:00

Όταν η αγριότητα μετατρέπεται σε αγωνία και αδιέξοδο,

φτάνει η εσωτερική δύναμη να προκαλέσει την ήττα

και την ταπείνωση του δυνατού

και να καταλήξει σε μάθημα στοργής και τρυφερότητας...

Κι ύστερα σου λένε ζώα...

Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο μέχρι το τέλος του.

Μηθυμναίος

Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο

2009-11-04T20:42:00.004+02:00

Χθες βράδυ στον Ιανό, ένα θαυμάσιο χώρο πολιτισμού, που χρόνια τώρα είναι πλέον θεσμός, έγινε η παρουσίαση του λευκώματος «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΞΑΝ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ», «σπονδή στο ήθος των παλιών μαστόρων» με το φακό του συμπατριώτη και παιδικού μου φίλου φωτογράφου και εκδότη Δημήτρη Ταλιάνη και τη γραφίδα του συγγραφέα Πάνου Θεοδωρίδη.
Ομιλητές η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, (ήταν απόλαυση, απ’ τους ομιλητές που παρακαλάς να μην τελειώσει το λόγο της) o Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, και οι δυο συντελεστές του βιβλίου.
Για μια ακόμη φορά και για τέτοιες εκδηλώσεις ο χώρος του Ιανού δείχνει, παρόλο το μέγεθός του, μικρός!

Για μένα πολλαπλή η χαρά γιατί εκτός από το φίλο Δημήτρη, εκεί ήμασταν παρέα με φίλους όπως η Βάνα και ο Αντρέας Κοντομέρκος, η Δώρα Γιαννάκου-Παρίση (μια από τους 40 τεχνίτες του βιβλίου, συμπατριώτισσα, κουκλοποιός και νονά του Δ. Ταλιάνη) κι από δίπλα η έκπληξη που περίμενα η συνμπλόγγερ Φαραώνα!!!

«Πολύχρονη η προετοιμασία και η έρευνα γι’ αυτήν την προσεγμένη έκδοση. 20 ερευνητές από όλη την Ελλάδα, υπέδειξαν ξακουστά ή ξεχασμένα εργαστήρια της επικράτειας. Ο Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφισε και πήρε συνεντεύξεις, ο Πάνος Θεοδωρίδης διαμόρφωσε τα κείμενα. Εν τέλει, 40 τεχνίτες σε 30 και ένα παραδοσιακά επαγγέλματα συνέβαλαν στη δημιουργία ενός τόμου που επιμένει να προσβλέπει στο σήμερα και το αύριο για τις τέχνες που «χάνονται».
Πέρα από τη νοσταλγία και αίσθηση παραμυθιού που μας προκαλούν τα παλιά επαγγέλματα που εξασκούν. Είναι οι τεχνίτες που ενσαρκώνουν, στη στροφή του αιώνα μας, το πείσμα και την επιμονή μιας προσωπικότητας που γνώρισε πολλές διακυμάνσεις και περιπέτειες στο βίο τους, αλλά τώρα συνεχίζουν ως αμύντορες της τέχνης τους, παραβλέποντας και ξεπερνώντας τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν».

Σαν υστερόγραφο λίγα λόγια για τον Δημήτρη Ταλιάνη με λόγια της Νατάσσας Φωκιανίδου (Φαραώνας):
"O Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφος του ελληνικού φωτός (μερικοί το λένε και τοπίο) ξεκίνησε απεικονίζοντας κυριολεκτικά τις ισχυρές εντυπώσεις του από την ποίηση και τη μουσική. Ο φακός του ανίχνευε την ομορφιά ως κατάθεση της μνήμης, όχι ως εικαστική μανιέρα, αλλά μέσα από τον διάλογο με τα πράγματα. Γι’ αυτό και άργησε να περιεργαστεί πρόσωπα και χειρονομίες.
Το ήθος του τοπίου (μερικοί το λένε και φως) παραήταν ισχυρό για την αίσθησή του".

Κι εγώ να συμπληρώσω με περηφάνια πως είναι κι αυτός Μηθυμναίος!

Ένα κλικ αιχμαλωτίζει τη στιγμή!

2009-10-28T18:02:00.009+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται στην ακριβή και κατάλληλη στιγμή, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο που, ένα απίστευτο γεγονός ή μια έστω απλή λεπτομέρεια ή μια κίνηση, αν θέλετε στο εκατομμύριο, συμβαίνει να έχουν την τύχη μ’ ένα και μόνο κλικ να την αιχμαλωτίσουν με το φωτογραφικό τους φακό.

η στιγμή που λέγαμε…

και... τώρα τι γίνετα;

μα… γιατί μ’ ενοχλείς;

τσακωμός, δικό σου ή δικό μου τελικά;

να ξεδιψάσει έστω και με μια στάλα…

πολύτιμο λάφυρο…

καθρέφτη μου, καθρέφτη μου...

απίθανη ταύτιση...

Μηθυμναίος

Η Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή για γυναίκες!

2009-10-25T23:19:00.010+02:00

Και πάλι οι παρακάτω εικόνες έχουν τον πρώτο λόγο...

Μπούρκα, μια υφασμάτινη φυλακή! Δίχως αμφιβολία…

Αφού καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια

Χωρίς πρόσωπο, πίσω από την μπούρκα,
στο σκληρό κι απάνθρωπο καθεστώς των Ταλιμπάν

Κι όμως πίσω από την μπούρκα κρύβεται μια γυναίκα…

Είναι «σύμβολο υποταγής» των γυναικών!

Μέχρι ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος.

Η χρήση της μπούρκας «περιθωριοποιεί» τις γυναίκες,

τις φυλακίζει και τις υποβιβάζει…

Πώς να ταυτοποιήσεις τούτο εδώ με το πρόσωπο

που κρύβεται στη μπούρκα;

Μηθυμναίος

Όταν οι εικόνες δίνουν από μόνες τους τη σημασία των λέξεων.

2009-10-13T09:12:00.013+02:00

Αγάπη...

Φιλία...

Μελαγχολία...

Ελπίδα...

Μοναξιά...

Περιέργεια...

Πόνος...
.

Αθωότητα...

Συντροφικότητα...

Πόνος...

Συμπόνια...

Ζήλια...

Ερωτοτροπία...

Μηθυμναίος

Ο έρωτας κι ο θάνατος

2009-10-08T20:53:00.004+02:00

Ένα μικρό απόσπασμα από μια εξαιρετική συνέντευξη του υπεραιωνόβιου (γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1906) ομότιμου καθηγητή της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Εμμανουήλ Κριαρά για τον έρωτα και τον θάνατο που έδωσε το καλοκαίρι στην Βίκυ Χαρισοπούλου στα ΝΕΑ.

Κάντε κλικ στη φωτογραφία και διαβάστε το. Αξίζει!

* Ευχαριστώ τον κ. Τάκη Χατζηαναγνώστου που φρόντισε να μου το στείλει.

Μηθυμναίος

Βενεζουέλα η ποικιλόμορφη…

2009-10-04T13:18:00.013+02:00

Εκεί που έζησα 41 ολόκληρα χρόνια!

To 1498, στο τρίτο του ταξίδι, ο Χριστόφορος Κολόμβος, «πάτησε το πόδι του», για πρώτη φορά, στην αμερικανική ήπειρο. Ήταν οι ανατολικές ακτές της σημερινής Βενεζουέλας. Εκείνος πίστευε, φυσικά, ότι είχε φτάσει στις Ινδίες. Κατόπιν αποκαλύφθηκε το λάθος του οπότε προστέθηκε και το «Δυτικές» για να ξεχωρίζει από τις... κανονικές. Θα είναι, ωστόσο, δυο χρόνια μετά όταν ο Αλφόνσο ντε Οχέδα, συντροφιά με τον Αμέρικο Βεσπούτσι διασχίζουν τα νέα αυτά πανέμορφα εδάφη -το «ελ ντοράδο» των ευρωπαίων- κι αντικρίζουν τους καταυλισμούς των Ινδιάνων της περιοχής με τις αχυρένιες καλύβες στημένες σε πασσάλους μπηγμένους μέσα στη θάλασσα. Ευθύς, βλέποντας αυτό, ο Βεσπούτσι, του ήρθε στο νου η Βενετία και έτσι ονόμασε τον τόπο αυτό: Μικρή Βενετία! Που με τα χρόνια μετονομάστηκε σε Βενεζουέλα.

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα με απαράμιλλες φυσικές ομορφιές. Ο Δημιουργός, σίγουρα, στις μεγάλες του εμπνεύσεις, φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος μαζί της. Η ποικιλόμορφη αυτή χώρα έχει να προσφέρει στον επισκέπτη της ό,τι αυτός αναζητεί, καθ’ όλο το χρόνο. Παραμυθένιες παραλίες με ψηλόλιγνους κοκκοφοίνικες και πλούσια τροπική βλάστηση, θάλασσες στο χρώμα του τουρκουάζ με κρυσταλλένια νερά. Πολύχρωμους κοραλλιογενείς βυθούς κι ένα ζεστό ήλιο. Ατέλειωτα παρθένα δάση στα νοτιοανατολικά της χώρας, εκεί όπου συναντά κανείς τον επίγειο, πράγματι, παράδεισο που σκάρωσε, θαρρείς, ο Θεός και δεν είναι άλλος από την πασίγνωστη περιοχή Canaima. Πραγματικός πνεύμονας ζωής του πλανήτη μας! Βασίλειο με δεκάδες χιλιάδες είδη ζωικού και φυτικού πλούτου. Με οργιώδη βλάστηση, έτσι ώστε να χάνεται το μάτι στο πράσινο. Λίμνες, τεράστια ποτάμια (Orinoco, Caroni) και καταρράκτες όπως τον γνωστό Salto Angel, τον υψηλότερο του κόσμου, (975 μ.). Εδώ, φαίνεται, η φύση αποφάσισε να ιερουργήσει από μόνη της. Αλλιώς τι είδους παράδεισος θα ήταν; Σε κυριεύει το δέος και η έκσταση κι αναρωτιέσαι: Δεν έχουν τελειώσει ακόμα τα θαύματα σε τούτον τον κόσμο;

Στο κέντρο της και προς τα νότια, συναντάς τις αχανείς πεδιάδες (Los Llanos). Η φύση χρόνο το χρόνο, αιώνα τον αιώνα δουλεύει κι εδώ ασταμάτητα. Μυστήριο και μαγεία μαζί. Εδώ ισχύουν μόνο δυο εποχές, των βροχών και της ξηρασίας κι ανάμεσα τους μια φυσική αρμονία μοναδική. Τα χρώματα σε τούτα τα μέρη, κι ανάλογα με την ώρα, παίρνουν άλλη διάσταση και η μαγεία του τοπίου ξυπνά όλες τις αισθήσεις.
Στα βορειοδυτικά απλώνεται μια μικρή «Σαχάρα», (Los Medanos de Coro). Μια αμμώδη έρημος που ο αέρας ανάλογα με τα κέφια του μεταφέρει την άμμο και φτιάχνει τους αμμόλοφους πότε στα δεξιά και πότε στα αριστερά του δρόμου που τη διασχίζει.
Και το πιο παράδοξο, στα νοτιοδυτικά, στην οροσειρά των Άνδεων, τη «ραχοκοκαλιά», θα έλεγα, της Νότιας Αμερικής, θα συναντήσει ο επισκέπτης τις χιονισμένες βουνοκορφές του Pico Bolívar (5.007 μ.) Ναι, χιόνια μέσα στο τροπικό! Δεν είναι παραίσθηση, αποκάλυψη είναι. Και με το πιο ψηλό (4.765 μ.) και πιο μακρύ (12,5 χλμ.) τελεφερίκ του κόσμου από την πόλη Μέριδα σε μια αξέχαστη διαδρομή φτάνεις σχεδόν στην κορυφή.
Δεν θα ήθελα να παραλείψω την εικόνα που παρουσιάζουν οι χιλιάδες πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου που ξεπροβάλουν σαν κατάρτια πλοίων μέσα απ’ τη θάλασσα του κόλπου του Μαρακάιμπο στη βορειοδυτική και θερμότερη περιοχή της. Πετρελαιοπηγές παντού και μια... αφόρητη ζέστη.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η Βενεζουέλα, που με το υπέροχο κλίμα και την ομορφιά του τοπίου της θα μπορούσε, με μια σωστή τουριστική υποδομή, να ήταν σήμερα μια από τις πλέον ακμάζουσες στον τομέα αυτό και να μην τα περίμενε όλα από το πετρέλαιό της. Αλλά...

Μηθυμναίος

Ενώ συμβαίνουν διάφορα γύρω μας…

2009-09-23T11:46:00.006+02:00

Άρχισε να ψιχαλίζει… κι εγώ δίχως ομπρέλα. Οι στάλες, μου χτυπάνε το πρόσωπο, θολώνουν τα γυαλιά μου. Βρίσκω καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο, στο παγκάκι του πάρκου. Τώρα οι στάλες πέφτουν δίπλα μου. Δεν βρέχομαι. Ευτυχώς! Έγιναν ήχος όμως, έτσι όπως πέφτουν στην επιφάνεια ενός μετάλλινου κουτιού, πεταμένο παραδίπλα... Μέσα στο χόρτο, που μυρίζει.

Αισθάνομαι έντονα αυτή τη μυρωδιά. Τι όμορφα που μυρίζει η γη… Γλυκαίνει η ψυχή μου. Ο ήχος της βροχής συνεχίζει στο μέταλλο. Διαπιστώνω ότι έχει και κάποιο ρυθμό… Ένα σόλο, από τζαζ μήπως; Ένα βαλς; Ένα ταγκό; (Συμφωνείς κι εσύ Σ;). Διάλεξε το ρεπερτόριο που θέλεις… Κι εγώ θα συμφωνήσω. Όπως πάντα…

Το πήρες είδηση; Το καλοκαίρι έφυγε. Ξεπρόβαλε το φθινόπωρο, όπως το θέλαμε, όπως έπρεπε. Να κι ένα πουλί, ήρθε και κάθισε στο αντικρινό δέντρο, μάλλον για να προφυλαχτεί κι αυτό. Κάτι σφύριξε… δεν κατάλαβα τι. Ενώ οι στάλες συνέχισαν να πέφτουν και να ηχούν, κάτι στίχοι μου ’ρθαν στο νου… Ψάχνω μια μελωδία να την ταιριάξω με τους στίχους και το ρυθμό της βροχής που πέφτει σιγαλά πάνω στο μέταλλο… Δεν προλαβαίνω να ξεδιαλύνω τα λόγια καθώς κι άλλα ποιήματα κι άλλες εικόνες γεμίζουν τη στιγμή. Στιγμές ξεχασμένες, από παλιά...

Τί ζήλια… Τί έμμονη ιδέα… Ενώ ζούμε σα να βρισκόμαστε στο μέλλον, όλα είναι παρελθόν. Μόλις κάνουμε ν’ αγγίξουμε τη γραμμή του μέλλοντος αμέσως βλέπουμε πως πατάμε… στο παρελθόν. Πόσο, άραγε, κρατάει το παρόν; Συλλογιέμαι το τι ήμασταν, τι ήμαστε και τι, άραγε, θα ήμαστε. Η λήθη σκεπάζει μερικές φορές τα περασμένα… Χρειάζεται να έχουμε μνήμη, λοιπόν, διαύγεια σκέψης και γενναιοδωρία για να εξηγήσουμε ό,τι μας προέκυψε… ενώ συνέβαιναν διάφορα γύρω μας… Όμως, υπάρχουν κι αυτά που συμβαίνουν μέσα σε μια στιγμή, και καθορίζουν πλέον τη ζωή μας…

Δεν πρόσεξα πως είχε περάσει τόση ώρα. «Η βροχή σταμάτησε. Τα δέντρα στάζουν μοναξιά…»*

Είχες φύγει κι εσύ από τη σκέψη μου… Δίχως αντίο…

Μηθυμναίος

* Στίχος του Τ. Λειβαδίτη

… δίψασε η καρδιά μου να σας ψάξει…

2009-08-30T07:46:00.014+02:00

Χάθηκα, για ένα μήνα… μέσα στον κόσμο.

Πότε πέρασε κιόλας ένας μήνας…

Χαθήκαμε…

Στις στιγμές που κράτησα, στις εικόνες που μου 'μειναν...

Είπα να «ξεκολλήσω» λίγο από τη γειτονιά μας.

Μου λείψατε.

Παρότι έριχνα κλεφτές ματιές.

Τι συνήθεια κι αυτή...

Οι μέρες πέρασαν. Οι άνθρωποι όχι.

Οι σχέσεις στη ναφθαλίνη.

Κι εμείς; Τι γίναμε;

Άστο…

Θα σμίξουμε στη μελαγχολία του φθινόπωρου

και στη μοναξιά του χειμώνα… και πάλι…
.

Δεν μας βγήκαν… Είναι αλήθεια,

δεν μας βγήκαν φέτος οι συναντήσεις,

όπως με πάθος και σχέδιο είχαμε υποσχεθεί.
Τα ούζα και οι μεζέδες, που λέγαμε,

έμειναν να περιμένουν…

Ίσως του χρόνου…
Κομμάτι δύσκολο τούτο το καλοκαίρι.

Μόνο με το Δημήτρη σμίξαμε,

ήπιαμε ένα ποτηράκι κι είπαμε δυο λόγια.

Μου χάρισε την αγάπη του και όχι μόνο...

Δημήτρη σ’ έχω στην καρδιά μου!
Ούτε με τη Μαριάνθη μπορέσαμε, ούτε με το Νίκο,

ούτε με τον Αντώνη (για φαντάσου…).
Ούτε καν με την Αναστασία, την Ελένη, το Γιάννη, τη Κλαίρη,

τον άλλο Γιάννη, τον Άρη, το Γιώργο…
Δυο στιγμές αστραπή με το Θόδωρο. Ας είναι…

Ήταν ο Αριστείδης όμως, που ως συνήθως άνοιξε

-με τα ωραία λόγια και τις συμβουλές του που κράτησα-

το βαθύ της καρδιάς του και το λευκό της σκέψης του.

Μια όαση!

Αφήνω για το τέλος έναν άλλο, εξαίρετο φίλο

που γνώριζα μόνο… απ’ τη φωνή του.

Παραγωγός ραδιοφώνου ο Βασίλης,

είδος υπό εξαφάνιση,

όπως και οι άνθρωποι σαν κι αυτόν!

Τον γνώρισα, επιτέλους προσωπικά.

Τιμή μου η επίσκεψή του στο σπίτι μου.

Δεν διαψεύστηκε η ιδέα που είχα για ’κείνον.

Τον ευχαριστώ για τη σοφία που με πότισε

και για τ’ άλλα που, απλόχερα μου χάρισε.

Μηθυμναίος

Φωτογραφίες: Μηθυμναίος

Ανάβαση στις παρυφές του Λεπέτυμνου

2009-07-28T00:09:00.012+03:00

Λίγο πριν σκάσει μύτη ο ήλιος είχαμε πατήσει την κορυφή του Λεπέτυμνου, του υψηλότερου βουνού της Λέσβου (969 μ.), ακριβώς γι’ αυτό: να απολαύσουμε από εκεί ψηλά το ξημέρωμα!
Στο πιο ψηλό σημείο, ίδια θηλή μαστού όπως φαίνεται από μακριά, είναι χτισμένο το μικρό εκκλησάκι του Αϊ-Λια.
Μόλις είχαμε ανάψει το κερί και προσκυνήσαμε την εικόνα του, άρχισε να ξεμυτίζει ο ήλιος απ’ τα απέναντι βουνά της Ανατολής. Σχεδόν δίπλα μας.
Μια συννεφιά δε βοήθησε να έχουμε την καθαρότερη εικόνα που σίγουρα θα θέλαμε, όμως η θέα από κει πάνω ήταν καταπληκτική. Αγνάντευες σχεδόν όλο το νησί καθώς και μεγάλο μέρος των Μικρασιατικών ακτών.

"Ίδια θηλή μαστού" όπως σας έλεγα παραπάνω, έτσι δείχνει από μακριά...

Οι ενδύξεις μας οδηγούσαν στο ύψωμα

Νάτος ο ήλιος ο ηλιάτορας, ξεπροβάλλει απέναντι...

Πάνω σ' αυτά τα μυτερά κι απότομα βράχια το μικρό εκκλησάκι

Στο βάθος διακρίνεται η Μήθυμνα κι ο κάμπος της

Λίγο ζουμάρισμα να την φέρουμε πιο κοντά. Βοηθούσε λίγο κι ο ήλιος ώστε να φανεί και το κάστρο.

Λίγο πιο δεξιά η Πέτρα, με τα δυο ξερονήσια της, η Άναξος, κι όλη η δυτική πλευρά του νησιού.

Ανάμεσα απ' τα βράχια να χάνεσαι στον ορίζοντα.

Στ' αλήθεια, άξιζε τον κόπο αυτή η εξόρμηση στις κορυφές.

Όλο αυτό μας αντάμειψε όπως το περιμέναμε.

Μηθυμναίος

Tell me why?

2009-07-23T18:05:00.006+03:00

Τραγούδι ο Declan Galbraith

Κάποιος μπορεί να μας πει

γιατί δεν μπορούμε, έστω, να είμαστε φίλοι;

In my dream children sing a song of love for every boy and girl

The sky is blue and fields are green and laughter is the language of the world

Then I wake and all I see is a world full of people in need

Tell me why (why) does it have to be like this?

Tell me why (why) is there something I have missed?

Tell me why (why) cos I don't understand.

When so many need somebody we don't give a helping hand.

Tell me why?

Everyday I ask myself what will

I have to do to be a man?

Do I have to stand and fight to prove to everybody who I am?

Is that what my life is for to waste in a world full of war?

Tell me why (why) does it have to be like this?

Tell me why (why) is there something I have missed?

Tell me why (why) cos I don't understand.

When so many need somebody we don't give a helping hand.

Tell me why? tell me why? tell me why? tell me why? tell me wh ?

just tell me why, why, why?

Tell me why (why) does it have to be like this?

Tell me why (why) is there something I have missed?

Tell me why (why) cos I don't understand.

When so many need somebody we don't give a helping hand.

Tell me why, Tell me why, Tell me why,

Can someone tell us why we let the forest burn?

Tell me why, Tell me why

Can some one tell us why we let the ocean die?

tell me why tell me why

can some one tell us why we cannot just be friends?

Απλά καταπληκτικό!!!

* Letras en español aqui

Μηθυμναίος

Να θυμάσαι...

2009-07-20T20:08:00.007+03:00

Να θυμάσαι:

1. Υπάρχουν τουλάχιστον 2 άνθρωποι σ' αυτόν τον κόσμο

που θα πέθαιναν για σένα.

2. Τουλάχιστον 15 σ' αυτόν τον κόσμο σ' αγαπούν με κάποιο τρόπο.

3. Ο μόνος λόγος που κάποιος μπορεί να σε μισήσει είναι

επειδή θα ήθελε να είναι σαν κι εσένα.

4. Ένα χαμόγελό σου μπορεί να φέρει ευτυχία

ακόμα και σε κάποιον που δεν σε συμπαθεί.

5. Κάθε βράδυ τουλάχιστον 1 άνθρωπος σε σκέφτεται πριν κοιμηθεί.

6. Είσαι ο κόσμος ολόκληρος για κάποιον.

7. Είσαι μοναδικός και ξεχωριστός άνθρωπος.

8. Κάποιος που μπορεί να μην τον ξέρεις καν, σε αγαπάει.

9. Ακόμα και όταν κάνεις το μεγαλύτερο λάθος,

κάτι καλό βγαίνει από αυτό.

10. Όταν σκέφτεσαι ότι όλος ο κόσμος

είναι εναντίον σου, ξαναρίξε μια ματιά.

.
11. Πάντα να θυμάσαι τους επαίνους που δέχεσαι

και να ξεχνάς τις προσβολές.

Οι καλοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια...

Δεν τους βλέπεις πάντα, αλλά ξέρεις ότι υπάρχουν.

Μηθυμναίος

Με τα βλέμματα και τις αισθήσεις να σμίγουν εδώ...

2009-07-13T08:57:00.011+03:00

Πέρασαν κιόλας δυο εβδομάδες στον αγαπημένο μου τόπο. Απίστευτο…
Γι’ αυτό και η απουσία μου.

Λίγο το ταξίδι, λίγο η τακτοποίηση, λίγο η σύνδεση

(παρότι προβληματική ακόμη…) ήταν η αιτία…

Αλλά ευτυχώς εδώ είμαστε.

Άνοιξα, που λέτε, πόρτα και παράθυρα

να εισβάλει η αύρα και η δροσιά της

να δώσει ευωδιά να διώξει την υγρασία.

Να μπει όλος ο ήλιος να το φωτίσει.

... και τα λουλούδια να ομορφύνουν την πέτρα

Να ζεις με τα λίγα και ν’ απολαμβάνεις τα πολλά.
Να αγναντεύεις όσο αντέχει το μάτι σου και η ψυχή σου.
Αιγαίο πέλαγος εδώ.

κι από ’δω να ζυγιάζεις όνειρα...

Η Μήθυμνα, λουσμένη στο αιγαιοπελαγίτικο φως,

με τις ανταύγειες του γαλάζιου να δίνουν την αίσθηση

του θαυμασμού και της απόλαυσης.

Η απόλυτη πρόκληση και... πρόσκληση!
.

σαν αντιφέγγισμα μοναξιάς...

Γίνεται να μη σταματήσεις να το θαυμάσεις; Όχι πέστε μου...
.

Καλό καλοκαίρι σε όλους σας

Μηθυμναίος

Playing For Change | Song Around The World «Stand By Me»

2009-06-21T21:01:00.005+03:00

Μέχρι που μπορεί να φτάσει η τεχνολογία.

Ένα τραγούδι, το ίδιο τραγούδι, ν’ αρχίσει από την Καλιφόρνια και στη συνέχεια κι άλλοι τραγουδιστές... του δρόμου, ένα γύρο στον κόσμο, να το πάρουν, να συντονιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουμε τούτο το… απίστευτο αποτέλεσμα.

Απολαύστε το κάνοντας κλικ στο τοξάκι του «play» στην εικόνα.

Μηθυμναίος

Το Μουσείο της ελιάς

2009-06-17T16:19:00.005+03:00

Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας, στην Αγία Παρασκευή Λέσβου, δημιουργήθηκε από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), το οποίο έχει και την ευθύνη για τη λειτουργία του. Στεγάζεται στο χώρο του παλαιού κοινοτικού ελαιοτριβείου το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί στις αρχές του 20ού αιώνα και έκλεισε το 1967. Η χρήση του παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Αγίας Παρασκευής. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Βορείου Αιγαίου 2000-2006 και χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Το ΜΒΕΛ ανήκει στο δίκτυο θεματικών τεχνολογικών μουσείων του Π.Ι.Ο.Π. και αποτελεί λογική συνέχεια του Μουσείου της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη.

Το συγκρότημα της Αγίας Παρασκευής αναδεικνύεται σε "μουσείο του εαυτού του", με αποκατάσταση των αρχιτεκτονικών και μηχανολογικών στοιχείων στην ιστορική τους μορφή. O σωζόμενος ιστορικός εξοπλισμός, που έχει αποκατασταθεί, αναδεικνύεται υποδειγματικά, μέσω της "επιδεικτικής" λειτουργίας του και της πλαισίωσής του με ψηφιακές παραγωγές. Παρουσιάζεται η εξέλιξη των μηχανημάτων, με έμφαση στις αλλαγές που επέφερε η εισαγωγή της μηχανικής κίνησης στην ελαιοπαραγωγή. Στο κυρίως κτήριο, δίνεται έμφαση στα τρία βασικά στάδια της διαδικασίας παραγωγής ελαιολάδου (σύνθλιψη του καρπού, συμπίεση του ελαιοπολτού, διαχωρισμός του λαδιού από το νερό) και γίνεται αναφορά στη συμπληρωματική λειτουργία του αλευρόμυλου.

Οι παλαιές αποθήκες ελαιοκάρπου λειτουργούν ως συμπληρωματικές εκθετικές μονάδες, που προβάλλουν το ανθρώπινο στοιχείο. Στις μεγάλες αποθήκες γίνεται ιδιαίτερη αναφορά: α) στην ιστορία του κοινοτικού ελαιοτριβείου της Αγίας Παρασκευής, με έμφαση στην πρωτοποριακή διαδικασία της κοινοτικής ιδιοκτησίας και στον αντίκτυπό της στις κοινωνικές και οικονομικές δομές της περιοχής· β) στην εκμηχάνιση της ελαιουργίας στη Λέσβο· και γ) στο ευρύτερο κοινωνικό-οικονομικό πλαίσιο. Στις μικρές αποθήκες παρουσιάζεται ο κύκλος των εργασιών που συνδέονται με την ελαιοπαραγωγή. Το Μουσείο περιλαμβάνει επίσης αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, κυλικείο, καθώς και μικρό υπαίθριο αμφιθέατρο.
.

Το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου επιδιώκει να προβάλει τη βιομηχανική κληρονομιά, τόσο στον τομέα της ελαιουργίας όσο και στο ευρύτερο πεδίο της τεχνολογίας, αλλά και να την εντάξει στα αρχιτεκτονικά, κοινωνικά και πολιτισμικά συμφραζόμενά της.

Είναι γνωστό πως η ιστορία της Λέσβου, από την αρχαιότητα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελιά. Γι’ αυτό και το Μουσείο τούτο είναι, κατά κάποιο τρόπο ένα ταξίδι στη βιομηχανική παράδοση της Λέσβου, ένα ταξίδι στην ιστορία της.

Μηθυμναίος

* Οι φωτογραφίες είναι από το: fouskoto4all.gr

Στο Τζον Ζαβιτσάνο

2009-06-10T13:04:00.005+03:00

Στις απρόβλεπτες ανηφόρες της ζωής, που σαν Γολγοθάδες, πολλές φορές υψώνονται μπροστά μας, όταν στα μάτια μας αδυνατίζουν τα οράματα και οι προσδοκίες δεν βρίσκουν χέρια συμμάχων ν’ ακουμπήσουν, τότε συμβαίνει… -ναι, πιστέψτε το συμβαίνει- ν’ ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον, να απλώνουμε χέρι αδερφικό (αυτό της ανθρωπιάς) βρίσκοντας ο καθένας, με ό,τι μπορεί να συμπαρασταθεί, τρόπους να δείχνει αισθήματα συμπαράστασης…

Παράξενο για τους άγριους και τραχείς καιρούς που ζούμε…

Πολύ με συγκίνησε η είδηση που μου ήρθε απ’ το νησί μου (και γι’ αυτό τούτη η ανάρτηση) πως το μουσικό συγκρότημα METHOD X, (θα τους θυμάστε υποθέτω από εδώ τους είχαμε υποστηρίξει σε μια προσπάθειά τους) στο καινούργιο τους CD που θα κυκλοφορήσει θα συμπεριλάβουν ένα τραγούδι γραμμένο για ένα φίλο τους, ένα ελληνόπουλο της Διασποράς τον Τζον Ζαβιτσάνο που ζει στο Χιούστον του Τέξας, και περνάει μια δύσκολη κατάσταση υγείας. Του αφιερώνουν λοιπόν το τραγούδι που έγραψε ο Κώστας Λιόλιος (τραγουδιστής) κι επένδυσε με μουσική ο κιθαρίστας Πέτρος Κατούδης με τίτλο «Pray me out of angel's wings...» (Προσευχήσου να μη μου δοθούν φτερά αγγέλου…)
.

Ένα μπράβο στα παιδιά που άπλωσαν, με αυτό που ξέρουν να κάνουν, το στίχο και τη μουσική, το αδερφικό τους χέρι συμπαράστασης στον Τζον τραγουδώντας με το ρεφρέν: Τouch and go is not for me / the love we had / the dreams we shared / I pledge again to thee...

Ευχές κι από μένα Τζον να ‘χεις όσες αντοχές χρειάζεσαι ώστε να ξεπερνάς τις δύσκολες στιγμές!

Μηθυμναίος

Η επιτυχημένη παρουσίαση της 4ης Ανθολογίας

2009-06-02T13:32:00.012+03:00

και ο απόηχός της...

Σε ζεστό και οικείο κλίμα, διεξήχθη η παρουσίαση της 4ης Ανθολογίας της ΕΕΛΣΠΗ στη 6η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης την Κυριακή 31 Μαΐου 2009.

Την επιμέλεια, διοργάνωση και την ευθύνη της παρουσίασης είχαν οι Εκδόσεις Ζήτη και η Ένωσή μας, το κύριο βάρος βέβαια της όλης προσπάθειας ανέλαβε προσωπικά η κα. Πελαγία Ζήτη.
Συντονιστής ήταν ο γνωστός δημοσιογράφος της ΕΤ3 κ. Κώστας Μπλιάτκας που μετά την δική του παρέμβαση έδωσε το λόγο στην Καθηγήτρια Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ. κα. Δήμητρα Σφενδόνη–Μέντζου, η οποία με την ομιλία της έδωσε μια ξεχωριστή διάσταση γοητεύοντας τους παρευρισκόμενους. Συνέχισε ο Πρόεδρος τoυ Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) κ. Στέφανος Ταμβάκης, υποστηρικτής και διαμεσολαβητής για τη χορηγία που έκανε το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης. Κατόπιν το λόγο πήρε ο πρόεδρος της ΕΕΛΣΠΗ κ. Βάιος Φασούλας και μετά η Γιώτα Στρατή, που πολύ ευγενικά της παραχώρησε τη σειρά του, ο τομεάρχης ΗΠΑ κ. Σπύρος Δαρσινός που μας εξέπληξε με τον υπέροχο στίχο του! Το λόγο έδωσαν για παρέμβαση στον αντιπρόεδρο της Ένωσης και τομεάρχη Ν. Αμερικής Στράτο Δουκάκη και την, άρτι αφιχθείσα από Αργεντινή, ιατρό Χριστίνα Τσαρδίκος, για να συνεχίσει η εκδήλωση με τον εκπρόσωπο της ΕΕΛΣΠΗ στην Ελλάδα κ. Παντελή Ξανθίδη. Δυνατή και η παρέμβαση στο τέλος της Ιουστίνης Φραγκούλη, δημοσιογράφου και συγγραφέα από το Μόντρεαλ του Καναδά.

Μας τίμησαν με την παρουσία τους οι αξιόλογες κυρίες της ελληνικής λογοτεχνίας: Ελένη Τσαμαδού, Λένα Μαντά, Σοφία Βόικου, Μαρία Τζιρίτα κ.α. καθώς και η φίλη Μαριάνθη Βάμβουρα και ο κ. Σπύρος Ανθόπουλος μεταξύ πολλών άλλων.

Η ΕΡΤ 3 τηλεοπτικά και η Φωνή της Ελλάδας (ΕΡΑ5) ραδιοφωνικά κάλυψαν την εκδήλωση.

Το πάνελ της παρουσίασης.

Από αριστερά ο δημοσιγράφος Κώστας Μπλιάτκας (συντονιστής),

ο Παντελής Ξανθίδης, η Δήμητρα Σφεντόνη-Μέντζου,

ο Στράτος Δουκάκης, ο Βάιος Φασούλας, ο Στέφανος Ταμβάκης,

ο Σπύρος Δαρσινός, η Υιώτα Στρατή και η Χριστίνα Τσαρδίκος .

Ο κ. Βάιος Φασούλας (Πρόεδρος της ΕΕΛΣΠΗ)

Παντελής Χανθίδης και Σπύρος Δαρσινός (Αντιπρόσωποι Ελλάδας και Η.Π.Α.)

Στράτος Δουκάκης, Βάιος Φασούλας,
και ο Πρόεδρος του ΣΑΕ Στέφανος Ταμβάκης

Η δυναμική δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Ιουστίνη Φραγκούλη
και ο συντονιστής δημοσιογράφος της ΕΤ3 κ. Κ. Μπλιάτκας

Η αφεντιά μου ανάμεσα στις αξιόλογες συγγραφείς
Λένα Μαντά, Ελένη Τσαμαδού και Μαρία Τζιρίτα
που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Μηθυμναίος

Θερινά σχολεία στη Μήθυμνα

2009-05-27T20:19:00.003+03:00

Για ακόμη μία χρονιά δύο πανεπιστήμια του Καναδά, του Simon Fraser του Βανκούβερ και του Μόντρεαλ επέλεξαν τη Μήθυμνα για τα θερινά σχολεία τους. Με την ευκαιρία της λειτουργίας των δύο πανεπιστημιακών θερινών σχολείων, ο δήμαρχος Μήθυμνας, Στέλιος Καραντώνης, υποδέχθηκε τους φοιτητές και τους καθηγητές τους και τους παρέθεσε δείπνο στο δημοτικό καφενείο.

Ο Δήμαρχος Στέλιος Καραντώνης με μια ομάδα φοιτητών

Ο δήμαρχος, χαιρετίζοντας τους ξένους φοιτητές και τους καθηγητές, ανέφερε: «Η λειτουργία των θερινών σχολείων των δύο ξένων Πανεπιστημίων αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός και ιδιαίτερη τιμή για τη Μήθυμνα. Το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ επιλέγει τη Μήθυμνα για πέμπτη συνεχή χρονιά, ενώ το Πανεπιστήμιο του Βανκούβερ για τρίτη χρονιά. Ως δήμος προωθούμε τέτοιου είδους δράσεις που μας προβάλλουν πέρα από τα σύνορα της χώρας μας και καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για τη διευκόλυνση των μαθημάτων.» Οι 21 φοιτητές του Πανεπιστημίου του Βανκούβερ, τους οποίους συνοδεύει ο καταγόμενος από τη Μήθυμνα καθηγητής του τμήματος Ιστορίας και Ελληνικών Σπουδών, Δημήτρης Κράλλης, θα διδαχθούν αρχαία ελληνική και βυζαντινή ιστορία και σύγχρονη παγκόσμια λογοτεχνία. Τα μαθήματα θα διαρκέσουν μέχρι και τις 22 Ιουνίου, ενώ το πρόγραμμα του θερινού σχολείου περιλαμβάνει περιηγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους στη Λέσβο και στην Τουρκία και προβολή ταινιών στο Συνεδριακό Κέντρο κάθε Πέμπτη. Επίσης, οι 22 φοιτητές των Τμημάτων Φωτογραφίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ ήδη παρακολουθούν τα μαθήματα φωτογραφίας, χρήσης πολυμέσων και ιστορίας, τα οποία ολοκληρώνονται στο τέλος Ιουνίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι φοιτητές θα διοργανώσουν έκθεση φωτογραφίας στη Στέγη Τεχνών «Τρύφων» και θα πραγματοποιήσουν εκδρομή στην Τουρκία για να επισκεφθούν αρχαιολογικούς χώρους.

Από το ΕΜΠΡΟΣ

Μηθυμναίος