Μηθυμναίος

Μόλυβος και στη Νέα Υόρκη

2012-01-25T10:29:00.001+02:00

Πρόσφατα ανακαινίστηκε στη Νέα Υόρκη το φημισμένο ελληνικό εστιατόριο Μόλυβος, στην 7^η Λεωφόρο στο Μανχάταν, τρία τετράγωνα από το Central Park (871 Seventh Avenue, New York, ΝΥ 10019, tel. -212- 5827500).

Το εν λόγω εστιατόριο ανήκει στην οικογένεια Λιβανού όπως και τα Oceana και Abbocatto.

Από το 1997 που πρωτοάνοιξε πρόσθεσε στη Μητρόπολη του κόσμου την εκλεπτυσμένη ελληνική κουζίνα στον κατάλογο των φημισμένων έθνικ εστιατορίων της.

Φωτογραφίες, παλιές και καινούργιες, από το Μόλυβο και των ανθρώπων του, διακοσμούν τον υπέροχο χώρο του.

Το συστήνω στους αγαπημένους φίλους μου της Νέας Υόρκης και όχι μόνο.

Η οικογένεια Λιβανού

Μηθυμναίος

Μια Ελένη μια θάλασσα

2012-01-23T21:28:00.000+02:00

Ένα υπέροχο τραγούδι από δυο φίλους. Και οι δυο τους τεράστια ταλέντα!

Στίχοι του αγαπητού μου φίλου Χρυσόστομου Γελαγώτη.

Μουσική και Φωνή ενός άλλου φίλου του Τάκη Σωτηρχέλη.

Δίσκος: Άνω Θρώσκω - Πέτρος Πέτρου

Δικό σας

Μηθυμναίος

Τελίτσες για… αποσιωπητικά…

2012-01-22T22:40:00.001+02:00

Απ’ το ένα κλαρί στο άλλο

με πτήσεις χαμηλές οι φτερωτοί φίλοι

μού χαρίζουν γαλήνη.

Πρέπει να μείνω μακριά από

αντιπαλότητες, αντιπαραθέσεις, διεκδικήσεις…

Γι’ αυτό:

♫ ♪ «Την πέτρα ρώτησα να πει τι ξέρει και αντέχει

κι εκείνη μου 'πε: τη σιωπή για μυστικό της έχει» ♪ ♫

Μηθυμναίος

Συγκλονίζει το χαμένο βίντεο από την καταστροφή της Σμύρνης

2012-01-18T20:47:00.002+02:00

Άλλοι θεωρούν πως είναι ένας απλός συνωστισμός σε λιμάνι. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι αυτό το βίντεο αποτελεί ένα χαμένο και εξαιρετικά πολύτιμο ιστορικής αξίας ντοκουμέντο από την καταστροφή της Σμύρνης.

Ο δημιουργός αυτού του ντοκιμαντέρ είναι ο George Magarian. Γεννήθηκε το 1895. Εργάστηκε ως διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και την χρονική περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, προσπάθησε με δραστηριότητες να ανακουφίσει τα θύματα της τραγωδίας. Επιπλέον χρησιμοποιώντας μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε εικόνες της ανθρωπιστικής καταστροφής, σε Σμύρνη, Αθήνα αλλά και Πειραιά.

Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξη αυτού του βίντεο διότι ήταν φυλαγμένο για τουλάχιστον 60 χρόνια στο σπίτι της συζύγου του. Ώσπου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, "ανακάλυψε" το ντοκουμέντο και το μετέτρεψε σε ψηφιακή μορφή για να το σώσει.

Δείτε το συγκλονιστικό βίντεο…

Πηγή: madata.g

Μηθυμναίος

«Ελλάδα… είμαι σε δύσκολη θέση!»

2012-01-16T16:19:00.001+02:00

Αυτός είναι ο τίτλος του εκπληκτικού ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Σεραφείμ Ντούσια, φοιτητή του National Film and Television School της Αγγλίας.

Θέμα του δεν είναι η… οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Θέμα του, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη και την ομάδα παραγωγής, είναι οι νέοι και η φωνή τους που δεν ακούγεται!

Το «Ελλάδα… είμαι σε δύσκολη θέση» δεν έγινε για να βγάλει κάποιος χρήματα. Τη χρηματοδότησή του την στήριξαν οι νέοι του διαδικτύου μέσω δωρεών.

* Στο ντοκιμαντέρ μιλούν μεταξύ άλλων ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Nigel Farage (ευρωβουλευτής της Αγγλίας), η Λιάνα Κανέλλη, η Σία Κοσιώνη, ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Θάνος Μικρούτσικος και η Κάτια Δανδουλάκη.

Ακολουθούν 2 μικρά βιντεάκια που μπορείτε να δείτε.

Μηθυμναίος

Παλιόκαιρος… κι όσο πάει αγριεύει κι η βροχή…

2012-01-11T22:50:00.005+02:00

Αν και στο νου μας τον τόπο μας τον έχουμε σαν τόπο αιώνιου καλοκαιριού,

πόσο διαφορετικός –μα πάντα όμορφος– μας φαίνεται με το που χειμωνιάζει...

Μηθυμναίος

«Λυπήσου αυτούς που δεν ονειρεύονται», φίλε…

2012-01-08T16:59:00.000+02:00

Πριν κάποιους μήνες ο ξενιτεμένος καλός μου φίλος, Γαβριήλ, ο κοσμογυρισμένος Οδυσσέας, έλεγε πως έψαχνε να βρει «μια ανοιχτή καρδιά…» ν’ απλώσει τα όνειρα που έκανε κάποτε πάνω στο αχυρένιο στρώμα του και απορούσε με παράπονο: «έλα όμως που όλες είναι πιασμένες…».

Αλήθεια, όπως έχουμε γίνει, που να ’βρεις, ανοιχτή κι ελεύθερη καρδιά να ακουμπήσεις, έστω για λίγο, τα όνειρά σου. Κι ας είχαν γεννηθεί σε αχυρένιο στρώμα…

Θυμάμαι πως τότε, εγώ ο ρομαντικός κι αλαφροΐσκιωτος, τον παρότρυνα λέγοντάς του να μην απογοητεύεται. Πως θα μπορούσε να βρει ένα κομμάτι καθάριου ουρανού κι απάνω του να απλώσει τα όνειρά του. Αλίμονο, αν εκείνος που έφαγε τη θάλασσα με το κουτάλι, που παρ’ όλες τις φουρτούνες και τις αντάρες της, έμαθε να αναμετριέται μαζί της, να μη φοβάται τίποτα και να κρατά ισορροπία ανάμεσα στα «θέλω» και τα «πρέπει» που τα σμίλεψαν οι αγέρηδες και τα χρόνια. Που κόπιασε, έψαξε και βρήκε μονοπάτια και δρόμους να στηρίξει με αξιοπρέπεια την ύπαρξή του. Που το μερτικό, αυτό που του αναλογούσε στη ζωή και στον κόσμο, το κράτησε και το χαίρεται αγκυροβολημένος τώρα στη Μητρόπολη του Κόσμου.

Του έλεγα, λοιπόν και του ’δινα συμβουλές, εγώ ο άπειρος και άσχετος, που δε ξέρω ούτε τα δικά μου να κουμαντάρω, τούτα τα λόγια: «Μη τ’ αφήσεις ποτέ, φίλε μου, τα όνειρά σου να πάνε χαμένα. Έχεις τη σοφία, έχεις και τη γνώση, ξέρεις να μεταφέρεις το παρελθόν και να το κάνεις συνέχεια του σήμερα. Όσο υπάρχουν όνειρα, συνέχισε να ονειρεύεσαι… Όσο υπάρχουν όνειρα θα βρίσκουμε τα μονοπάτια μας. “Λυπήσου αυτούς που δεν ονειρεύονται”, έλεγε μια φορά ένας ποιητής».

Μηθυμναίος

Έχει ο Θεός για τ’ αύριο και… για το παραπέρα…

2011-12-31T07:34:00.000+02:00

Σε λίγες ώρες το ρολόι θα χτυπήσει 12 φορές, θα ξεκολλήσει απ’ το ημερολόγιο του τοίχου το τελευταίο φύλλο, θα γλιστρήσει απ’ την κλεψύδρα κι ο τελευταίος κόκκος άμμου κι εμείς θα γυρίσουμε την τελευταία σελίδα που απόμεινε και θα κλείσουμε το μεγάλο βιβλίο που στο εξώφυλλο γράφει… 2011 για να το αποθέσουμε στο ράφι της ζωής μας, μαζί με τ’ άλλα που κείτονται εκεί, σκονισμένα και ξεφτισμένα… απ’ τον καιρό.

Τι μπορεί να θυμάται κανείς από μια χρονιά που μας αφήνει όλους παγωμένους, απογοητευμένους, οργισμένους, φοβισμένους και πολύ προβληματισμένους για το τι μπορεί να μας επιφυλάσσει τούτη που μας έρχεται; Ακόμη και οι ευχές μας φαντάζουν σαν μια ουτοπιστική πολυτέλεια. Αυτό που κάποτε νιώθαμε ν’ ανεβαίνει αβίαστα από την καρδιά στα χείλη και να παίρνει τη μορφή της ευχής, σήμερα κοντοστέκεται κάπου «ανάμεσα» και γίνεται κόμπος και… αμφιβολία.

Όμως παρ’ όλη την αβεβαιότητα και τη λεηλατημένη αξιοπρέπειά μας, επιβάλλεται, όσο ποτέ, να ξαναβρούμε το συνάνθρωπο απ’ τον οποίο, δυστυχώς, αποξενωθήκαμε. Αυτόν που μοιραζόμασταν τις ευχές, τα δώρα, τη χαρά, την αγάπη και την αίσθηση (ή την ψευδαίσθηση, αν προτιμάτε) της ευτυχίας. Μιας ευτυχίας που χρειαζόμαστε.

Ας βάλουμε όση δύναμη έχουμε ακόμη ώστε να κρατήσουμε ό,τι απόμεινε να λάμπει! Τα χαμόγελα των ανθρώπων που έχουμε πλάι μας. Τη ζεστασιά των φίλων που ξέρουν να αναγνωρίζουν την ανάσα μας, το γέλιο, το καρδιοχτύπι, την αγωνία, τη λαχτάρα και το δάκρυ μας… κι ό,τι φωτίζει την ψυχή μας.

Όλων όσων πραγματικά αξίζουν και το εκτιμούν.

Μπροστά μας σε λίγο θα ξημερώσει ο νέος χρόνος. Ας ελπίζουμε πως τα καλύτερα τα ’χει φυλαγμένα ο καιρός. Γι’ αυτό ας κυνηγάμε έστω τα όνειρά μας. Ας μην αφήσουμε κανένα να χαθεί. Όσοι τα χάσαμε ας ψάξουμε να τα βρούμε. Ας τα κάνουμε να ζωντανέψουν για να μη βαλτώσει η ψυχή μας. Ας πιαστούμε απ’ αυτό που θα μας κάνει να ελπίζουμε και να δίνουμε ρίζα στην προσδοκία. Ας μην πάψουμε να ελπίζουμε πως τα καλύτερα έρχονται. Για όλους μας.

Έχει ο Θεός για τ’ αύριο και για το παραπέρα…

Εκτός και το 12 μας διαψεύσει…

Μηθυμναίος

Va, pensiero, sull'ali dorate

2011-12-26T12:36:00.002+02:00

Ας ομορφύνουμε τα μεθεόρτια των Χριστουγέννων

με ένα από τα γνωστότερα κομμάτια της όπερας.

Είναι από τη χορωδία του Metropolitan Opera House της Νέας Υόρκης που μαγεύει με την απόδοσή της την αριστουργηματική όπερα Ναμπούκο του Τζουζέπε Βέρτι!

Στη σκηνή -ίσως η πιο όμορφη της όπερας- τα μέλη της χορωδίας σαν τους σκλαβωμένους Εβραίους της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας, τραγουδούν το υπέροχο χορωδιακό κομμάτι «Va pensiero sull'ali dorate». (Πέτα σκέψη, πάνω σε χρυσαφένια φτερά).

Σ’ αυτό το κορυφαίο κομμάτι της όπερας και στη δύναμη της μουσικής του, συμπυκνώνονται η ένθερμη προσευχή τους, η επιθυμία τους για ελευθερία και η λαχτάρα τους για τη μακρινή πατρίδα.

Μηθυμναίος

Ευχές

2011-12-23T18:25:00.000+02:00

Σε όλους εσάς

φίλες, φίλοι, επισκέπτες, περαστικοί,

εύχομαι τούτες οι γιορτές να γεμίσουν ζεστασιά τις καρδιές σας.

Ας φροντίσουμε όλοι μας

να ζήσουμε το πραγματικό πνεύμα των Χριστουγέννων,

μοιράζοντας απλόχερα περισσότερη αισιοδοξία,

περισσότερη συμπαράσταση,

περισσότερη ευαισθησία

και πολλή Αγάπη!

*
**

*o*
*♥*o*
***o***
**o**♥*o*
**♥**o**o**
**o**♥***♥*o**

*****♥*o**o*****
****♥**o*****o**♥****
*******o*****♥**o******
****o***♥**o***o***♥****

!____!_!____

\_________/

Καλά Χριστούγεννα!..

Μηθυμναίος

Καλό σου ταξίδι...

2011-12-19T20:32:00.002+02:00

Τώρα που «ταξίδεψες», αδερφέ,

τι ανάγκη έχεις, από γήινες ευχές και χωματένια λόγια…

Μένει για εμάς η αβάσταχτη λύπη,

ο βουβός πόνος

και η σιωπή της απουσίας σου...

Καλό σου ταξίδι…

… ξανάρθε και πάλι τούτη η μέρα…

2011-12-08T15:06:00.002+02:00

Στου Δεκέμβρη τις οχτώ έχουν συμβεί τόσα,

που τούτο εδώ δεν αναφέρεται στο «Σαν σήμερα».

Δεν έχει λόγους φυσικά.

Γεγονός… άνευ σημασίας.

Ο καιρός όμως περνά κι ο κόσμος συνεχίζει

–είναι επόμενο με τα όσα συμβαίνουν-

να γυρίζει αδιαφορώντας για μας.

Να όμως που ξανάρθε και πάλι τούτη η μέρα.

Όσο κι αν ήθελα να προγραμματίσω τη σημερινή ανάρτηση στην ώρα της, δεν το κατόρθωσα. Με βρήκε να ταξιδεύω κι έτσι άργησα λίγο, αλλά, εδώ είμαστε, φίλες και φίλοι.

Μηθυμναίος

Ξεχάστηκαν…

2011-12-03T11:26:00.002+02:00

Σε λίγο μας αποχαιρετάει και το φθινόπωρο

και τούτα τα ρόδια ξεχάστηκαν

πα στην άφυλλη τρελή ροδιά…

Ακόμα και απ’ τους περαστικούς…

Κανείς δεν άπλωσε το χέρι να κόψει ένα…

Τι περιμένουν άραγε;

Μηθυμναίος

O Κούκος τραγούδησε!

2011-11-23T14:48:00.005+02:00

Όταν διαβάζαμε τα όσα ωραία έγραφε στο ιστολόγιό του ο Κούκος (Δημήτρης Γιατρέλλης κατ’ όνομα) και μας συνέπαιρναν οι διηγήσεις του, αυτός ο θαυμάσιος τρόπος που έγραφε, πολλοί σχολιαστές τού συνιστούσαν να τα εκδώσει σε βιβλίο.

Ήταν που όταν έγραφε ο Δημήτρης δεν λυπόταν τα υλικά .

Και να που η απουσία του, τόσο καιρό από το blogging είχε τους λόγους…

Οι «ασκήσεις γραφής» του, απέδωσαν!

Έκανε το όνειρο και το πάθος του πραγματικότητα.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Και το όνομα αυτού τι άλλο:

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ

Το τραγούδι ήταν το δυνατό του.

Το διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ, Είναι «διαβαστερό», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θα πουν όλοι όσοι θα το διαβάσουν. Μη το αφήσετε έξω από τις προτεραιότητές σας. Το συνιστώ.

Ευχή μου, Δημήτρη, να 'ναι καλοτάξιδο το βιβλίο σου!

Μηθυμναίος

Φθινοπωριού ξεφύλλισμα

2011-11-19T12:00:00.001+02:00

Φθινοπωριού ξεφύλλισμα σ’ ανώφελες ημέρες…

κι ο στοχασμός ανήμερος μες τ’ όνειρο γεννιέται…

Δυο φύλλα ερωτεύονταν… ενώ εμείς

πλέκαμε τα μεγάλα μας σχέδια…

τα πιο όμορφα, τα πιο σπάνια, τα πιο αγαπημένα…

Χαλί στο χρώμα της σκουριάς έστρωσε ο καιρός

από θλιμμένα φύλλα…

κι αυτά μ’ ένα γλυκό παράπονο βρήκαν στοργή στο χώμα…

Στα φύκια πλέκονται όνειρα που αρνιούνται τ’ ακρογιάλια…

Ένα βρεγμένο απόγευμα που αμίλητο είχε φύγει…

Μηθυμναίος

Εδουάρδο Γκαλεάνο

2011-11-16T20:17:00.003+02:00

Σοφές κουβέντες από ένα διανοητή, τον Εδουάρδο Γκαλεάνο* που επιμένει να παραμένει νέος και ανατρεπτικός…

Ας τον ακούσουμε

* Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο γεννήθηκε το 1940 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Εκεί κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο των έντυπων μέσων δημοσιεύοντας γελοιογραφίες και χρονογραφήματα στο περιοδικό «El Sol». Το 1961 γίνεται διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας «Epoca» και αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας επιθεώρησης «Marcha». Το 1973 εξορίζεται εξαιτίας των ιδεών του και καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Crisis». Μετά το πραξικόπημα του 1976 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα και εγκαθίσταται στην Ισπανία. Το 1985, ύστερα από την πτώση της δικτατορίας, επιστρέφει στο Μοντεβιδέο. Στο έργο του συγκλίνουν η λογοτεχνική αφήγηση και το δοκίμιο, η ποίηση και το χρονικό.

Ο ίδιος αρνείται ότι είναι ιστορικός: «Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απαχθείσας μνήμης όλης της Αμερικής, αλλά πάνω από όλα της Λατινικής Αμερικής, πατρίδα περιφρονημένη και αγαπητή».

Μηθυμναίος

Ο Βιβλιοθηκάριος *

2011-11-15T17:37:00.002+02:00

Στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κοντά στο ναό του Σεράπιδος νύχτα βαθειά –δώδεκα περασμένες– κατέβηκαν απ’ τα ράφια των βιβλίων οι σοφοί κι αποφάσισαν να συνεδριάσουν.

(Αυτό δεν το ’γραψε η ιστορία).

Η ώρα ήταν ακατάλληλη γιατί η πολιτεία κοιμόταν. Ο βιβλιοθηκάριος τους άναψε το λυχνάρι –τι το σκοτάδι ήταν πηχτό– κι οι σοφοί συνάχθηκαν στο τραπέζι. Οι μορφές τους, όπως φωτίζονταν, φάνταζαν βιβλικές και κάπως συνοφρυωμένες. Άνοιξαν τους παπύρους τους κι αρχίσαν να συνομιλούν: ο Όμηρος, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Αισχύλος κι ο Δημόκριτος.

(Αυτούς ορίσαν οι σοφοί των αιώνων γι’ αντιπροσώπους τους).

«Τι καθόμαστε στα βιβλία και σκονιζόμαστε», είπαν, «αφού κανείς δε μας διαβάζει; Φαίνεται πως οι άνθρωποι έπαυσαν να σωφρονούν και δεν καταφεύγουν πια στη σοφία μας. Θα ’ταν προτιμότερο να κατεβούμε στη γη να διδάξουμε αποξαρχής τους νόμους και την ηθική. Δεν έχουμε τίποτα πια εδώ να προσφέρουμε κι άδικα πληρώνουν οι άρχοντες γι’ άχρηστο προσωπικό αμοιβές κι επιχορηγήματα».

Κανείς δεν τους άκουσε παρά μόνο ο βιβλιοθηκάριος που λαγοκοιμόταν στο αναλόγιο. Μεγάλη ένιωθε τιμή που βρισκόταν σε μια τέτοια σύναξη, που έβλεπε ζωντανούς τόσους σοφούς.

Ήταν για ’κείνον γεγονός σπουδαίο μια κι είχε βαρεθεί απ’ την καθημερινή απραξία –αφού οι αναγνώστες δεν υπήρχαν– να ξεσκονίζει πάπυρους και βιβλία.

Οι σοφοί συμφώνησαν να επιστρέψουν στη γη τ’ άλλο πρωί. Σηκώθηκαν απ’ το τραπέζι και γύρισαν στα ράφια των βιβλίων τους. Ο βιβλιοθηκάριος έσβησε το λυχνάρι κι αποσύρθηκε στον κοιτώνα του.

Το ξημέρωμα η βιβλιοθήκη βρέθηκε τυλιγμένη στις φλόγες. Δέκα μέρες και δέκα νύχτες καιγόταν. Είπαν πως πέρασαν βάνδαλοι και την πυρπόλησαν, στην πολιορκία της Αλεξάνδρειας απ’ τον Καίσαρα, πως ήταν εχθροί του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου που θέλησαν να τον εκδικηθούν.

Κανείς ποτέ δεν τους είδε μήτε βρέθηκαν μάρτυρες. Όσο κρατούσε η κόλαση, στ’ αντικρυνό καπηλειό (αυτό δεν το ’γραψε η ιστορία) δίχως την υπόνοια κανενός έβλεπε μεθυσμένος την καταστροφή θεωρώντας βέβαιη την απόλυση εκείνος που έβαλε τη φωτιά. Ο βιβλιοθηκάριος!...

Κλικ εδώ για τη δική μου αυθόρμητη κι αυθαίρετη επέμβαση…

* Ποιητική Μυθιστορία του Δημήτρη Νικορέτζου από το βιβλίο του «Οι κύκνοι δεν θα κλάψουν απόψε».

Μηθυμναίος

Το ζύγι…

2011-11-12T20:46:00.001+02:00

Κάποτε στη ζωή έρχεται η στιγμή που πολλά αρχίζουν ν’ αλλάζουν, όχι γιατί το θέλεις εσύ, αλλά γιατί έτσι το θέλησε εκείνη, που βέβαια είναι σοφότερη από σένα και πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από σένα… Αγόγγυστα τραβάει την ανηφόρα κι εσύ ξοπίσω της -στα τρωτά και στα δύσκολα- πορεύεσαι ασθμαίνοντας κι αγκομαχώντας. Οι ώρες, οι στιγμές, οι μέρες κυλάνε μαζί της, μέσα της, πάνω της. Περνάνε, στοιβάζονται, αθροίζονται και γίνονται χρόνος απ’ τη μια, και… μείον απ' την άλλη, απ’ τα υπόλοιπα που απομένουν. Κι άντε να βάλεις στη ζυγαριά τα συν και τις ελλείψεις…

Κάποιες φορές γυρίζεις, ρίχνεις ματιές πίσω, σε όσα άφησες, απλώνεις το χέρι σου μήπως και φτάσεις να συγκρατήσεις έστω κάτι μα… δεν τα καταφέρνεις. Σαν μαγεμένες σκιές φεύγουν οι εικόνες, θολώνουν, σβήνουν και χάνονται…

Ό,τι αντικατοπτρίζεται μέσα σ’ αυτές, υπήρχε. Ό,τι αντηχεί ειπώθηκε. Ό,τι άφησες να φύγει, έφυγε. Κι είναι τότε, που γυρίζεις και παραδίνεσαι στους λογισμούς σου για να συμβιβάσεις τα ασυμβίβαστα… Δίνεις τόπο στο νου, μήπως κι εκείνος καταφέρει να διαβάσει αλλιώτικα το χρόνο. Μολαταύτα παραμένεις ο ίδιος. Όπως τότε… Όπως πάντα…

Μηθυμναίος

Το πάρε-δώσε της ψυχής μας…

2011-11-05T22:00:00.010+02:00

Στους αγαπημένους μου ΄συμπλόγγερς...

Στη σημερινή δυσανάγνωστη εποχή, όπου οι ουρανοί μας σκοτεινιάζουν, έχουμε, περισσότερο από ποτέ, άμεση ανάγκη από κάποιες ιδιαίτερες στιγμές. Τις ενδιάμεσες, όπως μ’ αρέσει να τις λέω.

Αυτές τις μικρές κι απλές, που αγγίζουμε και μας αγγίζουν εδώ στο καθημερινό «πάρε-δώσε της ψυχής μας», μέσα σε τούτες τις γειτονιές που συναντιόμαστε και μοιραζόμαστε φιλία, αγάπη, σχέσεις, ευαισθησίες και τόσα άλλα…

Όλοι μας δώσαμε και πήραμε –άλλος πολύ κι άλλος πιο λίγο- όχι μόνο αγγίγματα κι αγάπη, αλλά κι αλήθειες. Εδώ μέσα ανταλλάζουμε τις αλήθειες των συναισθημάτων μας. Μοιραζόμαστε σκέψεις, σιωπές, ψιθύρους, φωνές, ήχους, εικόνες...

Πολλές μας έκαναν και χαμογελάσαμε, με άλλες δακρύσαμε, κλάψαμε, κάποιες ίσως και να μας πλήγωσαν… Τι σημασία έχει, αν κάποιοι μας αγαπούν ή όχι, είναι σίγουρα πως το κάνουν γι’ αυτό που είμαστε…

Όμως οι άνθρωποι δένονται κι ας μην το δείχνουν πάντα. Καθένας έχει τον τρόπο του να εκδηλώνει τα συναισθήματά του.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Μια μεξικάνικη παροιμία λέει: «Todos los hombres estamos hechos del mismo barro, pero no del mismo molde». Δηλαδή: Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι από τον ίδιο πυλό, μα όχι από το ίδιο καλούπι.

Γι’ αυτό ας κοιτάμε την ουσία του κάθε ανθρώπου κι όχι το περιτύλιγμα, φίλοι μου «συμπλόγγερς».

Μηθυμναίος

Η Πεταλίδα

2011-11-03T13:50:00.000+02:00

Μικρή πεταλίδα γιατί κάθεσαι μόνη πετρωμένη στο βράχο;

Πως μπορείς κι υποφέρεις την κλειστή φυλακή;

Πιο ωραίος δε θα ’ταν ο κόσμος στ’ ολοπόρφυρο φως;

Απ’ το σκότος δε θα ’ταν πιο λάγνο το φιλί του πελάγου;

Ποια κατάρα σε δίκασε να σε τρώει τ’ αλάτι;

Τι σε σκιάζει και κρύβεσαι;

Μη φοβάσαι τον άνεμο μη σε πάρει απ’ το βράχο;

Μη φοβάσαι το κύμα στο βυθό μη σε πνίξει;

Μη το φως σε τρομάζει και του ήλιου η φωτιά;

«Δεν κιοτεύω απ’ αυτά μον’ το χέρι σου σκιάζομαι…»

* Το ποίημα είναι του Δημ. Νικορέτζου

Μηθυμναίος

Ανύποπτες στιγμές κλεισμένες σε λέξεις...

2011-10-25T20:51:00.002+03:00

Είναι κάτι λόγια σα φευγαλέες εικόνες που ακούς γύρω σου, καθώς βαδίζεις. Λόγια ανάκατα, ατίθασα, προκλητικά. Απόμακροι ήχοι, ψίθυροι… που, σε παίρνουν στο κατόπι, στα βήματά σου, στις τρεχάλες, στις αναμονές και στις στάσεις σου. Λόγια του αέρα που σε συνοδεύουν. Που άκουσες. Που λέγονται... για να ειπωθούν. Σε ζαλίζουν. Τα παραμερίζεις, αλλά μένει στ’ αυτιά σου ο απόηχος… το μουρμουρητό. Λόγια που εξατμίζονται χωρίς ν’ αφήνουν κάτι. Μένει η σιωπή. Την αφουγκράζεσαι. Δεν θέλουν πολλά λόγια τα λόγια για ν’ ακουστούν. Υπάρχει και της σιωπής ο ήχος. Κάποιοι, ίσως να μην τον ακούν…

Είναι κάτι μικρές χαρές, μικρά «τίποτα», δώρα ζωής που ακουμπάν τη ψυχή σου και σου προσφέρουν ανάσες. Είναι κάποιοι φίλοι, που γνωρίζουμε, παραγνωρίζουμε, διαλέγουμε και προχωράμε. Είναι κι εκείνο το τραγούδι που σιγοψιθυρίζεις, σου κολλάει και δεν θυμάσαι μήτε τον τίτλο, μήτε τους στίχους. Είναι και το τηλέφωνο… που χτυπάει.

Το τραγούδι: Ο βασιλιάς της μοναξιάς - Μπάμπης Στόκας

Είναι κι όλα τ’ άλλα –και δεν είναι λίγα– όσα άντεξες, όσα τόλμησες κι όσα κατάφερες. Το «ήταν» και το «είναι»… κι όλα τα ενδιάμεσα. Είναι κι εκείνη η παράγραφος που υπογράμμισες στη σελίδα τάδε, κάποιου βιβλίου που δεν θυμάσαι τον τίτλο. Είναι οι σημειώσεις που κρατάς στα μικρά χαρτάκια… κι ολοένα τα χάνεις. Είναι τόσα πολλά. Ευτυχώς, η καθημερινότητά μας δεν στερείται από ερεθίσματα. Όλο και κάτι θα μας κάνει εντύπωση, κάτι θα μας αγγίξει, φτάνει να έχουμε γενναιόδωρη ψυχή… κι όχι τσιγγούνικη.

Μηθυμναίος

Φωτογραφίζοντας εναλλαγές χρωμάτων…

2011-10-20T09:21:00.002+03:00

Διάλεξα εδώ κάποιες από τις πιο ωραίες (κατά τη γνώμη μου) φωτογραφίες μου, μέσα από τη φύση της Μήθυμνας, και τις μοιράζομαι μαζί σας.

Είναι αλήθεια πως όταν η φύση προσφέρει απλόχερα τόσα, αρκεί να τα εστιάσεις με το μάτι της κάμερας και το δικό σου για να δημιουργήσεις μια θαυμάσια εικόνα.

Η εναλλαγή του τοπίου κι όλα τούτα τα γήινα ακτινοβόλα χρώματα μαγνητίζουν το βλέμμα και γεννούν μια αντίληψη σ’ αυτόν που αρέσκεται να τα θαυμάζει και να τα χαίρεται.

Λατρεύεις τη ζωή μέσα από τη φύση, φτάνει ν’ αγγίξεις με τα δάχτυλα ένα οποιοδήποτε φύλλο και γαληνεύεις…

Γαληνέψτε κι εσείς απολαμβάνοντάς τες.

Γλυκές πινελιές ανάμεσα στα χρώματα της φύσης…

Η φύση ζωγραφίζει. Οι αισθήσεις χαλαρώνουν…

Αγκαθωτή έκπληξη εν αφθονία…

Πώς να μην υποκλιθείς στην ομορφιά της φύσης…

Προσφορά στον ουρανό…

Κι όμως, δεν είναι πίνακας ζωγραφικής,

εδώ δεν έβαλε πινελιά ανθρώπου χέρι…

Τι άλλο χρειάζεται να δει κανείς για να πει ένα «Δόξα σοι, ο Θεός»!

Στο νυν και αεί…

Τελικά, τούτος ο τόπος μ’ έμαθε ν’ αγαπώ και να μοιράζομαι…

Μηθυμναίος

Υπαινιγμοί ομορφιάς…

2011-10-09T07:22:00.001+03:00

Ρόπτρο, μεταλλικό κατασκεύασμα (ως συνήθως ένα χεράκι)

στις εξώπορτες των σπιτιών.

Μοναδικό στόλισμα!

«Χτύπησε το ρόπτρο, ξαναχτύπησε… επιμένει…»

Ένα χεράκι-ρόπτρο, χάλκινο, καλοφτιαγμένο…

Τα «διωχταράκια» ή «διωχταρούδια», όπως τα λένε στο νησί,

είναι τα ωραιότατα κίτρινα κρινάκια του φθινοπώρου,

που προαναγγέλλουν το τέλος της εποχής…

κι είναι σα να σε «διώχνουν»,

καιρός να επιστρέψεις… να ψάξεις τη θαλπωρή στη βάση σου…

(Αυτοφυές φυτό σε χέρσα μέρη… μόλις προβάλει ο ήλιος θ’ ανοίξουν…)

Το κρίταμο ή αλμυριά

Φυτό πολυετές, ποώδες με σαρκώδη αρωματικά φύλλα,

το συναντάμε πάνω στα βράχια της θάλασσας.

Ειδικό για τουρσί και σαλάτες

Μικρό, ταπεινό φύλλωμα… η «αταξία» της φύσης

Παρείσακτη παρουσία που «ξεμύτισε» αυθόρμητα

ανάμεσα στη σχισμή της πέτρας

κι έβαλε μια γλυκιά πινελιά στην καλλίμορφη σιδερένια πόρτα.
Παράδειγμα συμβίωσης...

Μηθυμναίος

Κρινάκια της θάλασσας

2011-09-29T18:33:00.000+03:00

(Pancratium maritimum, παγκράτιο το παραθαλάσσιο)

Φυτό πολύ χαρακτηριστικό, με τα κατάλευκα άνθη του, που βγαίνουν στην κορυφή ενός γλαυκοπράσινου βλαστού. Έχουν έξι στενά, ταινιοειδή πέταλα και μια κατάλευκη «παραστεφάνη», πάνω στην οποία φυτρώνουν οι έξι στήμονες. Τα άνθη φυτρώνουν μέσα από μια μεμβρανώδη «σπάθη». Ο βολβός είναι μεγάλος, με διάμετρο 5-10 3κ., και στο κάτω μέρος του έχει χοντρές, σαρκώδεις ρίζες.

Άνθιση: από τα μέσα Ιουλίου μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Τα φύλλα μοιάζουν με μακριές γλαυκοπράσινες ταινίες και βγαίνουν μετά την άνθιση, για να διατηρηθούν ως το επόμενο καλοκαίρι.

Βιότοπος: αμμόλοφοι (αμμοθίνες) σε αμμώδεις παραλίες, αμέσως πίσω από το χειμέριο κύμα.

Περιοχή εξάπλωσης: σε όλες τις αμμώδεις παραλίες του Αιγαίου και του Ιουνίου.

Σημείωση: το είδος απειλείται με εξαφάνιση, λόγω της τουριστικοποίησης των παραλίων και της ισοπέδωσης των αμμοθινών.

Χάρη στους μεγάλους σαρκώδεις βολβούς τους, που από την περασμένη άνοιξη έχουν αποθησαυρίσει και κρατήσει καλά μέσα τους τις απαιτούμενες πολύτιμες ουσίες για την ανάπτυξη του ανθοφόρου βλαστού και των λουλουδιών τους.

Μην κόβετε τα άνθη αυτών των πανέμορφων φυτών όταν τα βρίσκεται μέσα στη φύση και μην ξεριζώνετε τους βολβούς τους, γιατί έτσι θα τα οδηγήσετε στον αφανισμό. Θαυμάστε τα, φωτογραφίστε τα και αφήστε τα στη θέση τους.

Σε μέρη μεταξένιας γαλήνης αναδύεται σιωπηλά, στεφανωμένο με άσπρα άνθη μοναξιάς!

* Αυτοφυή φυτά σε χέρσα μέρη αυτά τα πανέμορφο κρινάκια. Τα ανακάλυψα και τα φωτογράφησα σ’ εκείνη την παραλία… λίγο πιο πέρα από τα βοτσαλωτά που φιλοτεχνούσε ο Δημήτρης.

Έτσι συμβαίνει με τη φύση σου χαρίζει στιγμές σαν έγχρωμες πινελιές και σου ζητά να τις δεις και να τις απολαύσεις…

Έργα Τέχνης στην άμμο…

2011-09-23T21:29:00.002+03:00

Σε αμμουδερή παραλία της Μήθυμνας, ο Δημήτρης, συνδυάζοντας τις διακοπές του, επιδόθηκε με υπομονή και επιμονή στο χόμπι του, σε κάτι που, καθώς φαίνεται, ξέρει να κάνει πολύ καλά.

Πολύ νωρίς το πρωί, σε ώρες απόλυτης ησυχίας, εκείνος μάζευε από το γιαλό, πολλών λογιών και χρωμάτων, βότσαλα τα οποία σιγά σιγα αξιοποίησε με τον πλέον όμορφο τρόπο (και περίσσιο μεράκι, θα έλεγα) για να φτιάξει, στην απλωσιά της αμμουδιάς, θαυμάσια βοτσαλωτά! Όχι για τίποτ’ άλλο παρά για το κέφι του.

Πόσα πράγματα μπορεί να κάνει κανείς για να μη γεμίζει το χρόνο του με τίποτα… Όταν η φύση προσφέρει απλόχερα τόσα γύρω σου, αρκεί να ταιριάξεις κάτι δικό σου για να την κάνεις ομορφότερη…

Σκέφτηκα πόσο θα μπορούσαν να μείνουν εκεί αυτά τα ωραία στολίδια Ίσως με τον καιρό, το κύμα, ο αέρας, ακόμα και κάποιο ζωντανό θα μπορούσαν, κάποια στιγμή, να τα χαλάσουν. Αισθάνθηκα υποχρέωση να τα απαθανατίσω για να μείνουν τουλάχιστον σε εικόνες σαν ένα δείγμα τέχνης και δημιουργικότητας ενός ανθρώπου εν καιρώ διακοπών.

Παρακάτω μερικές φωτογραφίες για εσάς.

στην απλωσιά της αμμουδιάς…

το βασίλειο του Δημήτρη…

αρκεί να ταιριάξει κανείς μες τη φύση το κάτι δικό του

Λεπτομέρεια 1, σαν πινελιές, από κοντά…

Λεπτομέρεια 2, δεν είναι πίνακας ζωγραφικής…

ο Δημήτρης επί του έργου…

Μηθυμναίος

Το πλατανόφυλλο πρωταγωνιστής και κυρίαρχος της εικόνας…

2011-09-19T12:27:00.001+03:00

Παλιά συνήθεια να μαζεύω απ’ τη φύση διάφορα «υλικά», να φτιάχνω συνθέσεις προσπαθώντας όλα αυτά να τα συμφιλιώνω μεταξύ τους δίνοντάς τους, όσο γίνεται φυσικά, μια αρμονική συνύπαρξη. Ύστερα…τα φωτογραφίζω….

«Σκηνοθέτησα» εδώ, λοιπόν, διάφορες συνθέσεις με πρωταγωνιστή και κυρίαρχο της εικόνας το πλατανόφυλλο που, φθινοπωριάζοντας άφησε το δέντρο κι έπεσε χάμω στη γη. Από εκεί το συμμάζεψα και το απόθεσα δίπλα σε διάφορα άλλα θέλοντας να φτιάξω με τις παρακάτω εικόνες μου κάτι σαν αυτό που οι ζωγράφοι ονομάζουν «Νεκρή φύση»!

Θα δείτε, λοιπόν, να «ξεμυτίζει» και να αποκαλύπτεται με όλη την πρωτόπλαστη αγνότητά του δίνοντας ομορφιά κι ένα κάτι -έτσι για να ξεγελάμε τους καιρούς και να γλυκαίνουμε το χρόνο. Ν’ ακουμπάνε και να μερεύουνε οι στεναγμοί… σε μια εποχή αποσύνθεσης σαν αυτή που ζούμε…

Χαίρεστε κι ευδαιμονείτε!

Μηθυμναίος

Όλα σε θυμίζουν Μάνο…

2011-09-17T15:14:00.000+03:00

Σαν σήμερα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982 έφυγε από τη ζωή ο ανεπανάληπτος Μάνος Λοΐζος.

Πότε πέρασαν κιόλας 29 ολόκληρα χρόνια…

Με χρυσαφί και ασημί μας γυροφέρνει το Φθινόπωρο…

2011-09-10T10:48:00.001+03:00

Το γυρίζει ο καιρός σε αναχώρηση…

Το χρυσαφί…

και τ’ ασημένιο… του Σεπτέμβρη

Τι να «λεζαντάρεις»… το αφήνεις έτσι σκέτο να το χαρούν τα μάτια σου…

Μια απόδειξη πως οι λέξεις είναι φτωχότερες από την εικόνα…

Το έστρωσε με τα πεσμένα πλατανόφυλλα σε αποχρώσεις σκουριάς

Αναχωρεί το θέρος συμπαρασέρνοντας μαζί του ό,τι απόμεινε στα δέντρα…

Λίγο πριν πέσουν κι αυτά…

Μπορεί να τα βρούμε να καίνε ακόμη και σε καντήλι κάποιου άγιου της μοναξιάς…

Διστακτικός ο ζωογόνος ήλιος μόλις ξεπρόβαλε
αφήνοντας να φανούν δειλά, ανάμεσα στα στάχια, οι ακτίνες του…

Στην παρατεταμένη κάμψη τους τα στάχια αφήνουν να φανεί
το ξεβαμμένο χρυσαφί…
Γέρνουν, όπως ο Σεπτέμβρης…

Η απόλυτη αρμονία λίγο πριν φέρει τ’ απάνω κάτω η τάξη του κόσμου…

Στα ξεραμένα αγκάθια έχουν πιαστεί και κρέμονται
σιωπηλά ξεχασμένα μηνύματα

Η κουρτίνα της φύσης… Τι θέλει να κρύψει άραγε;

* Όλες οι φωτογραφίες είναι από τη γύρω περιοχή της Μήθυμνας

Μηθυμναίος

Σου γράφω 1η του Σεπτέμβρη...

2011-09-01T00:40:00.000+03:00

Αγαπητέ μου ξάδερφε,

Μπορεί να έγραφα προχτές για φθινόπωρα και δόσεις μελαγχολίας, όμως χτες είχα την τύχη να βρεθώ -καλεσμένος στο σπίτι του- μ’ έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο. Ξέρεις εσύ πόσο μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν κουλτούρα. Μου αρέσουν γιατί είναι ήρεμοι. Λεπτοί. Ισορροπημένοι. Άνθρωποι που τη ζωή τους κυβέρνησε η γνώση. Τον χάρηκα γιατί πλημμύριζε αισιοδοξία και κατά κάποιο τρόπο μου την επέβαλε κι εμένα. Είναι απ’ τους ανθρώπους που μοιάζουν με Κυριακή. Θαρρείς και κουβαλούν τον ήλιο μέσα τους. Έτοιμοι να σου συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο. Από το να σου δώσουν τις πληροφορίες που έχεις ανάγκη μέχρι την κουβέντα που έχεις ανάγκη. Είπαμε πολλά και για πολλούς. Δεν βγήκε από το στόμα του μια κακή κουβέντα. Για κανέναν! Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί, ως συνήθως, δεν συμβαίνει έτσι, και το ξέρεις. Το αντίθετο μπορώ να πω. Μα κι αν χρειάστηκε, κι αν το έκανε - θα το έκανε με στυλ, εγώ πάντως δεν το αντιλήφθηκα.

Συμπεραίνω, ξάδερφε, ότι πηγή αυτής της συμπεριφοράς είναι η ανατροφή, η μόρφωση, το περιβάλλον, ο χαρακτήρας. Έναν τέτοιο άνδρα είχα μπροστά μου. Ευφυή, με λεπτό, έξυπνο χιούμορ, δίκαιο, γοητευτικό, γνώστη και μύστη, εξαιρετικό ακροατή και ομηρικό αφηγητή, έναν άνθρωπο «χαρά θεού», όπως λέμε εμείς, πλήρη, που δεν είχε να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Όλα ήταν «απλωμένα» μπροστά του. Απολαυστικός, ευγενέστατος κι ευτυχής, όχι τόσο από έργο ή εύνοια των θεών (που φρόντισαν να μη τον αδικήσουν), όσο από την παιδεία που κουβαλάει.

Αναρωτιέμαι, πολλές φορές, αν τα ονόματα έχουν σχέση με τον χαρακτήρα του ανθρώπου που το έχει. Μ’ εκείνον, τουλάχιστον πείστηκα ότι θα πρέπει να έχουν… Πάντως, φεύγοντας, μού έμεινε μέσα μου μια αίσθηση ότι έφευγα λίγο πιο πλούσιος γιατί πήρα μαζί μου (φυλαχτό στην καρδιά μου) ένα κομμάτι απ’ όλες τις αρετές, τις γνώσεις και τις συμβουλές του. Πολύ θα ήθελα κι εγώ κάτι δικό μου να άφησα. Δεν ξέρω αν το κατάφερα…

Αλήθεια πολύ θα το ’θελα.

Να ’μαστε πάλι εδώ, όπως πάντα…

2011-08-31T01:40:00.001+03:00

Καιρό τώρα η ψυχή μου πάσχιζε απεγνωσμένα να παλινοστήσει σ’ αυτό που περιπλανιόταν. Να επιστρέψει δηλαδή στο χώρο (σε τούτο εδώ το περιβόλι) που ήταν η καταφυγή της (και η δική μου) και στην ωραία συντροφιά να τα λέμε ξανά, έστω και με τις καλημέρες μας! Το λένε, άλλωστε, πως όσο θυμάσαι κι αγαπάς τους φίλους σου πάντα κοντά σου θα ’ναι… Κι εγώ να ομολογήσω θέλω πως μέσα από τον καθένα από εσάς μάθαινα τον εαυτό μου.

Ελπίζω και πιστεύω ότι όσοι μ’ αγαπούν θα συγχωρέσουν τη σιωπή μου.

Μας αποχαιρετά σήμερα κι ο Αύγουστος. Μαζί του φεύγει τυπικά και το καλοκαίρι αφήνοντας σε πολλούς, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, μια δόση μελαγχολίας. Ωστόσο, ελπίζω να έδωσε και χαρά σε όσους απόλαυσαν ένα γλυκό μεθυστικό καλοκαίρι ανεμελιάς, ξεκούρασης, ανασύνταξης, σε θάλασσες, αμμουδιές, ηλιοβασιλέματα, φεγγαράδες, αστροφεγγιές, παρέες, γεύσεις, μυρωδιές και τόσα άλλα.

Ευτυχώς ακόμη στη Μήθυμνα, που συνθέτει ένα θελκτικό και ονειρικό περιβάλλον γεμάτο τρυφερές εικόνες, περνάς λίγες μέρες απ’ αυτές που τις θεωρείς κερδισμένες μέρες της ζωής σου. Μέρες που η ψυχή τις κρατά σα θησαυρό. Εδώ σωπαίνει η γεωγραφία. Η Μήθυμνα συνεχίζει να παραμένει βιγλάτορας των ειδυλλιακών χρόνων και των ωραίων εποχών που ζήσαμε και ψάχνουμε να ξαναβρούμε.

«Θωρείς κάτω απ’ το κάστρο έναν τόπο σαν επίγραμμα.

Και κάτω απ’ τα μάτια σου κείτεται σαν επίγραμμα ένας τόπος».

Μηθυμναίος

Δείγματα γραφής...

2011-07-25T16:40:00.001+03:00

Επειδή είναι ωραίο ν' αφήνεις πότε πότε τις λέξεις να σε ταξιδεύουν και ειδικά στη φτωχή από ποιητές (και ποιήματα) εποχή μας, και φυσικά παίρνοντας αφορμή από τα λόγια του Βασίλη Αναγνωστόπουλου που έλεγε πως το ποίημα δεν ανήκει στο δημιουργό, ανήκει σε όποιον το πλησιάζει, το διαβάζει, το κατανοεί και ταξιδεύει παραπέρα μαζί του, καταθέτω εδώ τρία δείγματα γραφής του Ιγνάτιου Ταγγούλη από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή του «Μπου».

Κι επειδή, ευτυχώς ακόμη, ύστερα από τόσα δεν έχει στεγνώσει η ψυχή μας, ας τους ρίξουμε έστω μια ματιά μήπως και προλάβουμε.

Αν

Αν έστω για μία στιγμή είχες ακούσει

Τα piannisimo της αγάπης μου

Αν έστω για μία στιγμή είχες δει

Το δένδρο χωρίς το μήλο

Χωρίς το σχοινί, χωρίς τον σταυρό

Αν έστω για μία στιγμή είχες πιάσει

Το χέρι μου και όχι το καρφί

Τώρα,

Θ’ απολογούμασταν αγκαλιασμένοι

Έξω απ’ τα κρατητήρια των παραδείσων.

Μάταιος ορισμός

Ποίηση δεν είναι η ομοιοκαταληξία αυτού του κόσμου.

Ποίηση ίσως θα ήταν τ’ όνειρο που αποκοιμιέται

Στ’ άγρυπνο μάτι των ζώων πριν την σφαγή

Το Αύριο βιωμένο ενδοφλεβίως

Με ανεπιφύλακτη παραδοχή θνητότητας

Κι όλα μου τα σκοτάδια δικαιωμένα

Στην ξέφρενη λιακάδα του μυαλού

Αφού κάποτε

Αδέξια ψυχασθενείς θα συναινέσουμε σε όλα

Εξόριστοι σε πυρπολημένα κυπαρίσσια

Καβάλα σε στιλπνούς θανάτους.

Ποίηση δεν είναι ούτε θα μπορούσε να ήταν ποτέ.

Νυχτερινό

Πες μου, αλήθεια, άγγελε

Ποιός σ’ έστειλε σ’ εμένα

Και ξαγρυπνάς στο πλάι μου με μάτια βουρκωμένα;

Ποιό είναι το βρέφος που κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου

Και κάθε νύχτα που ξυπνά τσακίζει τα φτερά σου;

Πες μου, αλήθεια, άγγελε

Ποιό είναι τ’ όνομά σου

Και πάνω στο προσκεφάλι μου μιλάς με τον θεό σου;

Με τούτο το φτηνό κρασί θέλεις να με μεθύσεις

Και προσπαθείς παράδεισους ξανά να μου πουλήσεις.

Πες μου, αλήθεια, άγγελε

Γιατί κρατάς μαχαίρι;

Αυτό το σώμα που κρατάς είναι παιδιών λημέρι

Που μέσα σε χαλάσματα θλιμμένων χρυσανθέμων

Σκυλεύουνε τον θάνατο με χάρη ερωτευμένων.

Πες μου, αλήθεια, άγγελε

Αν ξέρεις τον βαρκάρη

Να μου δανείσεις αν μπορείς τα ναύλα να με πάρει

Μέσα στην κρύα βάρκα του το χέρι θα απλώσω

Θα με περάσει απέναντι κι εκεί θα τον σκοτώσω.

Άγγελε, φύγε να χαρείς

Μην στέκεις στην ζωή μου

Δεν θέλω το ταξείδι σου ούτε να ’ ρθεις μαζί μου

Θέλω ανθρώπου φορεσιά θέλω ανθρώπου πάθη

Θέλω εκείνη που αγαπώ και φύγε προτού να’ ρθει.

Ο Ιγνάτιος φαίνεται να ακολουθεί τα χνάρια του παππού του Ιγνάτιου Κανδύλη, που αν κι ένας απλός υποδηματοποιός, ήταν ένας πνευματικός άνθρωπος πάντα μέσα σε όποιο πολιτιστικό συμβάν του χωριού μας.

Μηθυμναίος

Στο ίδιο έργο θεατές

2011-07-23T18:02:00.001+03:00

Στο ίδιο έργο θεατές, χαμένης νύχτας εραστές

Με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη

Από το σήμερα στο χτες, της απουσίας φοιτητές

Με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη

Ό,τι ακούω να ακούς, μέσα σε κόσμους μυστικούς

Θ' ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη

Παραδομένη στους καιρούς και σε πελάτες πονηρούς

Σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένη

Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές

Φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας

Οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές

Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Σενάριο χωρίς πλοκή, της ιστορίας εμπλοκή

Αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις

Με ποια τραγούδια να σωθείς, με ποιους δικούς σου να βρεθείς

Και ποιάν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς

Θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες

Μέσα από λόγια και λυγμούς, της εποχής μας τους χρησμούς

Θα ξεχωρίσουμε απ' τις οφθαλμαπάτες

Στο ίδιο έργο θεατές, εσύ και εγώ τραγουδιστές

Φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας

Οι ήχοι μας διαδηλωτές και τα στιχάκια εμπρηστές

Αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας

Στο ίδιο πάντα σκηνικό και στης ψυχής τον πανικό

Απόψε πνίγομαι, χρειάζομαι αέρα

Θέλω ν' αρχίσω από 'δω, αλλιώς τα πράγματα να δω

Να πω στον κόσμο μια δική μου, μια δική μου "καλησπέρα"

Οι προφητικοί τούτοι στίχοι είναι του Αντώνη Ανδρικάκη

Το παρακάτω βίντεο είναι από ζωντανή ηχογράφηση στο «Αττικόν» το 1991

Τραγουδούν: Γιώργος Νταλάρας και Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μηθυμναίος

Σοφά κι Ανώνυμα…

2011-07-17T13:50:00.001+03:00

Τρία πράγματα στη ζωή δεν γυρίζουν πίσω:
Ο Χρόνος, η Κουβέντα που είπες και… οι Ευκαιρίες.

Τρία πράγματα μην αρνηθείς στη ζωή:

Την Ηρεμία, την Εντιμότητα και… την Ελπίδα!

Τρία πράγματα φθείρουν τη ζωή:

Ο Εγωισμός, η Υπεροψία και… ο Θυμός.

Τρία πράγματα στη ζωή δεν είναι της επιλογής μας:

Τα Όνειρα, η Επιτυχία και… η Μοίρα.

Τρία κοσμήματα στολίζουν τη ζωή μας:

Η Αγάπη, η Οικογένεια και… οι αληθινοί Φίλοι.

Μηθυμναίος

Είναι τόσα πολλά...

2011-07-14T09:00:00.005+03:00

Είναι κάτι λόγια, ανάκατα, ατίθασα, προκλητικά που ακούς τριγύρω σου, καθώς βαδίζεις. Απόμακροι ήχοι, ψίθυροι... Λόγια που, σα φευγαλέες εικόνες, σε παίρνουν στο κατόπι, στα βήματά σου, στις τρεχάλες, στις στάσεις και στις αναμονές σου.

Λόγια του αέρα που σε συνοδεύουν, που άκουσες, που λέγονται... για να ειπωθούν κι ο καθένας τα ορίζει και τα νιώθει όπως νομίζει. Σε ζαλίζουν. Τα παραμερίζεις κι αυτά σε προσπερνούν… αλλά μένει ο απόηχος, το μουρμουρητό στ’ αυτιά σου. Λόγια που εξατμίζονται χωρίς ν’ αφήνουν κάτι. Μένει η σιωπή. Την αφουγκράζεσαι. Δεν θέλουν λόγια τα λόγια για ν’ ακουστούν. Υπάρχει και της σιωπής ο ήχος. Ίσως κάποιοι να μην τον ακούν…

Είναι κάτι μικρές χαρές, μικρά «τίποτα», δώρα ζωής που ακουμπάν τη ψυχή σου και σου προσφέρουν ανάσες. Είναι κάποιοι φίλοι, που γνωρίζουμε, παραγνωρίζουμε, διαλέγουμε και προχωράμε. Είναι κι εκείνο το τραγούδι που σιγοψιθυρίζεις, σου κολλάει και δεν θυμάσαι μήτε τον τίτλο, μήτε τους στίχους. Είναι το τηλέφωνο που χτυπάει.

Είναι εκείνη η παράγραφος στη σελίδα τάδε, κάποιου βιβλίου που δεν θυμάσαι τον τίτλο. Είναι οι σημειώσεις που κρατάς στα μικρά χαρτάκια… κι ολοένα τα χάνεις. Είναι τόσα πολλά. Ευτυχώς που η καθημερινότητά μας δεν στερείται από ερεθίσματα. Δεν λείπουν. Όλο και κάτι θα μας κάνει εντύπωση, κάτι θα μας αγγίξει, φτάνει να έχουμε γενναιόδωρη ψυχή, όχι τσιγγούνικη.

Μηθυμναίος

Τα ξεχασμένα «σ’ αγαπώ», τ’ ανείπωτα

2011-07-10T06:00:00.008+03:00

Συμβαίνει κάποιες φορές, να ξεπετάγονται μπροστά στα μάτια μου, ένα σωρό λέξεις και γράμματα που χοροπηδάνε, πηγαινοέρχονται, αιωρούνται στο κενό, ανταλλάσουν χειραψίες μεταξύ τους. Ψάχνουν να βρουν το ταίρι τους, να ενωθούν να κάνουν φράσεις. Να γίνουν λόγος!

Τις προάλλες ένα γράμμα μονάχο του, ένα «σ» ήταν, πάνω στο χοροπήδημα καθώς στριφογύρναγε ψάχνοντας συντροφιά… ήρθε και κόλλησε σε μια μόνη κι όμορφη λεξούλα και… την έκανε ομορφότερη!

Τα δυο τους μαζί έφτιαξαν ένα «σ’ αγαπώ»!

Κι ύστερα άρχισαν να ’ρχονται ξοπίσω του κι άλλα τέτοια, ένα σωρό «σ’ αγαπώ», μα δεν ήταν σαν εκείνο, τούτα μου φάνηκαν θλιμμένα... Με παράπονο μου ζητούσαν εξήγηση, σα να ’θελαν να πάρουν εκδίκηση.

Ήταν όλα εκείνα τα ξεχασμένα «σ’ αγαπώ», τ’ ανείπωτα! Τα δίχως παραλήπτη… Αυτά που παραμέλησα, που δεν ειπώθηκαν, δε δόθηκαν, δεν εκφράστηκαν ποτέ, αλλά και δε ξεθώριασαν στο χρόνο. Αυτά που δείλιασα, κάποια στιγμή, να πω. Στους γονείς μου, στους φίλους… στους έρωτες! Έμειναν εκεί μέσα βαθιά μου και περίμεναν…

Μα... τώρα βάλθηκαν να με παιδεύουν. Νιώθω μια ενοχή απέναντί τους…

Πόση αγάπη, αλήθεια, μένει και τεμπελιάζει στην καρδιά μας; Κι ενώ την έχουμε και υπάρχει για να ξοδεύεται, να φτάνει εκεί που πρέπει, να πηγαίνει εκεί που είναι να πάει. Λίγο ν’ ανηφορίσει, απ’ την καρδιά στα χείλη… Να ειπωθεί… Τι στο καλό μια στάλα απόσταση είναι…

Αναρωτιέμαι… αν το ’χετε αισθανθεί κι εσείς…

Ένα κομμάτι τόπος…

2011-07-06T14:38:00.006+03:00

Αφιερωμένο στον Αντώνη!

Φανατικό λάτρη και φλογερό εραστή, όπως κι εγώ,

για την αστείρευτη αγάπη του

και την απρόσμενη λατρεία του για τη Μήθυμνα!

Κλείνω, που λες Αντώνη, τα μάτια μου και τη φαντάζομαι μέσα στην πολύχρωμη φορεσιά και… τα πλουμίδια της.

Η απόλυτη αποθέωση της ομορφιάς. Τι να πρωτοθαυμάσω…

Το γκρίζο της πέτρας του κάστρου και των σπιτιών που δένει τέλεια με το κεραμιδί της τερακότας στις στέγες και το βυσσινί στα ξύλινα σαχνισίνια και τα παραθυρόφυλλα;

Το κόκκινο των γερανιών στα πεζούλια και στα μπαλκόνια; Το άσπρο των γιασεμιών στις αυλές; Το πράσινο των νυχτολούλουδων στα σοκάκια; Το χρυσαφί της Εφταλούς;…

Ή το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας που απλώνεται μπροστά της και σταματά εκεί όπου συναντά του ορίζοντα την αρμονία;

Ή ακόμη το γλυκό -πότε μενεξελί και πότε ροδαλό- χρώμα, καθώς ο ήλιος δύει αντίκρυ της και χάνεται στο σύθαμπο του Αιγαίου.

Πόσο γενναιόδωρος είναι, τελικά, ο Θεός, Αντώνη μου, όταν απλόχερα μας χαρίζει αυτό το ουράνιο τόξο εφήμερων χρωμάτων και πόσο τυχερός ο άνθρωπος… που μπορεί να απολαμβάνει και να χαίρεται κάθε μια από τις θαυμάσιες πινελιές στον πολύχρωμο πίνακα της ανόθευτης νησιώτικης φύσης.

Όλα τα χρώματά της και τ’ άλλα των ανθρώπων προσδίδουν μια ιδιαίτερη μαγεία, μονολογούν και νανουρίζουν τα όνειρα μας τα βράδια. Κι όλο το φως, που απ’ το πολύ του μέθυσαν ο Δάφνις και η Χλόη, συμπληρώνουν αρμονικά το παζλ, της γνώριμης εικόνας του γενέθλιου τόπου μας. Της Μήθυμνας, που, αναμφίβολα είναι ένα κομμάτι τόπος που αναπαύεται στο βυθό των ματιών μας, ενίοτε και της ψυχής μας, Αντώνη.

Μηθυμναίος

Τσαλακωμένα «σ’ αγαπώ…»

2011-07-04T21:00:00.001+03:00

Πώς να μαδήσεις μια τσαλακωμένη μαργαρίτα;…

… αν είναι να σου βγάλει τσαλακωμένα σ’ αγαπώ;…

«Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!

2011-06-29T22:35:00.005+03:00

77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video «Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!

Εξαιρετικό!!!

Μηθυμναίος

Παιχνίδια Φωτός και Θάλασσας…

2011-06-27T09:01:00.001+03:00

Σιωπή, ανατριχίλα και ρίγος της θάλασσας…

Παιχνίδια στο νερό με ανταύγειες,

καθρεφτίσματα, στραφταλίσματα, ιριδισμούς…

Αντανακλάσεις κι αντικατοπτρισμοί…

* Φωτογραφίες του Μηθυμναίου από βυθούς και θάλασσες της Λέσβου

** Κλικ στην κάθε φωτογραφία για μεγέθυνση

μικρά «τίποτα» που σκοντάφτουν στο «κάτι»…

2011-06-12T12:20:00.001+03:00

Λιθόστρωτο

έτοιμο, πλυμένο, καθαρό για να δεχτεί πατημασιές του σήμερα πάνω στις χτεσινές…

κι ύστερα, με της ώρας το πέρασμα, περιμένει καρτερικά
άγνωστα αυριανά πατήματα που θα ’ρθουν για τα περαιτέρω…

πάνω σ’ αυτό εξελίσσεται η πορεία του χρόνου…

Λάφυρα

ξεριζωμένα από το τίποτα των μικρών φευγαλέων θαυμάτων της καθημέρας…
.

τι εύκολα που ξελογιάζεται κανείς με τα μικρά των στιγμών…

Πέτρινα ανθρωπάκια στην άμμο…

σκόρπια, ανέμελα, ξέγνοιαστα

ίσως και θλιβερές καρικατούρες,
κακότεχνα αντίγραφα ενός μακρινού αρχέτυπου…

Ερείπιο

αφημένο στην τύχη, «συντριμμένο» στη φθορά για το υπόλοιπο της ζωής
ακόμα πιο έρημο φαντάζει...

κανείς δεν το αντελήφθη…

Πόθος…

σε βότσαλο χαραγμένος εσύ κι η σιωπή μου…

στιγματισμένο του καθενός το δρομολόγιο…

υπόσχεται εκείνο που πάντοτε γυρεύει η ψυχή…

Ευχή

για ένα απολαυστικό και δροσερό καλοκαίρι…

Μηθυμναίος

* φωτογραφίες: Μηθυμναίος

Κλέφτες...

2011-06-09T11:32:00.000+03:00

Τα θυμάστε; Κλέφτες τα λέγαμε παλιά… δεν ξέρω τώρα.

Τα φυσούσαμε, να τα πάρει ο άνεμος και γέμιζε ο τόπος χνούδια.

Χνούδια και όνειρα…

Δε θυμάμαι αν κάναμε κι ευχές.

… εκείνα τα χρόνια οι ευχές δεν είχαν λόγο ύπαρξης.

Όλα ήταν δυνατά.

Αρκεί να πίστευες σ’ αυτά.

Παιδιά, ανυπότακτα κι ελεύθερα τότε, τα κυνηγούσαμε με γέλια…

ψάχναμε τα χνούδια του…

Όπως τα όνειρα που τα ’παιρνε ο άνεμος της ζωής

κι εμείς τρέχαμε ξωπίσω τους να τα προλάβουμε...

Κι ακόμα τρέχουμε…

Για την Ελλάδα...

2011-06-05T11:43:00.000+03:00

Ανέκαθεν ένοιωθα πως ζούμε και υπάρχουμε σε δυο Ελλάδες. Η μια είναι αυτή που μας «πεθαίνει» και η άλλη αυτή που μας δίνει ανάσες αλλά και αφορμές να νιώθουμε περήφανοι. Κι αν το όνειρό μας για μια άλλη Ελλάδα έχει ακόμα χρώμα, είναι γιατί κάποιοι μεγάλοι Έλληνες ήξεραν να το ζωγραφίζουν έτσι ώστε η όποια ουτοπία να μετατρέπεται σε θαύμα.
Κι αφήστε τον Κίσσιγκερ να λέει…

Έλαβα και αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από μια ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσε ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης στο Παρίσι, στο Γάλλο δημοσιογράφο, Pierre Sipriot, στις 6 Μαΐου, 1955!

Εμένα, ομολογώ, με συγκλόνισε το κείμενο (γιατί είναι σπάνιο, ιστορικό και επίκαιρο, γιατί αξίζει… κι ακόμη γιατί έχω τους λόγους μου…) γιατί αυτή είναι η ίδια Ελλάδα που όλο πάει κι έρχεται στο νου μας, μας ταξιδεύει πότε μας κάνει περήφανους και πότε μας πληγώνει…

Για την Ελλάδα

«Όσο πιο μακρυά είμαστε από την πατρίδα μας, τόσο περισσότερο τη σκεφτόμαστε και τόσο περισσότερο, την αγαπάμε. Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα βλέπω τις μικρότητες, τις ίντριγκες, τις ανοησίες, τις ανεπάρκειες των αρχηγών, τη μιζέρια του λαού. Όμως από μακρυά δεν βλέπουμε τόσο ευδιάκριτα την ασκήμια και έχουμε περισσότερη ελευθερία να πλάσουμε μια εικόνα της πατρίδας αντάξια ενός ολοκληρωτικού έρωτα. Να γιατί δουλεύω καλύτερα και αγαπώ καλύτερα την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό.

Μακρυά της καταφέρνω να συλλάβω καλύτερα την ουσία της και την αποστολή της στον κόσμο, και συνακόλουθα τη δική μου ταπεινή αποστολή. Κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι. Έχουν την περηφάνια της φυλής τους, νιώθουν ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους. H πεποίθησή τους, ότι κατάγονται από τον Πλάτωνα και τον Περικλή, μπορεί ίσως να είναι μια ουτοπία, μια αυθυποβολή χιλιετιών, όμως αυτή η αυθυποβολή, γενόμενη πίστη, ασκεί μια γόνιμη επίδραση στη νεοελληνική ψυχή. Χάρη σ’ αυτή την ουτοπία επέζησαν οι Έλληνες. Μετά από τόσους αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί. Όμως η ουτοπία, που έγινε πίστη, δεν τους αφήνει να πεθάνουν. H Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα».

Και κάτι ακόμη, από την ίδια συνέντευξη, που μου έκανε εντύπωση και είναι για τους Κρητικούς:

«Πώς σου φάνηκε η ζωή, παππού;» ρώτησα μια μέρα ένα γέρο Κρητικό, εκατοχρονίτη, γεμάτο παλιές πληγές, τυφλό. Ζεσταίνονταν στον ήλιο, κουκουβιστός στο κατώφλι της καλύβας του. Ήταν περήφανος στ’ αυτιά, όπως λέμε στην Κρήτη. Δεν άκουε καλά. Τού επανέλαβα την ερώτηση: «Πώς σου φάνηκε η μεγάλη σου ζωή, τα εκατό σου χρόνια, παππού; Σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό», μου απάντησε. «Και διψάς ακόμα παππού;» Σήκωσε απότομα το χέρι. «Καταραμένος αυτός που πια δε διψάει» φώναξε. Αυτοί είναι οι Κρητικοί. Πώς να μη τους κάνω σύμβολο;

Φτάνει πια, όχι στα greeklish!

2011-06-01T20:23:00.001+03:00

«Μια γλώσσα όπως η ελληνική
όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη
και άλλο πράγμα ο έρωτας.
Άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα.
Άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι.
Άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά.
Με καθαρούς τόνους, θέλω να πω,
που -αλίμονο- τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο
αυτοί που ολοένα απομακρύνονται από το νόημα…»*

Αυτοί που επιμένουν να εγκληματούν χρησιμοποιώντας τα greeklish

Φτάνει πια, όχι στα greeklish!

Ας γράφουμε ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Ας μη χάσουμε και τη γλώσσα μας!

* Οδυσσέας Ελύτης, (απόσπασμα από το ποίημα "Ο μικρός ναυτίλος")

Μηθυμναίος

Τότε, Σήμερα, Πάντα;

2011-05-28T11:22:00.000+03:00

Η Ελλάδα ανέκαθεν γεννούσε άξιους γελοιογράφους, τι κρίμα να μην μπορούμε να πούμε το ίδιο και για πολιτικούς. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Κώστας Μητρόπουλος, ο Πρύτανης της Ελληνικής γελοιογραφίας!

Εδώ μερικά σκίτσα από ημερολόγιο της PIRELLI του έτους 1986, που σατίριζαν τα τεκταινόμενα της εποχής αυτής.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, ξανακοιτάζοντας τα ίδια σκίτσα, δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις!!!...

Η ίδια Ελλάδα…

Πολύ φοβάμαι ότι και στα επόμενα 25 χρόνια, τα σκίτσα αυτά θα εξακολουθήσουν να χαρακτηρίζουν την Ελληνική πραγματικότητα!!!!

Θαυμάστε τη πέννα και το φαρμακερό χιούμορ του μεγάλου μας σκιτσογράφου…

* Από το διαδίκτυο

Μηθυμναίος

Απόδραση αστραπή στη Μήθυμνα

2011-05-17T09:22:00.001+03:00

και βόλτα στις ολάνθιστες εξοχές της!

λίγες κίτρινες πινελιές στον καμβά της...

κι αν λιγοστεύει ο άνθρωπος, κάθε άνοιξη φυτρώνει η ελπίδα…

Το κόβεις και το στολίζεις
με ό,τι πιο όμορφο γεννάει η φαντασία σου…

ακόμη και τον… Μύθο σου!

Μηθυμναίος

... ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή

2011-05-07T18:56:00.001+03:00

Δε λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα

κι ακούω μόνο συνθήματα μεταλλικά των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου την εικόνα σου και πάλι από την αρχή

ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες, τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες

ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη

Στων χιλιομέτρων την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων

ακούγονται τώρα σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης

Μουσική: Δήμος Μούτσης

Τραγούδι: Δημήτρης: Μητροπάνος-Δήμος Μούτσης

Μηθυμναίος

Με καλούς κι αγαπημένους φίλους…

2011-05-04T11:44:00.006+03:00

Στο γνωστό χώρο Πολιτισμού του Ιανού, χώρο που συναντιόμαστε, ως συνήθως, με ανθρώπους που έρχονται από άλλα μέρη, κι εύχεσαι να τους έχεις δίπλα σου. Βρεθήκαμε, λοιπόν, για λίγο με τους δυο ξεχωριστούς μας φίλους, από το Κονέκτικατ των ΗΠΑ, Αντρέα και Βάνα Κοντομέρκου.
Στο σύντομο ταξίδι τους, βρήκαμε χρόνο (πάντα βρίσκουμε…) για ένα καφέ, μια κουβέντα και μοίρασμα αγάπης για μια φορά ακόμη!
Έστω και για λίγο τους χαρήκαμε!

Η Βάνα, η Αλεξάνδρα και ο Αντρέας

... εγώ πήρα τη θέση του Αντρέα

Η Βάνα και η Αλεξάνδρα... φίλες

Μηθυμναίος

Σας εύχομαι καλή Πρωτομαγιά και καλό μήνα!!!

2011-05-01T11:03:00.005+03:00

κι αφήνω τρία στεφάνια…

ένα για τη μέρα τούτη,

όπως της πρέπει...

ένα για τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο
που γεννήθηκε σαν σήμερα
πριν 102 χρόνια…

κι ένα για το σύμβολο της αντιδικτατορικής αντίστασης
Αλέκο Παναγούλη,
που «έφυγε» ανήμερα Πρωτομαγιάς, πριν 35 χρόνια…

Μηθυμναίος

Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη!!!

2011-04-24T11:17:00.007+03:00

Το χαρμόσυνο τούτο μήνυμα προς όλους εσάς
Χρόνια Πολλά!!!

Μηθυμναίος

H πόρνη της παλιάς μας γειτονιάς

2011-04-20T17:41:00.006+03:00

Αυτή ήταν το μίασμα. Ούτε ο σαράφης που έπαιρνε τις χρυσές βέρες των μεροκαματιάρηδων για δύο ενέσεις πενικιλίνης! Ούτε η μεγαλοκυρία του αρχοντόσπιτου που ξυλοφόρτωνε αλύπητα την παρακόρη της Περσεφόνη. Ούτε βέβαια τ’ αφεντικό του αρχοντόσπιτου που «σορομαδούσε» την Περσεφόνη όταν κοιμόταν η μεγαλοκυρία. Όχι αυτοί, η Βασιλεία ήταν το μίασμα. Γιατί, αυτή έπαιρνε αντίτιμο όταν την «σορομαδούσαν» οι πελάτες στην κάμαρα του Συνοικισμού στη Χρυσομαλλούσα. Ήταν τότε, στα χρόνια της λαϊκής γειτονιάς, των ανθισμένων περιβολιών, αλλά και της χαμένης αθωότητας…
Πελατεία μεγάλη δεν είχε η Βασιλεία. Ήταν κακομούτσουνη, την είχαν πάρει και τα χρόνια... H Βασιλεία, ποτέ δεν μάλωνε με τη γειτονιά, κι ας έφτυναν στο κατόπι της! Περνούσε μακριά από τα κατώφλια των νοικοκυράδων με ψηλά κρατημένο το κεφάλι. Σαν να ‘βλεπε μόνο τις κορφές των δέντρων. Πιο ψηλά δεν θα τολμούσε ν’ ατενίσει… Δεν έσμιγε τα βλέμματα των άλλων η Βασιλεία। Λες κι αν δεν έβλεπε, δεν θα την έβλεπαν κιόλας। Kαι μόνο σαν τύχαινε ξώφαλτσα ν’ ανταμώσεις τα μάτια της, σ’ έπιανε ένα σύγκρυο αλλιώτικο και δεν ήξερες από πού να φύγεις.
Θυμάμαι εκείνα τα μάτια με τους μελανιασμένους κύκλους ολόγυρα. Είχαν κάτι σαν ικεσία, σαν περαστική λάμψη αγνότητας. Kάτι, σαν άφωνο πόνο δαρμένου σκυλιού. Kάτι σαν βουβό «κατηγορώ», σαν γροθιά που σ’ έβρισκε στο στομάχι και πονούσες μέχρι βαθιά στη… συνείδηση! Ίσως γι'αυτό την υπερασπίστηκε σε δίκη μιά φορά ο σπουδαίος δικηγόρος Γεώργιος Βογιατζής। Για το βουβό "κατηγορώ" ίσως. Για το πόνο του δαρμένου σκυλιού στα μάτια της... «Μέγας είσαι κύριε και θαυμαστά τα έργα σου…». Oι «παντοθειές» της γειτονιάς η κυρα-Σοφία και η κυρα-Σταυρίτσα έλεγαν πως η Βασιλεία κάνει και ψυχικά, πως η χήρα του μεθύστακα με τ’ ορφανό τη Βαγγελούδα ζούσαν, γιατί η πόρνη φρόντιζε। Kαι πως σαν πήρε φωτιά ο παλιόπυργος της φαμελίτισσας οικογένειας κι απομείναν στο δρόμο, η πόρνη πάλι έστειλε παπλώματα και προικιά για τα κορίτσια και θέλησε να μην μαθευτεί το χερικό. Kι άλλα: πως άφηνε νύχτα καντήλια χρυσά στην Παναγιά τη Χρυσομαλλούσα, πως ξεθάβαν με δικά της έξοδα ξεχασμένους παρακατιανούς, τους έκανε και κασάκια με τ’ όνομά τους απ’ έξω. Έτσι λέγαν πως ήταν η Βασιλεία, εκείνοι που ξέραν. Εγώ μόνο ξέρω –το θυμάμαι σαν όνειρο, σαν παραμύθι τάχα– πως πίσω από το θολό τζάμι της στενής της πόρτας με το ξεθωριασμένο κουρτινάκι, έβλεπα όλα τα χρόνια της παιδικής μου ζωής, ένα καντήλι πάντα αναμμένο. Κρεμόταν από το χαμηλό ταβάνι, μπροστά σ’ ένα και μοναδικό εικόνισμα κάποιας θλιμμένης Παναγιάς.
Eκείνη τη Μεγάλη Παρασκευή στις Ώρες, η Βασιλεία τόλμησε το παράτολμο. Έφερε στην εκκλησιά ένα στεφάνι καμωμένο από ροζ μαγιάτικα τριαντάφυλλα και μωβ βιολέτες κι ένα χαρτί γεμάτο σπιτικό μοσχολίβανο. Ήταν τα δώρα της για τον Eσταυρωμένο. Μισοκρύφτηκε πίσω από τ’ ανθισμένα φλάμπουρα της εκκλησιάς κι έδωσε σ’ εμάς τα παιδιά τα φτωχά της δώρα. «Για τον Επιτάφιο –είπε– δώστε τα στον επίτροπο». Δεν χρειάστηκε, εκείνος είχε δει. Αφηνιασμένος θαρρείς ο «ευσεβής» τούτος, άρπαξε το στεφάνι της Βασιλείας, το πέταξε στο χώμα και το τσαλαπάτησε με λύσσα. Και το μοσχολίβανο την ίδια τύχη είχε. «Mην σε ξαναδώ –ούρλιαξε– παλιοβρώμα κοντά στην εκκλησιά θα σου ξυρίσω το κεφάλι…».
Tο ίδιο βράδυ, ο Επιτάφιος ανέβαινε τη Xρυσομαλλούσης με το πιστό ποίμνιο ν’ ακολουθεί: «Aι γενεαί πάσαι» ήταν εκεί, εκτός από τη Βασιλεία. Εκεί, στο ανηφοράκι της Αδαίου, κρυμμένη μες το σκοτάδι, πεσμένη στα γόνατα ήταν η πόρνη. Έκλαιγε, σερνόταν μες τη σκόνη, τα μαύρα μαλλιά της δεμένα μέσα στο πένθιμο μαντήλι. Παιδί εγώ και κοίταξα. Δεν με γελούσαν τα μάτια μου, είδα κι άκουσα… Mα να ‘ταν η Βασιλεία, τούτη η μαυροφορούσα ή μην ήταν η Μαγδαληνή;
Tο βράδυ στ’ όνειρό μου, στο ξύπνιο μου, τι να ‘ταν άραγε, δεν το ξεδιάλυνα ποτέ। Σα να μου φάνηκε πως από το κουβούκλιο του Επιταφίου σηκώθηκε ένας ολοφώτεινος Χριστός με το στεφάνι της Βασιλείας ολόγυρα στο μέτωπο। Eκείνο που ποδοπάτησε ο επίτροπος. Kαι πως πήγε κοντά στη γονατισμένη πόρνη. Mόνος Eκείνος απ’ το πλήθος. Μήπως και στην επίγεια ζωή του έτσι δεν έκανε; Mα πάλι παιδί ήμουν, ποιος παίρνει στα σοβαρά τα «νείρατα» των παιδιών; Πολλά χρόνια μετά, έμαθα πως η Βασιλεία πέθανε μια Μεγάλη Πέμπτη. Tην κηδέψανε θέλοντας και μη Μεγάλη Παρασκευή, μαζί μ’ Eκείνον!

Σημ. Το παραπάνω κείμενο είναι της Ντόρας Πολίτη. Την ευχαριστώ για την ευγενική προσφορά της.

Μηθυμναίος

Καλό Πάσχα!!!

2011-04-18T17:47:00.007+03:00

Εγκάρδιες ευχές για όλους σας,

φίλοι αγαπημένοι,

να περάσετε καλά

τούτες τις άγιες μέρες

της Μεγάλης Εβδομάδας

Καλή Ανάσταση

και

Χρόνια Πολλά!

Μηθυμναίος

Ένα μικρό, απαραίτητο διάλειμμα, μια παύση…

2011-04-05T11:19:00.006+03:00

Εδώ, ως συνήθως μιλάμε ή σιωπούμε…

Διαλέγω, προς στιγμή, το δεύτερο.

Ένα μικρό, απαραίτητο διάλειμμα, μια παύση…

Να γεφυρώσω τα συναισθήματα με την ψυχή μου.

Γι’ αυτό, κλειδώνω για λίγο τις λέξεις

και λευτερώνω τις ανάσες μου…

Σας αφήνω για συντροφιά

λίγα ανθισμένα κλαριά της εποχής

και μια χρωματιστή επισκέπτρια…

Σύντομα θα τα ξαναπούμε

Μηθυμναίος

Εκδηλώσεις για τον Φρανσίσκο Ντε Μιράντα

2011-03-26T16:10:00.008+02:00

Το Δ.Σ. του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης, η Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας και η εταιρεία New Star σας προσκαλούν στις Εκδηλώσεις με αφορμή των 261 χρόνων από τη γέννηση του Φρανσίσκο Ντε Μιράντα την Δευτέρα 28 Μαρτίου και το Σάββατο 2 Απριλίου.

* Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ στις παρακάτω προσκλήσεις.

Ο Φρανσίσκο Ντε Μιράντα, οραματιστής, ιδεολόγος και πρόδρομος της Λατινοαμερικάνικης Ανεξαρτησίας, ελληνομαθής και ελληνολάτρης, μια πολύπλευρη προσωπικότητα που αξίζει να γνωρίσουμε. Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ.

Με την ευκαιρία να πούμε ότι αυτός ο μεγάλος φιλέλληνας θα μείνει για πάντα κοντά μας και για τις κατοπινές γενιές. Μια προτομή του με τη φροντίδα της Πρεσβείας θα βρίσκεται βυθισμένη στο Αιγαίο, σε 20 μέτρα βάθος, σε ένα σημείο που θα έχει ενδιαφέρον για τουρίστες και δύτες. Κοντά στο νησάκι Ποθητός στον όρμο του Λαγονησίου και συμπτωματικά μπροστά στην παραλία Μπολίβαρ (Bolivar Beach)

Miranda quedará para la posteridad inmerso en el Mar Egeo

En conmemoración a los 224 años del paso de este insigne americano y primer americano en tener contacto directo con la civilización prehelénica y helénica, de surcar los mares Jónico, Egeo y el Mediterráneo, que Cristóbal Colón no se atrevió a surcar en 1492 por la presencia de los otomanos, en día 27 de noviembre se inauguró a 20 metros de profundidad en el Mar Egeo un sitial de honor a nuestro Prócer de la Independencia, una plaza marina dedicada a Francisco de Miranda en la isla Pothitos ubicada en las blancas llanuras arenosas entre islotes rocosos del milenario mediterráneo.

Un grupo de buceadores profesionales y miembros de la Misión Diplomática venezolana conformaron el equipo que realizó los trabajos relativos a la búsqueda del sitio ideal para la colocación de la estatua y las condiciones técnicas de la inmersión, la estatua quedó ubicada en las coordenadas Norte: 37º 45.932´ Este: 023° 52.342´

Μηθυμναίος

Λόγια σταλμένα απ’ τη Ντόρα

2011-03-22T23:16:00.010+02:00

Καλημέρα σου καλέ μου φίλε,

Με έχει σοκάρει το φευγιό του Γιώργου Πέρρου με τον οποίο πριν μερικές μέρες τα λέγαμε στα Λαδάδικα και αν βάλλεις να ακούσεις την εκπομπή μου στην Τηλεόραση Μυτιλήνης το βράδυ της Πέμπτης θα καταλάβεις πως είχε προαίσθημα που δεν το πήρα στα σοβαρά, και έχω τύψεις. Τι θα μπορούσα να είχα κάνει; Τουλάχιστον θα καθόμουνα περισσότερη ώρα μαζί του που μου το ζητούσε επίμονα, μα εγώ βιαζόμουνα για το δημοτικό συμβούλιο δυστυχώς...

Ας είναι ο δρόμος του στον ουρανό χωρίς συμπληγάδες, γιατί στη γη, τις πάλευε ασταμάτητα, ίδια όπως πάλευε τους εσωτερικούς του διαβόλους η αποκαμωμένος παραδινότανε σ' αυτούς. Θα μου λείψει η παρουσία του στις μέρες του Μαγιού που έρχονται, γιατί με έπαιρνε στο σαραβαλάκι του που το λάτρευε, και με πήγαινε στα χωράφια της Γέρας για λαλέδες και σπορδούκλια, για ψυχανεμίσματα και ψυχοζωγραφιές. Φέτος το Μάη, θα πάω εγώ στο μνήμα του με τα λουλούδια της γεραγώτικης γης, και τα χαιρετίσματα της λεσβιακής πατρίδας που αγάπαγε και που κατακεραύνωνε στα ξεσπάσματά του. Που αυτή τον λάτρευε και ευτυχώς εκείνος το ήξερε...

Έτσι για να ξαλαφρώσω μια σταλιά σου τα ’γραψα τούτα…

Σίγουρη είμαι, πως ο Πέρρος που κάπου εδώ γύρω τριγυρνά ακόμα, επικοινωνεί με όσα γράφεις, με όσα γράφω με όσα γράφουν αυτές τις μέρες και χαμογελά σα μωρό ψιθυρίζοντας με το χαρακτηριστικό του χιούμορ: «για δέ - για δέ, για μένα είναι όλα τούτα τον παλαβό και τον φευγάτο; Κρίμα που έφυγα λοιπόν. Αλλά αν έμενα, πάλι παλαβό θα με λέγατε και πάλι πρώτος θα υπέγραφα τον αφορισμό. Τουλάχιστον ρε πατριωτάκια, σας άφησα μερικές βάρκες μου να γιαλοταξιδεύετε και σαχνισίνια να ρομαντζάρετε, όλα πληρωμένα και όχι δανεικά. Χάρισμά σας φιλαράκια και στα δειλινά και στα γλυκοχαράματα στο Μόλυβο, να με θυμόσαστε και να με ψάχνετε ανάμεσά σας. Γούστο θα έχει αλήθεια, εγώ να σας γαργαλώ, να σας κεντρίζω και σεις να μη με βλέπετε...»

Υ.Γ. 1. Το μόνο ευτύχημα, ότι του είχα κάνει εκτενέστατο πορτραίτο και στο Εμπρός και στα Αιολικά Νέα και είχε ευχαριστηθεί τόσο πολύ, που η χαρά του σα μικρού παιδιού με είχε συγκινήσει τότε κατάβαθα.
.

Υ.Γ. 2. Μπράβο σου που ασχολείσαι με συνέπεια με τούτον τον ηλεκτρονικό «καλοδιάβολο» και μας φέρνεις σε επαφή και μεταξύ μας και με τα εσώψυχά μας.

Σημ. Η Ντόρα Πολίτη, είναι δημοσιογράφος από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στο Χιούστον του Τέξας όπου έζησε για 27 χρόνια και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Μετά την επιστροφή στη πατρίδα δούλεψε σε όλα τα ΜΜΕ, ΕΡΑ Αιγαίου, Δημοκράτη, Εμπρός, Αιολικά Νέα, Τηλεόραση κ.α.
.

Για μένα… είναι και παραμένει φίλη καλή κι αγαπημένη!

Μηθυμναίος

Καλώς ήλθες Άνοιξη – Καλημέρα Ποίηση

2011-03-21T10:05:00.007+02:00

Παρότι ο καιρός δεν λέει την αλήθεια, σήμερα 21η Μαρτίου, μέρα της εαρινής ισημερίας και τυπικά αρχή της Άνοιξης, γι’ αυτό το «Καλώς ήλθες» αλλά και Ημέρα της Ποίησης γι’ αυτό και η «Καλημέρα»

Η Εταιρεία Συγγραφέων θέσπισε την Ημέρα Ποίησης το 1998, επιλέγοντας για τον εορτασμό της την 21η Μαρτίου. Το 2001 η UNESCO, ύστερα από εισήγηση του προέδρου της Εταιρείας Συγγραφέων πρέσβη Βασίλη Βασιλικού, την υιοθέτησε σαν την «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης» αναθέτοντας στη χώρα μας, τότε, να οργανώσει τον πρώτο διεθνή εορτασμό.

Η φετινή χρονιά κηρύχτηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως «Έτος Οδυσσέα Ελύτη», για να γιορτάσει τα 100 χρόνια από τη γέννησή του (1911) κι αυτό φυσικά αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία να ξαναρίξουμε μια ματιά (έστω κι από μερικά αποσπάσματα) στο έργο του νομπελίστα ποιητή μας.

Μηθυμναίος

… πάει κι ο Γιώργος Πέρρος…

2011-03-19T16:22:00.004+02:00

ο γνωστός Μυτιληνιός αντικομφορμιστής ζωγράφος του λεσβιακού τοπίου

Αχ, πλουταίνει ο κάτω κόσμος… φτωχαίνει τούτος εδώ…

Μηθυμναίος

15 χρόνα χωρίς τον Οδυσσέα Ελύτη

2011-03-18T16:38:00.005+02:00

Σαν σήμερα 18 Μαρτίου του 1996 η ψυχή του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη άνοιξε πανιά για άλλους κόσμους…

«Ανοίγω το στόμα μου

κι αναγαλλιάζει το πέλαγος
και παίρνει τα λόγια μου

στις σκοτεινές του τις σπηλιές
και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει
τις νύχτες που κλαιν

των ανθρώπων τα βάσανα».

Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα

δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ’ ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε

από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς;
Να τινάξει λουλούδι,

μόνο εμείς, μ’ ακούς;

Μηθυμναίος

Ο μεγαλύτερος καθρέφτης του κόσμου

2011-03-13T17:10:00.005+02:00

Στην πόλη Ουγιούνι της Βολιβίας, πάνω στην οροσειρά των Άνδεων και σε ύψος 3.650 μ. βρίσκεται η μεγαλύτερη έρημος αλατιού στον κόσμο. Πριν από 40.000 χρόνια η περιοχή ήταν μια τεράστια αλμυρή λίμνη κι όταν, με το πέρασμα των αιώνων, εξατμίστηκαν τα νερά της έμεινε στη θέση της μια επίπεδη έκταση αλατιού πάχους μέχρι 10 μέτρα.

Υπολογίζεται ότι σε μια έκταση 12.000 τ.χλμ. περιέχει 10 χιλιάδες εκατομμύρια τόνους αλατιού, Αποτελεί το κέντρο εξαγωγής και επεξεργασίας του με ετήσια παραγωγή γύρω στου 25.000 τόνους. Οι ειδικοί υπολογίζουν ότι το σύνολό του αλατιού της λίμνης επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών της ανθρώπινης φυλής για αιώνες.

Έτσι το «Salar de Uyuni», όπως ονομάζεται, όταν γεμίζει με νερό, μέσα στη λευκή απεραντοσύνη του αλατιού, μετατρέπεται σ’ έναν τεράστιο φυσικό καθρέφτη, τον μεγαλύτερο της γης.

Θεωρείται δε το πιο φωτεινό μέρος στον πλανήτη όταν κοιτάς τη γη από το Διάστημα!

Αντανακλάσεις στην άσπρη επιφάνεια

Μέσα στην απεραντοσύνη του λευκού

Μακρινό καθρέφτισμα

Συγκομιδή αλατιού

Μηθυμναίος

Τα 8,9 Ρίχτερ που ταρακούνησαν την Ιαπωνία

2011-03-12T18:11:00.003+02:00

Ο χάρτης (1) δείχνει το επίκεντρο του σεισμού 130 χλμ. ανατολικά του Σεντάι της Ιαπωνίας και 373 χλμ. βορειοανατολικά του Τόκιο. Το εστιακό βάθος του σεισμού υπολογίζεται σε 24,4 χλμ. Η σεισμική δόνηση σημειώθηκε στις 2:46 μ.μ. (τοπική ώρα). Επίσης σημειώνονται σ' αυτόν τα κύματα και τα μεγέθη των μετασεισμών που ακολούθησαν και που κυμαίνονταν από 5,8 έως και 7,1 Ρίχτερ.

Ο χάρτης (2) δείχνει τον Ειρηνικό ωκεανό με τις χώρες και την ώρα όπου υπάρχει η πιθανότητα να πληγούν από τα κύματα του τσουνάμι, που προκάλεσε αυτή η ισχυρή δόνηση.

Σημ. Ο σεισμός των 8,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ έκανε την περιστροφή της Γης κατά 1,6 μικροδευτερόλεπτα ταχύτερη. Ο δε άξονας της Γης μετατοπίστηκε κατά 15 ίντσες.

* Ένα μικροδευτερόλεπτο είναι το ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Η επιτάχυνση ήταν λίγο μεγαλύτερη από αυτή που προκάλεσε ο σεισμός της Χιλής το 2010.

* Κλικ στο χάρτη για μεγέθυνση.

Μόνο από αγάπη στην ποίησή του

2011-03-04T22:59:00.004+02:00

Η ζωγράφος ρώτησε τον ποιητή:
- Τι να ζωγραφίσω για τα ποιήματά σου;
κι ο ποιητής της απάντησε:
- Ζωγράφισε την ψυχή μου.
- Ζωγραφίζεται η ψυχή; Τον ρώτησε εκείνη.
Τότε της είπε ο ποιητής:
-Ζωγράφισε την σκέψη μου.
- Ζωγραφίζεται η σκέψη; Τον ξαναρώτησε…
- Ε, τότε, της πρότεινε εκείνος, ζωγράφισε την καρδιά μου.
Τον κοίταξε απορημένη…
- Ζωγραφίζονται η ψυχή, το πνεύμα, το συναίσθημα;
Αφού αυτό δεν γινόταν, της είπε τότε:
- Δώσε χρώμα στη μουσική μου.
Είναι το ίδιο σα να ζωγράφιζες τ’ άλλα τρία.

Κι εκείνη τη ζωγράφισε.

Μόνο από αγάπη στην ποίησή του!

Μηθυμναίος

Αυτό το...

2011-02-27T22:11:00.007+02:00

Αυτό το να πέσεις και να ξανασηκωθείς,
το ν’ αποτύχεις και να ξαναρχίσεις,
το να πάρεις ένα δρόμο που κάπου θα στραβώσει,
το να σε ’βρει ο πόνος και να τον αντιμετωπίσεις.
Αυτό…, δεν το λες αναποδιά,

το λες Σοφία!

Αυτό το να αισθανθείς ανίκανος,
το να καθορίσεις ένα στόχο που θ’ αναγκαστείς ν’ αλλάξεις,
το ν’ αποφεύγεις μια δοκιμασία που θα πρέπει να αντιμετωπίσεις,
να επιδιώκεις και να μη μπορείς,
να θέλεις και να μην ξέρεις,
να προχωρείς και να μη φτάνεις…
Αυτό…, δεν το λες τιμωρία,

το λες Μάθηση!

Αυτό το να περάσεις μέρες αστραφτερές,
μέρες ευτυχισμένες και μέρες στενάχωρες,
μέρες μοναξιάς κι άλλες με συντροφιά.
Αυτό…, δεν το λες ρουτίνα,

το λες Εμπειρία!

Αυτό το να βλέπουν τα μάτια σου και ν’ ακούν τ’ αυτιά σου,
να λειτουργεί το μυαλό σου και να δουλεύουν τα χέρια σου,
να ακτινοβολεί η ψυχή σου,
ν’ αντιδρά η ευαισθησία σου και ν’ αγαπά η καρδιά σου.
Αυτό…, δεν το λες ανθρώπινη δύναμη,

το λες θεϊκό θαύμα!

Αυτό το να διαβάζεις τώρα τούτο ’δω,
να ’χεις το χρόνο να το απολαύσεις,
ν’ ακούς τη μελωδία και…
να ’χεις αυτή την αίσθηση της αγάπης…
Αυτό…, δεν το λες σύμπτωση,

το λες Φιλία!

Μηθυμναίος

Punto y raya

2011-02-22T16:49:00.006+02:00

Punto y raya

Soledad Bravo - Juan Carlos Nuñez

Entre tu pueblo y mi pueblo

hay un punto y una raya.

La raya dice no hay paso, el punto : via cerrada.

Y asi entre todos los pueblos,

raya y punto, punto y raya.

Con tantas rayas y puntos,

el mapa es un telegrama.

Caminando por el mundo se ven rios y montañas,

se ven selvas y desiertos

pero ni puntos ni rayas.

Porque esas cosas no existen

sino que fueron trazadas

para que mi hambre y la tuya

estén siempre separadas.

Τελεία και παύλα

Μεταξύ του λαού σου και του δικού μου

υπάρχει μια τελεία και μια παύλα.

Η παύλα δείχνει πως δεν έχει πέρασμα,

η τελεία: δρόμος κλειστός.

Κι έτσι, ανάμεσα σ’ όλους τους λαούς

παύλα-τελεία, τελεία και παύλα.

Με τόσες παύλες και τελείες,

ο χάρτης μοιάζει με τηλεγράφημα.

Διαβαίνοντας τον κόσμο βλέπεις ποταμούς,

βουνά, δάση και ερήμους

δεν βλέπεις όμως μήτε τελείες, μήτε παύλες.

Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα

τα σχεδίασαν μόνο και μόνο

για να ’ναι η πείνα μου και η δική σου

χωρισμένες για πάντα...

* Το τραγούδι ερμηνεύει με τη θαυμάσια φωνή της η Βενεζουελάνα Σολεδαδ Μπράβο.

Οι στίχοι είναι του Χουάν Κάρλος Νούνιεζ.

Μετάφραση: Μηθυμναίος

♫♫♫ /// ♫♫♫

2011-02-19T23:39:00.005+02:00

Μοιάζουν οι δρόμοι μας σπαθιά που συναντιούνται
μέσα στη νύχτα και ραΐζουν τη σιωπή
αίμα στ’ αχείλι και στο βλέμμα αστραπή
πες μου ποιο στόμα να τα πει
και πώς ξεχνιούνται…

Πέρασε κόσμε κι η παράσταση θ’ αρχίσει
και θα τα πούμε σαν δυο φίλοι καρδιακοί
που σμίξανε κάποια θλιμμένη Κυριακή
σε μια ταβέρνα ερημική

κι έχουν μεθύσει…

Μηθυμναίος

όταν…

2011-02-14T20:01:00.006+02:00

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μου που…
ενώ τις φυλάω μέσα μου - μην και ποτέ μου λιγοστέψουν,
εκείνες ψάχνουν κενό να πέσουν και χέρι να πιαστούν...
Στιγμές ιδιαίτερες, ανεξίτηλες, αξέχαστες…
σαν εκείνες όταν χάζευα τα ουράνια τόξα.

Όταν ένιωθα να γίνομαι ένα με τ’ αγέρι.
Όταν άφηνα το κύμα να με βρέχει με το χάδι του.
Όταν με μάγευε το ηλιοβασίλεμα.
Όταν μου κόβονταν η ανάσα απ’ την ομορφιά του φεγγαριού.
Όταν μου ξέφευγε η ευχή στο πεφταστέρι της νύχτας.
Όταν αφουγκραζόμουν στη μοναξιά τις σιωπές.
Όταν μέσα σε λίγους στίχους έβρισκα τόσα πολλά.
Όταν με μάτωναν ανθρώπινες ψυχές

ενώ εγώ μετρούσα τα κομμάτια μου...
Όταν οι αγκαλιές… φανέρωναν αγάπη.
Όταν ξερίζωνα τις νύχτες την ψυχή μου

νομίζοντας πως όλα τελειώνουν,
μα το πρωί την ξανάβρισκα.
Όταν επούλωνα τις πληγές μου αλλά συγχρόνως άνοιγα άλλες.
Όταν σκούπιζα κρυφά το δάκρυ μου… στο ξέφτι μιας αγάπης.
Όταν ακούμπαγα σ’ έναν ώμο… για παρηγοριά.
Όταν κοίταζα μέσα μου και τρόμαζα.
Όταν σε βρήκα ψάχνοντας μέσα στο τίποτα.
Όταν σε ξένους τόπους έζησα κι ύστερα τους κουβάλησα μαζί μου.
Όταν έφυγα.
Όταν χάθηκα.
Όταν γύρισα.
Όταν τα έχασα όλα.
Όταν… όταν…

Θαρρώ πως δεν αδίκησα στιγμές...

«Αμετανόητοι πρέσβεις» του Ελληνισμού

2011-02-06T12:35:00.009+02:00

Αχ, βρε Βανούλα, μόλις που φαίνεσαι...

Το έχω ζήσει αυτό –στα τόσα χρόνια της ξενιτιάς μου– το να φουντώνει, δηλαδή, μέσα σου μια ανάγκη για πνευματική δημιουργία, μια προσπάθεια –όποια προσπάθεια– να προβάλεις κομμάτια της ελληνικότητάς σου, στα ξένα μέρη όπου ζεις. Κι έχω νιώσει, πιστέψτε το, πολύ περήφανος όσες φορές έτυχε να ασχοληθώ με διάφορες εκδηλώσεις του ελληνισμού εκεί όπου ζούσα. Γι’ αυτό ακριβώς με αγγίζουν τόσο πολύ και με συγκινούν όλα αυτά τα επιτεύγματα ξεχωριστών ατόμων της Ομογένειας, που έχουν θέσει ως σκοπό ζωής να κρατήσουν ζωντανή την εθνική μας φυσιογνωμία και ταυτότητα, σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης, σε μια εποχή διαφοροποίησης και αμφισβήτησης των πάντων. Κι αυτό δεν είναι μόνο συγκινητικό, αλλά και ελπιδοφόρο!

Αυτό κάνει με πολύ ζήλο, μια δραστήρια παρέα φίλων μου, ΟΜΟΓΕΝΩΝ (ναι με κεφαλαία... και λίγα είναι) στη Νέα Υόρκη. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να τιμούν την Ελλάδα με χίλιους δυο τρόπους. Συνηθίζουν να «σκαρώνουν» κάθε λίγο διάφορες «παρεΐστικες» εκδηλώσεις και όχι μόνο, σ’ αυτές ανταλλάσουν απόψεις και γνώμες ιδίως για τη γλώσσα, μιας και οι περισσότεροι ασχολούνται με τη γραφή. Διαβάζουν, μεταξύ «οίνου και εδεσμάτων» (κανονικό συμπόσιο) τα όσα γράφουν και συζητούν για διάφορα που έχουν σχέση με τα γράμματα, τον πολιτισμό, τις διαχρονικές αξίες, τις παραδόσεις… Γιατί γράφουν και βιβλία και άρθρα στις εκεί εφημερίδες και κάποιοι «μπλογκάρουν»…

Θα είναι μάταιο –το ξέρω- αλλά θα το πω (για μια φορά ακόμα) πως η ελληνική πολιτεία θα πρέπει να πλησιάσει, να αγκαλιάσει, να αφουγκραστεί αλλά και να αξιοποιήσει όλους αυτούς τους «αμετανόητους πρέσβεις» του Ελληνισμού που γίνονται φάροι στις θάλασσες του κόσμου, που όρισαν να φυλάττουν του πολιτισμού μας τα πολύτιμα... Αλλά και που δεν παύουν να μαζεύουν τα «σκόρπια φύλλα» της ψυχής τους και τα προσφέρουν αντίδωρο στους λάτρεις της Ελλάδας σε κάθε γωνιά της γης.

Φίλοι της «παρέας», σας το χρωστούσα τούτο.

Και, μεταξύ μας… σας ζηλεύω.

Έντυπωσιακό υποβρύχιο μουσείο για την αποκατάσταση της φύσης

2011-02-01T19:57:00.010+02:00

Στο Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο του Κανκούν στο Μεξικό, με τα υποβρύχια γλυπτά -μια πρωτότυπη καλλιτεχνική στρατηγική- αναζητούν τη σωτηρία της φύσης.

Το μεγαλύτερο Υποβρύχιο Μουσείο του κόσμου.

Πάνω από 400 γλυπτά από ανθρώπινες τσιμεντένιες φιγούρες σε φυσικό μέγεθος έχουν εγκατασταθεί στο βυθό της θάλασσας. Όλα αυτά τα έργα συνθέτουν ένα εντυπωσιακό υποβρύχιο μουσείο που στοχεύει στην διατήρηση και την ανάπτυξη των κοραλλιών στο θαλάσσιο χώρο του Μεξικού και της Καραϊβικής και θα συμβάλλουν στη δημιουργία τεχνιτών κοραλλιογενών υφάλων. Τα κοράλλια θα επωφεληθούν από τη χημική σύνθεση των τσιμεντένιων γλυπτών για να τα αποικίσουν και να αναπαραχθούν… καλύπτοντάς τα με την πάροδο του χρόνου…

Είναι έργα του γλύπτη Jason De Caires Taylor ενός καλλιτέχνη που συνδυάζει την αγάπη του για τη γλυπτική με την ιδιαίτερη ευαισθησία του για τη θάλασσα.
Το όλο έργο αποκαλείται: «Σιωπηλή εξέλιξη» αποτελείται περίπου από 400 αγάλματα που ζυγίζουν πάνω από 120 τόνους.

Για την κατασκευή τους χρησιμοποιήθηκαν 120 τόνοι τσιμέντου, 400 κιλά σιλικόνης και 3.800 μέτρα fiberglass.

Κι εδώ μια σύντομη περιήγηση