«Είμαι πάρα πολλά για να μην είμαι τίποτα και πολύ λίγος για να είμαι κάτι»… * * * * * «Ψάχνω να βρω λέξεις… που να "αγγίζουν" κι αγγίγματα που να μιλούν»…

29 Δεκ 2016

Η άσπρη μέρα που λέγαμε…


Ναι, άσπρη μέρα ξημέρωσε σήμερα 29 Δεκεμβρίου 2016! 
Φωτογραφίες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου




22 Δεκ 2016

Καλές Γιορτές!



Σ’ όλους τους φίλους, εύχομαι Χρόνια Καλά!

Είθε το τιμόνι της ζωής μας να ακολουθεί τη πυξίδα της ελπίδας...
 
Καλές Γιορτές! Υγεία, Αγάπη, Ειρήνη, Ευτυχία, Δύναμη κι αντοχές!

Κι ας λάμψει η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.



16 Δεκ 2016

Να φυλάξουμε καλά το μέσα μας...


Σκοτείνιασε… Κρυμμένη στο σκοτάδι της η νύχτα… Ψυχρές αέριες μάζες συντροφεύουν ένα γύρω τις ερημιές. Κίτρινα φύλλα πέφτουν απ’ τα δέντρα, σεγκοντάρουν και συνοδεύουν τις σκόρπιες σκέψεις που γυροφέρνουν στο μυαλό μου. Ταξιδεύουν αμέριμνα οι στιγμές συντονισμένες στην ίδια τη συχνότητα με τα συναισθήματα κι από μόνες τους γίνονται προσευχή. Προσευχή και παράκληση με προορισμό την ψυχή.
Ψηλά, μέσα στα σύννεφα αιωρείται μια θεόρατη πανσέληνος που τίποτα δεν έχει να ζηλέψει απ’ την αυγουστιάτικη. Κι όπως εγώ, με θαυμαστικά λογαριάζω τα φεγγάρια, λέω πως κάποια φτιάχτηκαν με μόνο σκοπό να μας θυμίζουν πώς είναι να στρέφεις το κεφάλι και να κοιτάς ψηλά. Έστω και μια φορά στο τόσο... Κι αν δεν ταιριάζει με την εποχή, είναι από αυτά που τα πιστεύεις πιότερο από τόσα άλλα που κυκλοφορούν. Κι ο χρόνος, καταμεσής του δρόμου, ανυποψίαστα άδειος, να σου δείχνει πως με κάτι τέτοια δεν ξεμπερδεύεις εύκολα.
Κάνει κρύο έξω, ιδίως τα βράδια και… τα πρωινά, που κάνουν το θερμόμετρο να βυθίζεται σχεδόν στο μηδέν. Μπορεί και να χιονίσει, λένε... Ε, χειμώνας είναι, αν δεν χιονίσει τώρα, πότε…
Προσοχή χρειάζεται! Να φυλάξουμε καλά το μέσα μας. Να κάνουμε την καρδιά μας να χτυπά, με χάδι να ανασαίνει. Να φτιάχνει κλίμα. Να κάνει το χωριστά μαζί. Ζεστά. Απλά. Και όμορφα! Αυξήθηκε επικίνδυνα, θαρρώ η Μοναξιά γύρω μας.

Υ.Γ.   Έζησα για χρόνια έξω, σε τόπο όπου το καλοκαίρι διαρκούσε 12 μήνες. Μακάρι να (μπορούσε να) ήταν έτσι κι εδώ. 

8 Δεκ 2016

Μην τα μετράς, μου λένε...


Το ξέρω δεν είμαι τέλειος, αλλά ποιος νοιάζεται;...
Ούτε το φεγγάρι είναι τέλειο... είναι γεμάτο κρατήρες.
Και η θάλασσα;
Ούτε κι αυτή... πολύ αλμυρή.
Και ο ουρανός;
Είναι ατέλειωτος και κρύβει καταιγίδες...
Όπως και να 'χει, τα πιο όμορφα πράγματα,
δεν είναι τέλεια...
Είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!!!
(τι μετριοφροσύνη, Θεέ μου…)
Μην τα μετράς, μου λένε...
Απλώς κράτα τις όμορφες στιγμές που έζησες,
τα πιο όμορφα πράγματα.
Εντάξει, δεν ήταν όλα πάντα βολικά…
Σωστά, γιατί αν ήταν…
ούτε μισό παραμύθι δε θα γράφαμε σ’ όλη μας τη ζωή…
Ωστόσο, μένουν οι αναμνήσεις, η νοσταλγία και... η στερνή μου γνώση.

Υ.Γ.  «Φταίω που ενώ μεγάλωσα, τα ίδια λάθη κάνω
και τα χαμένα από καιρό πάλι τα ξαναχάνω».